ေလးႏွစ္ျပည္႔တမ္းခ်င္း
စက္တင္ဘာ ေနမိႏၵ

အိပ္ရခ်မ္းသာ၊ ခ်မ္းသာစြာႏိုး
အိပ္မက္ဆိုးေပ်ာက္၊ ေစာင့္ေရွာက္နတ္မ်ား
ရင္၀ယ္သားတို႔ ၊ လူမ်ားလည္းခင္
နတ္လည္းခင္၏၊ မီးလွ်င္မပူ
အဆိပ္ဟူလည္း၊ ထို႔တူေျပေပ်ာက္
လက္နက္ေရာက္လည္း၊ မေပါက္မဝင္
ၿပီးသလွ်င္ တည္း၊ အစဥ္စိတ္တည္
မ်က္ႏွာတည္၍၊ ေသသည္႔ကာလ
မေတြရႏွင့္၊ ေလာက ျဗဟၼာ
ျပည္သို႔သာလွ်င္၊ လားရာ ဆယ္႔တစ္မ်ိဳး
ေမတၱာအက်ိဳးတည္း။

ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အထင္ကရ ေခါင္းေဆာင္မ်ားျဖစ္ၾကတဲ႔ တနည္း- ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အထြဋ္အျမတ္ ကိုးကြယ္အားကိုး ယံုၾကည္ရာျဖစ္တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ တံခြန္လို႔ ေခၚတဲ့ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားဟာ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာဝယ္ လမ္းမေပၚသို႔ ထြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။

လမ္းမေပၚသို႔ ထြက္ခဲ႔ရတဲ႔ အေၾကာင္းကေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ အႏိုင္က်င့္ေနတဲ႔ စစ္အာဏာရွင္ အာဏာရူး မ်ား လက္ေအာက္က ေက်ာင္းသားရဟန္း၊ သံဃာ မိဘျပည္သူေတြနဲ႔တကြ အားလံုး လြတ္ေျမာက္ဖို႔ရန္ အတြက္ပါ။ တနည္းအားျဖင့္ အဓမၼဝါဒီေတြ ႀကီးစိုးေနမႈကို ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕တပည္႔သား သံဃာေတာ္မ်ားက ျမတ္ဗုဒၶ လမ္းစဥ္ႏွင့္အညီ ဓမၼ ဆိုတဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတရား ေတြ လႊမ္းမိုးလာေအာင္ အဓမၼ တရားေတြကို လက္ကိုင္က်င့္သံုးေနတဲ႔ နအဖ အာဏာရွင္မ်ားကို တြန္းလွန္တဲ႔ ေရႊဝါေရာင္ ၿငိမ္းခ်မ္း ေရးတိုက္ပြဲပါပဲ။

ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးႀကီးကို ဘာေၾကာင့္ ျပဳလုပ္ခဲ႔ရသလဲဆိုေတာ့ တနည္းအားျဖင့္ ေပၚေပါက္ခဲ႔ရသလဲ ဆိုေတာ့ အာဏာရွင္မ်ား ျဖစ္ၾကတဲ့ နအဖဟာ ၾကံ့ဖြ႔ံ စြမ္းအားရွင္ ေတြကို လုပ္ပိုင္ခြင့္ အာဏာေတြေပးၿပီး ျပည္သူေတြနဲ႔ ေသြးခဲြအုပ္ခ်ဳပ္ခဲ႔သလို ႏိုင္ငံေတာ္သံဃမဟာနာယက ဆရာေတာ္မ်ားနဲ႔ ေအာက္ေျခ သံဃာေတာ္မ်ားကို နည္းမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ေသြးခဲြအုပ္ခ်ဳပ္ခဲ႔ပါတယ္။

ျပည္သူေတြေပၚမယ္ သံဃာထုက ၾသဇာႀကီးမားတာကို သိသလို သံဃာထုေတြက ႏိုင္ငံေရးေလာကထဲကို ၀င္ေရာက္လာမွာကိုလည္း စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကၿပီးေတာ႔ ျပည္သူေတြနဲ႔ အလွမ္းေ၀းတဲ႔ မဟနဆရာေတာ္မ်ားကို ခ်ဥ္းကပ္ၿပီး ေအာက္ေျခ သံဃာေတာ္မ်ားကို ၀ိနည္းျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ တည္ဆဲ ဥပေဒမ်ားျဖင့္ လည္းေကာင္း နည္းမ်ဳိးစုံသုံးၿပီး သံဃာထုကိုေသြးခြဲခဲ႔ပါတယ္။
(မွတ္ခ်က္။ ။ဒီလိုေသြးခြဲမႈကို အလိုေလာဘရမၼက္ႀကီးတဲ႔ မဟနဆရာေတာ္မ်ားက လက္ခံ က်င့္သုံးၾကပါတယ္)
ဒါဟာ သံဃာကို သင္းခြဲျခင္းလို႔ေခၚတဲ႔ သံဃေဘဒကကံကို ထိထိမိမိႀကီး အာဏာရွင္သန္းေရႊႀကီးႏွင့္ တကြ နအဖနဲ႔ န.အ.ဖ လက္ပါးေစမ်ားျဖစ္တဲ႔ ႀကံ့ဖြတ္စြမ္းအားရွင္ေတြက က်ဴးလြန္လိုက္တာပါ။
(မွတ္ခ်က္။ ။ေဒ၀ဒတ္ လက္သစ္မ်ားလို႔ေခၚတဲ႔ ႀကံ့ဖြတ္၊ စြမ္းအားရွင္မ်ားဟာ လက္ရွိတိုင္းျပည္မယ္ အာဏာရွင္မ်ားရဲ့ အဓိက အခိုင္မာ ဆုံး ေဒါက္တိုင္မ်ားအျဖစ္ ဆက္လက္ရပ္တည္ေနဆဲပါ။)

ဦးဇင္းတို႔ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာမယ္ လမ္းမေတြေပၚကို ထြက္ခဲ႔ၾကတယ္ဆိုတာဟာလည္း ၂၀၀၇ ၾသဂုတ္၁၉မွာ ေလာင္စာဆီ ေစ်းႏႈန္းေတြျမင့္ၿပီး ကားခေတြ ရုတ္တရက္ေစ်းတက္ခဲ႔လို႔ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားေတြ ဦးေဆာင္ၿပီး ျပည္သူေတြနဲ႔အတူ လမ္းေလွ်ာက္ ဆႏၵျပၾကတာကိုလည္း မတရားဖိႏွိပ္ ဖမ္းဆီးခဲ႔တယ္။
စက္တင္ဘာ ၅ရက္ေန႔ ပခုကၠဴမွာ သံဃာေတာ္ေတြကို န.အ.ဖေတြနဲ႔ တကြ န.အ.ဖ လက္ပါးေစမ်ား ျဖစ္ၾကတဲ႔ ႀကံ့ဖြတ္စြမ္းအားရွင္ ေတြက သံဃာေတာ္ေတြကို ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ က်ဴးလြန္တဲ႔ကိစၥ၊ ဒီေနရာမယ္ ဦးဇင္းတစ္ခုေျပာခ်င္တာကေတာ႔ သံဃာ ေတာ္ ေတြကို ထိလို႔ဆိုတဲ႔ စိတ္ဓါတ္တစ္ခုတည္းနဲ႔ သံဃာေတာ္ေတြက လမ္းမေတြေပၚ ထြက္ခဲ႔ၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။

ရတနာသံုးပါးထဲမယ္ တစ္ပါးအပါအ၀င္ျဖစ္တဲ႔ သံဃာရတနာကို က်ဴးလြန္တာေရာ၊ အနာဂါတ္ သာသနာအေရးကို ေတြးၿပီး စိုးရိမ္တာေရာ၊ မတရားသျဖင့္ ျပည္သူေတြ အေပၚမယ္ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္တာေတြေရာ ျမန္မာႏိုင္ငံမယ္ အဓမၼတရားေတြ အလြန္ႀကီးစိုးေနတာေရာ၊ အဓမၼ၀ါဒီ အဓမၼတရားေတြ လက္ကိုင္က်င့္သုံးေနတဲ႔ န.အ.ဖ၊ န.အ.ဖ လက္ပါးေစမ်ားျဖစ္တဲ႔ ႀကံ့ဖြတ္စြမ္းအားရွင္ေတြကို ဓမၼနဲ႔ရင္ဆိုင္ ေျဖရွင္းဖို႔ သံဃာေတာ္မ်ားဟာျဖင့္ လမ္းမေတြေပၚ ထြက္ခဲ႔ၾကတာပါ။

သံဃာေတာ္မ်ားနဲ႔ ျပည္သူေတြပါ ပူးေပါင္းၿပီး လမ္းမေပၚ ထြက္လာခဲ႔ၾကတဲ႔ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးႀကီးဟာ အာဏာရွင္လူမိုက္ေတြရဲ့ ရက္ရက္စက္စက္ ၿဖိဳခြင္းသတ္ျဖတ္မႈေတြေၾကာင့္ အက်အဆုံးမ်ားစြာနဲ႔ ဦးဇင္းတို႔ ၂၀၀၇ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးႀကီးဟာ အဆုံးသတ္ခဲ့ ရပါတယ္။

အဲဒီလိုက်ဆုံးခဲ႔ရတဲ႔ အေၾကာင္းအရာကလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့ အထင္ကရျဖစ္တဲ႔ ႏိုင္ငံေတာ္သံဃမဟာ နာယကအဖြဲ႔က သံဃာထုနဲ႔ အတူ မပါ၀င္ခဲ႔သလို လ်စ္လွ်ဴရႈျခင္း ခံခဲ႔ရပါတယ္။ ဦးဇင္းတို႔ ျပည္သူေတြ အမ်ားစုကလည္း ေဘးကေန လက္ခုပ္တီးေပးရုံ ေလာက္ နဲ႔တင္ တာ၀န္ေက်ၿပီလို႔ သတ္မွတ္ အဖြဲ႔အစည္းေတြ အမ်ားစုကလည္း ဦးဇင္းတို႔ ၂၀၀၇ေရႊ၀ါေရာင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးပြဲေတာ္ႀကီးကို လ်စ္လွ်ဴရႈျခင္း ခံခဲ႔ရပါတယ္။
ဒီလိုအစရွိေသာအေၾကာင္းအရာေတြေၾကာင့္ န.အ.ဖႏွင့္တကြ ႀကံ့ဖြတ္ စြမ္းအားရွင္ေတြက အႏိုင္ယူ ၿဖိဳခြင္းသြားတာပါ။

ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြနဲ႔ တကြ ျပည္သူေတြဟာ လမ္းမေတြေပၚထြက္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းစြာျဖင့္ ေမတၱာပို႔ စီတန္းလွည့္လည္ၿပီး ၿငိမ္းၿငိမ္း ခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ ေတာင္းဆိုခဲ႔တာကို ဒီလိုမ်ဳိးရိုက္ႏွက္ဖမ္းဆီး သတ္ျဖတ္ ၿဖိဳခြင္းတာဟာျဖင့္ အင္မတန္ ရက္စက္လြန္းလွပါတယ္။

ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြႏွင့္ ေက်ာင္းသား၊ မိဘျပည္သူေတြ ေတာင္းဆိုခဲ႔တာကလည္း...
၁။ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ ျပန္လႊတ္ေပးေရး။
၂။ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး။
၃။ ကုန္ေစ်းႏႈန္းက်ဆင္းေရး။
၄။ ျပည္သူ႔ဆႏၵ၊ ျပည္သူ႔အာဏာမ်ားရရိွေရး။
ဆိုတဲ႔ အခ်က္အလက္မ်ားကို အဓိကထားၿပီးေတာ႔ ေတာင္းဆိုခဲ႔ၾကတာပါ။ ဒီအခ်က္အလက္မ်ားကို ေတာင္းဆိုခဲ႔ၾကတဲ႔ ေနရာမယ္ အားလုံးေသာ ေ၀ေနယ် သတၱ၀ါေတြ က်မၼာၾကပါေစ ခ်မ္းသာၾကပါေစဆိုၿပီး ျမတ္ဗုဒၶရဲ့ လမ္းစဥ္ႏွင့္အညီ လူသူေလးပါး၊ မခြဲျခားပဲ အားလုံးကိုေမတၱာထား၊ ေမတၱာပို႔၊ ေမတၱာတရားကို လက္ကိုင္ထားၿပီးေတာ႔ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ေနၾကတဲ႔ မိဘျပည္သူေတြႏွင့္ တိုင္းရင္းသားေပါင္းစုံအတြက္ သံဃာေတာ္ေတြက ျပည္သူေတြ ေရွ႕ကေန ရပ္တည္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းစြာျဖင့္ ေတာင္းဆိုခဲ႔ၾကတာပါ။ အဲဒီလိုမ်ဳိး ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာျဖင့္ေတာင္းဆိုခဲ႔ၾကတဲ႔ ေက်ာင္းသား၊ ရဟန္းသံဃာ၊ မိဘျပည္သူေတြကို မတရားသျဖင့္ ရိုက္ႏွက္ ဖမ္းဆီးတာကေတာ႔ ကမၻာေပၚမယ္ အဆိုးရြားဆုံးပါပဲ။

အခုလက္ရွိအခ်ိန္ထိေတာ႔ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ ျပန္လႊတ္မေပးေသးသလို အမ်ဳိးသား သင့္ျမတ္ေရး အတြက္လည္း မလုပ္ ေဆာင္ၾကေသးပါဘူး။ ၂၀၀၈ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒကို ကိုယ္တိုင္ေရးၿပီး စိတ္တိုင္းက် တိုင္းျပည္ကို ဖ်က္ဆီးေနတဲ႔ ျပည္သူေတြ မ်က္စိပိတ္၊နားပိတ္ အငတ္ေဘး ဒုကၡျပႆနာအစရွိေသာ ဒုကၡေပါင္းစုံ ႀကံဳေတြ႔ေနရတာေတာင္ လ်စ္လွ်ဴရႈၿပီး ထင္တိုင္းႀကဲေနတဲ႔ န.အ.ဖေတြႏွင့္ တကြ န.အ.ဖလက္ပါးေစ လက္ကိုင္တုတ္ေတြအားလုံးကို ျပည္သူေတြႏွင့္တကြ ေက်ာင္းသား၊ ရဟန္း၊ သံဃာေတာ္ ေတြ အားလုံးက ဒီမိုကေရစီအေရးအတြက္ အစဥ္အဆက္ အသက္ေတြ၊ဘ၀ေတြ ေပးဆပ္ခဲ႔ၾကေသာ ေက်ာင္းသား၊ ရဟန္းသံဃာ မိဘျပည္သူအေပါင္းတို႔ကို ေလးႏွစ္ျပည့္ တမ္းျခင္းႏွင့္ အတူ ညီညီညာညာ ၀ိုင္း၀န္းကယ္ထုတ္ၾကပါစို႔။

ဆရာေတာ္ ဦးေနမိႏၵဟာ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးကာလ အတြင္းက ဖြဲ႔စည္းခဲ့တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ သံဃာ့ကိုယ္စားလွယ္ အဖြဲ႔ရဲ႕ ျပန္ၾကားေရးတာဝန္ခံျဖစ္ျပီး လက္ရွိထိုင္းႏိုင္ငံမွာ သီတင္းသုံး ေနထိုင္ေနပါတယ္...။
(ဒီမိုေ၀ယံဘေလာက္ကေန တဆင့္ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္)

---------------------

က်ေနာ္ေတြးမိ ေျပာမိရာ.....

ျမန္မာျပည္ႏိုင္ငံေရး အေျခအေနကို က်ေနာ္ ျမင္ေတြ႕ရသေလာက္ သံုးသပ္ၾကည္႔မိတာပါ...
လက္ရွိ အရပ္သားအစိုးရအေယာင္ေဆာင္ စစ္အစိုးရက ျပည္သူလူထုနွင္႔ အတိုက္အခံ ေတြအေပၚ အျပဳသေဘာေဆာင္သည္ဟု ထင္ေယာင္ထင္မွားျဖစ္စရာရွိေသာ ခ်ဥ္းကပ္ မႈေလးေတြ လုပ္ျပလာပါတယ္။

ဘယ္တုန္းကမွ သူတို႔အေပၚ ယံုၾကည္ေလးစားမႈ မရွိခဲ့ၾကတဲ့ ျပည္သူလူထုက အစိုးရသစ္အေပၚ (အနည္းဆံုးေတာ့ သိန္းစိန္ အစိုးရက သိပ္မဆိုးလွပါဘူး) ဆိုတဲ့ ျပည္သူလူထုရဲ႕ မ၀ံ့မရဲ ယံုၾကည္မႈေလးေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ ရႏိုင္ေကာင္းရဲ႕ဆိုတဲ့အၾကံနဲ႔ တို႔တိတို႔တိ မျဖစ္စေလာက္ေလးေတြ လုပ္ျပလာပါတယ္။

ကမၻာ့ႏိုင္ငံၾကီးေတြ၊ ေဒသတြင္းႏိုင္ငံေတြနဲ႔ ျပည္တြင္းျပည္ပရွိ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြအေပၚ လက္တလံုးၾကား လွည့္စားဖို႔ၾကံစည္ေနျပီး ပ်ားရည္နဲ႔၀မ္းခ် ေနတယ္လို႔ က်ေနာ္ ျမင္မိတာပါ။

အစိုးရသစ္တရပ္အေနနဲ႔ တာ၀န္ယူတဲ့ အခ်ိန္ကစျပီး ယေန႔အခ်ိန္အထိ တိုင္းျပည္အတြင္းမွာ အဓိကက်တဲ့ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တဲ့ အလုပ္ေတြကို ျပတ္ျပတ္သားသား ဘာတခုမွ မလုပ္ႏိုင္ေသးပါဘူး။

အေထြေထြ လြတ္ျငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ဆိုတာေတာင္ မလုပ္ေပးႏိုင္ေသးဘဲ မေယာင္ရာဆီလူးေနတဲ့ အစိုးရ……
ျပည္တြင္းျပည္ပအတိုက္အခံေရာ.. ႏိုင္ငံတကာကပါ ၀ိုင္းျပီး ေတာင္းဆိုေနတာေတာင္ ယေန႔အခ်ိန္အထိ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥး္သားေတြကို လႊတ္ေပးဖို႔ အရိပ္အေယာင္ေတာင္ မျပေသးဘူး။

ဒီၾကားထဲက ဧရာ၀တီျမစ္ဆံုဆည္ စီမံကိန္းနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ……
တိုင္းရင္းသားေဒသေတြမွာ ထိုးစစ္ဆင္ေနတာေတြ…….
တပ္မေတာ္အတြင္း ျဖဳတ္/ထုတ္ အလုပ္႐ႈပ္ေနတာေတြနဲ႕ အတြင္းထဲလႈိက္စားခံေနရဆဲ ျပည္သူေတြရယ္.. အေရွ႕၊ အေနာက္၊ ေတာင္၊ ေျမာက္ ေျပးလႊားေနရတ့ဲ ျပည္သူေတြကေတာ့ ဒံုရင္းက ဒံုရင္းပါပဲ။

ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ စစ္အစိုးရသစ္အေနနဲ႔ ေရွ႕က ပေထြးေတြသြားတဲ့ လမ္းအတိုင္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ဆက္ဆံေရး၀န္ၾကီး (ျပည္ေထာင္စု၀န္ၾကီး) ဦးေအာင္ၾကည္တို႔ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲေလးေတြ လုပ္ျပတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးခရီးစဥ္မွာ လံုျခံဳေရးတာ၀န္ေလးေတြ ယူျပတယ္။

အျခားတဖက္မွာ အပစ္အခတ္ရပ္ဆဲေရးကို တိတိက်က် လုပ္ေဆာင္ျခင္း မရွိေသးဘူး။ တဖက္မွာေဆြးေႏြးသေယာင္ေယာင္နဲ႔ တဖက္မွာ အၾကီးအက်ယ္ ထိုးစစ္ဆင္တယ္။

ႏိုင္ငံတကာအျမင္ေကာင္းေအာင္ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲေတြ လုပ္ျပန္ေတာ့လည္း အလြမ္းဓာတ္ခံေကာင္းတဲ့ ၀န္ၾကီးက ထိုင္ငိုလို႔ တိက်တဲ့ ေျဖရွင္းခ်က္ေတြ မထုတ္ျပန္ႏိုင္ဘူး။
သမၼတၾကီးကလည္း ျပည္ပေရာက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံသားေတြကို ျပန္လာခြင့္ျပဳတယ္ဆိုျပီး ေလခ်ိဳေသြးျပန္တယ္။
အနာတျခား၊ ေဆးတျခားနဲ႔ ဒါဟာ ဦးေန၀င္းလက္ထက္ကစျပီး အစဥ္အဆက္ အသံုးျပဳခဲ့ၾကတဲ့ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး ေဆးျမီးတိုပါပဲ။

က်ေနာ္တို႔တိုင္းျပည္ဟာ ေဆးျမီးတိုနဲ႔ ကုလို႔မရေတာ့တဲ့ အေျခအေနဆိုတာ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ သိသိၾကီးနဲ႔ လွည့္စားေနၾကတုန္းပဲ ရွိေနပါတယ္။ တကယ္ပဲ ျမန္မာႏိုင္ငံၾကီးကို ေအးခ်မ္းသာယာ ေစခ်င္တယ္ဆိုရင္၊ တကယ္ပဲ ျမန္မာႏိုင္ငံၾကီး ေခတ္မီဖြံ႕ျဖိဳးတိုး တက္ေစခ်င္တယ္ဆိုရင္၊ လက္ရွိ အစိုးရအေနနဲ႔ ဘာလုပ္သင့္သလဲဆိုတာ သမၼတအၾကံေပးေတြ ဘာေတြကို ေမးမေနပါနဲ႔။

ျပည္သူလူထုကို တည့္တည့္ေမးၾကည့္လိုက္ပါ။ က်ေနာ္တို႔ ျပည္သူလူထုက ဟိုးအရင္ မဆလေခတ္ကေန ဒီေန႔ အေယာင္ေဆာင္ အရပ္သားအစိုးရအထိ အစိုးရအဆက္ဆက္ ဖိႏွိပ္ရက္စက္မႈေတြေအာက္မွာ အားကိုးစရာ ေကာက္႐ိုးတမွ်င္ကို အမိအရဆုပ္ကိုင္ ထားရမယ္ဆိုတာ အားလံုးရဲ႕ရင္ထဲမွာ သံမိႈစြဲသလို မွတ္ယူထားျပီးသားပါ။

ဒါေၾကာင့္ သမၼတၾကီး ဦးသိန္းစိန္နဲ႔ အစိုးရအဖြဲ႕၀င္ ၀န္ၾကီးမ်ားအားလံုးကို ျပည္သူလူထုအားရဲ႕ကိုယ္စား က်ေနာ္အေနနဲ႔ ေမတၱာရပ္ခံ အၾကံေပးခ်င္ပါတယ္။

ျပည္သူလူထု တကယ္ျမင္ေတြ႕ခ်င္တဲ့ပံုစံက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ဦးေအာင္ၾကည္ ေတြ႔ဆံုေနမယ့္အစား ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္နဲ႔ ဦးသိန္းစိန္ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးပါ။
ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြကို ျပန္မေခၚေသးခင္ အေထြေထြလြတ္ျငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ကို အျမန္ဆံုးေပးျပီး ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ေတြကို အျမန္ဆံုး ျပန္လႊတ္ေပးပါ။

ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းမေျပာရတဲ့ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲေတြ လုပ္ျပေနမယ့္အစား သတင္းလြတ္လပ္ခြင့္ေလးကို ေပးၾကည့္လိုက္ပါ။
တိုင္းရင္းသားေဒသေတြမွာ စစ္ေရးအရ အႏိုင္ယူဖို႔ ၾကိဳးစားေနမယ့္အစား ျပည္သူလူထု ယံုၾကည္ကိုးစားမယ့္ တပ္မေတာ္ တရပ္ျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္လိုက္ပါ။

အဲဒီလုိ တကယ္တမ္း ဦးသိန္းစိန္အစိုးရက ျပည္သူလူထု အက်ိဳးအတြက္ ေစတနာသန္႔သန္႔နဲ႔ လုပ္မယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ ျပည္သူလူထုတရပ္လံုးကလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ခရီးထြက္ေလရာ ျပည္သူလူထုက တခဲနက္ ၾကိဳဆိုဂုဏ္ျပဳသလိုမ်ိဳး သမၼတၾကီးရဲ႕ အစိုးရကို ၾကိဳဆိုဂုဏ္ျပဳၾကပါလိမ့္မယ္…။

အဲလိုမွ မဟုတ္ဘူးဆိုရင္ေတာ့………..။

N.M.T (ညီမင္းသစ္) 20/8/2011

-----------------------

မႏၲေလးေရာက္ ျပည္ႀကီးေပါက္

အေနမဆန္းျပားခဲ့
ေျခလွမ္းမမွားတဲ့
ေရႊမန္းသားအစစ္ေတြ
က်ဳံးေရကို ပစ္ခြာ
နာရီစင္နဲ႔ေဝးကြာ
ခုေတာ့ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ…။

ကဗ်ာဆရာ ျမတ္ထက္က သူရဲ႕ ‘ျမနႏၵာ ရွာပံုေတာ္’ ထဲမွာ နန္းၿမိဳ႕ေတာ္ေဟာင္း မႏၲေလးကို လြမ္းတသသ၊ တမ္းတကာရယ္နဲ႔ ခံစားေရးဖြဲ႔ထားတာပါ။ ကိုယ္တုိင္ကလည္း မႏၲေလးသားပါပဲ။
ၿမိဳ႕ရြာအစဲြရယ္က ျမန္မာေတြၾကား အေတာ္အတန္ ၾကီးမားလွတဲ့အထဲမွာမွ ရပ္ရြာေဒသ အိမ္ခင္ၾကတဲ့ မႏၲေလးသားေတြက အကဲပိုတယ္လို႔ ဆိုရမလားပင္။

မႏၲေလးမွာ ႏွစ္ေပါင္း ၃ဝ ေက်ာ္ ေနလာတဲ့ လူထုဦးလွကိုေတာင္မွ ‘မႏၲေလးသား’ လို႔ မေျပာၾကဘဲ ‘ေဒၚအမာ့ ေယာက္်ား’ လို႔ပဲ သာမည လက္ခံထားၾကေၾကာင္း ကြယ္လြန္သူ သမုိင္းပညာရွင္ၾကီး ေဒါက္တာသန္းထြန္းကပါ သတိျပဳမိခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီလို ခ်က္ျမႇဳပ္ဇာတိကို အၿမဲဂုဏ္ယူၾက၊ စဲြလန္းခ်စ္ခင္ၾကေပမယ့္ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာဆိုတာကလည္း ရွိေနရတုန္းပါ။ ဘာေၾကာင့္မ်ားလဲ ေစာေၾကာခ်င္စရာ။

“ၿမိဳ႕ထဲက တခ်ဳိ႕လမ္းထဲက တျပေပါက္မွာ ဗမာအိမ္ ၂ အိမ္ပဲထြန္တံုးတို႔၊ ေအာင္သာယာတို႔၊ ကန္သာယာတို႔၊ ေအာင္ပင္လယ္တို႔၊ ျမရည္နႏၵာတို႔ ေနာက္ခ်ဲ႕တဲ့ ၿမိဳ႕သစ္ေတြက ဗမာေတြ ေနဖို႔ ခ်ဲ႕ေပးသလို ျဖစ္ေနတာ က်န္ေတာ့တယ္တို႔ဘာတို႔ေပါ့။ ထြန္တံုးတို႔၊ ေအာင္သာယာတို႔၊ ကန္သာယာတို႔၊ ေအာင္ပင္လယ္တို႔၊ မရည္နႏၵာတို႔ ေနာက္ခ်ဲ႕တဲ့ ၿမိဳ႕သစ္ေတြက ဗမာေတြ ေနဖို႔ ခ်ဲ႕ေပးသလို ျဖစ္ေနတာ” လို႔ မႏၲေလးက စာေရးဆရာတဦးလည္း မဇၥ်ိမကို ေျပာပါတယ္။

မူဆယ္၊ နမ့္ခမ္း၊ လားရိႈးလမ္းေတြကေန စီးပြားေရး အခ်က္အခ်ာက်ရာ မႏၲေလးဆီ ကူးေျပာင္းလာၿပီး၊ စီးပြားေရးအရ အင္အားသာ အသာစီးရေနျပီး အိမ္ေကာင္းၿခံေကာင္း၊ ေနရာေကာင္းေတြ ပိုင္ဆိုင္ေနတာလည္း မျမင္ခ်င္အဆံုး ျမင္ေနရတာပါ။

အိမ္ျခံပြဲစားေတြကို ပြဲခအျပင္ အပိုေၾကး ၿမိဳးၿမိဳးမ်က္မ်က္ေလး အပိုေဆာင္းေပးလို႔ လူမ်ဳိးျခားေတြကိုမွ ရွာေဖြ ေရာင္းခ်ခ်င္သူကလည္း အမ်ားသား။ အခုေနာက္ပိုင္းဆို ဆင္ေျခဖံုးေတြအထိပါ ေစ်းကစားမႈေတြက ခ်ဲ႕ထြင္လာပါၿပီ။ အရင္တုန္းက က်ပ္သိန္းဆယ္ဂဏန္း၊ ရာဂဏန္းေလာက္ ေစ်းတန္ခဲ့တာေတြ အခုမ်ားဆို ေထာင္ပိုင္းေတြ၊ေထာင္ႀကီးပိုင္းေတြထိ ေခၚၿပီးေတာ့ အေရာင္းသြက္၊အဝယ္လိုက္ ျဖစ္ေနတာပါ။ အရင္ႏွစ္ထဲ သိန္း ၂ ေထာင္ ေစ်းေပါက္ရာက ဒီႏွစ္မွာ ၄ ေထာင့္ ၅ ရာနဲ႔ ေပးေခ်မယ့္သူက မရွား။ အပိုေဆာင္းေပးဖို႔ကလည္း မခဲယဥ္း။
ဒီလို ဝယ္ႏိုင္ျခမ္းႏိုင္တာဟာ ေဖာင္းပြေနတဲ့ ျမန္မာက်ပ္ေငြကို ယြမ္နဲ႔ လဲလွယ္ၿပီး တ႐ုတ္ျပည္ႀကီးမွာ သူေ႒းေလး ျဖစ္ရာမွ ျမန္မာ ျပည္ထဲက် သူေ႒းႀကီး ျဖစ္လာၾကပါတယ္။

“ဒီဘက္ပိုင္းမွာေတာ့ သူတို႔ အလံုးအခဲနဲ႔ ေရာက္လာၾကတယ္။ ဗမာေတြကလည္း အေမြေတြခြဲၾက၊ အိမ္ေတြ ေရာင္းၾကနဲ႔ သူတို႔က ဝယ္ၾကတာ။ လာကတည္းကိုက အထုပ္နဲ႔အထည္နဲ႔ လာၾကတာကိုး” ဟု လင္းလက္ စာအုပ္တိုက္ ပိုင္ရွင္ ဦးတင္ေအာင္မိုးက ဆိုပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ မႏၲေလးမွာ ဟိုအရင္ေခတ္ေတြကတည္းက တ႐ုတ္လူမ်ဳိးေတြ ဝင္ေရာက္အေျခခ်ခဲ့တာ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ အဲသလို ေဆြစဥ္မ်ဳိးဆက္နဲ႔ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ေနလာၾကတဲ့ တ႐ုတ္အမ်ဳိးသားေတြနဲ႔ ေနာက္ေပါက္ေတြ မတူၾကဘူးလို႔ ကဲြကဲြျပားျပား ျမင္ၾကရပါတယ္။

“သူတို႔နဲ႔ က်ေနာ္တို႔နဲ႔က ယဥ္ေက်းမႈလည္း ကြာတယ္။ ေတာ္ေတာ္ကြာျခားတယ္ဗ်။ အရင္တုန္းက တ႐ုတ္ေတြက ၿမိဳ႕ခံ အိမ္ရွင္ေတြ အေပၚမွာ ေလးစားသမႈ ရွိတယ္။ ခပ္ယို႔ယို႔ပဲ ေနတယ္။ ပပလႊားလႊား သိပ္မရွိဘူး။ အခုလူေတြကေတာ့ ၿမိဳ႕ခံေတြကို သိပ္လူမထင္ေတာ့ဘူး” လို႔ တ႐ုတ္လူမ်ဳိးျဖစ္သူ ဥတၱရလြင္ျပင္ စာအုပ္တိုက္က ဦးသန္းေ႒းက ဆိုပါရဲ႕။

ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္ မဆလ ေခတ္တုန္းက လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရးက႑ တင္းက်ပ္ခဲ့ေပမယ့္ ၁၉၈၈-၉ဝ ေနာက္ပိုင္း ျပည္ႀကီးသားေတြ အဝင္စိတ္လာပါတယ္။ သူတို႔ မႏၲေလးမွာ ဘယ္လိုမ်ား ႏိုင္ငံသား ျဖစ္လာပါလိမ့္။

ဦးသန္းေ႒းက “နယ္စပ္ လဝက က ကဒ္ျပားေတြ လိႈင္လိႈင္ ထုတ္ေပးတာပဲဗ်ာ။ သူတို႔က မွတ္ပံုတင္ကို နယ္စပ္ကေန ယူလာတာ။ ႏိုင္ငံသားကို မဟုတ္ဘူး။ တိုင္းရင္းသားဗ်။ ရွမ္း၊ ရွမ္းတ႐ုတ္၊ ဝ၊ ကိုးကန္႔တို႔ေပါ့။ ပိုၿပီးေတာ့ ရင္းျမစ္ က်တယ္။ နယ္စပ္မွာက ဘိန္းနဲ႔ ေမွာင္ခိုနဲ႔ ခ်မ္းသာၾကေတာ့ တခ်ဳိ႕ဆို မွတ္ပံုတင္ ႏွစ္ခုသံုးခုေတာင္ ရွိတယ္။ ဝင္လို႔ထြက္လို႔၊ ေပးလို႔ကမ္းလို႔ အေတာ္ေကာင္းတဲ့ ကာလပဲဗ်” လို႔ ေျဖပါတယ္။

ေနာက္ေပါက္ တ႐ုတ္လူမ်ဳိးေတြကို တ႐ုတ္ႀကီး ဦးသန္းေ႒းက “သူတို႔ … သူတို႔” လို႔ပဲ နာမ္စားသံုးပါတယ္။

အရင္ႏွစ္ထဲ သိန္း ၂ ေထာင္ေစ်းေပါက္ရာက ဒီႏွစ္မွာ ၄ ေထာင့္ ၅ ရာနဲ႔ ေပးေခ်မယ့္သူက မရွား။ အပိုေဆာင္းေပးဖို႔ကလည္း မခဲယဥ္း။
မႏၲေလးသား စာေရးဆရာက “ ဒီမွာေမြးတဲ့ ဌာေနတ႐ုတ္ ေတြနဲ႔ သူတို႔နဲ႔က ခ်မ္းသာပံုခ်င္း၊ ပိုင္ဆိုင္ပံုခ်င္း လံုးဝ
ကြဲပါတယ္။ ၁၉၉ဝ ဒီဘက္ပိုင္း ေရာက္တဲ့ ေမာင္ေတြေပါ့။ ေတာ္ေတာ္ ေျခလွမ္းသြက္ၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အုပ္စိုးတဲ့ လူေတြကို ပိုင္ႏိုင္၊ ရင္းႏွီးေအာင္ လုပ္တာ ကၽြမ္းက်င္တယ္ဗ်။ ဒီလိုအတတ္ပညာေတြ ေတာ္ေတာ္ၾကြယ္ဝတဲ့ လူေတြပါ။ မကင္းတရားေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတယ္လို႔ ၾကားဖူးပါတယ္” လို႔ ေျပာပါတယ္။
သူက “အခါအားေလ်ာ္စြာ ဗမာေတြနဲ႔ ေရာဖို႔ ၾကိဳးစားတာေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔မွာ ပိုက္ဆံရွိတယ္၊ တသီးတျခား ေနလိုတဲ့ ဆႏၵရွိတဲ့ လကၡဏာက မ်ားပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကို အထင္ေသးၿပီးေတာ့ မရွိခိုးႏိုးေပါ့၊
ေတာင္းမယ္ ရမ္းမယ္၊ ေခ်းမယ္ ငွားမယ္ဆိုၿပီး က်ေနာ္တို႔ လူမ်ဳိးကို ႏွိမ့္ခ်ဆက္ဆံလို စိတ္ေတြ ရွိၾကပါတယ္” လို႔ ဆိုပါတယ္။ သူ႔ေလသံထဲမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မေက်မလည္နဲ႔ မ်ဳိသိပ္လာဟန္က ေပၚေနပါတယ္။

ဦးသန္းေ႒းကေတာ့ “ဒီဘက္ေခတ္ေရာက္လာေတာ့ လုပ္ငန္းေတြ ၾကီးလာတယ္။ လႊမ္းမိုးမႈက မ်ားမ်ားလာတယ္။ အခုေတာ့ လက္ညွိဳးထိုးမလြဲေပါ့ဗ်ာ” လို႔ ဆိုလိုက္တာက စိန္ေရႊေက်ာက္မ်က္ကအစ ေဆာက္လုပ္ေရး၊ သစ္စက္၊ ဟိုတယ္၊ စားေသာက္ ဆိုင္အလယ္ မုန္႔ဆိုင္၊ စတိုးဆိုင္ေတြအဆံုး ရည္ညႊန္းျခင္းပါ။
ဒီ တ႐ုတ္စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ၾကီးေတြဟာ ၿမိဳ႕မ်က္ႏွာဖံုးေတြေတာင္ ျဖစ္လာၾကၿပီလို႔ မူလေဒသခံေတြၾကား အဆိုရွိပါတယ္။

“ဥပမာ အာဏာပိုင္ေတြကို ခ်ဥ္းကပ္တာမ်ဳိးဆို အလံုးအရင္းနဲ႔ အံုနဲ႔က်င္းနဲ႔ ရဲရဲတင္းတင္း ဝင္ထြက္ၿပီးေတာ့ အခြင့္အေရးေတြ ရေအာင္ယူႏိုင္တာမ်ဳိးေတြ ရွိတာေပါ့။ ေတာ္ေတာ္တန္တန္ က်ေနာ္တို႔ဗမာေတြ သိပ္လုပ္ႏိုင္တဲ့ အေနအထား မရွိဘူး။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းက ပုဂၢိဳလ္တေယာက္ေယာက္ အေျပာင္းအလဲ ေရာက္လာတယ္ဆိုရင္ ခ်က္ခ်င္း သြားလိုက္တာပဲ။ အဲဒါမ်ဳိးေတြကအစေပါ့။ လုပ္ငန္းတခုခုခ်ဲ႕မယ္ဆို တိုင္းမႉးကို ၁ဝ သိန္းေလာက္ ေပးလိုက္တာမ်ဳိး ေတြက အစေပါ့။ ေပးဖို႔ကမ္းဖို႔လည္း ဝန္မေလးဘူး” လို႔ တ႐ုတ္ၾကီး ဦးသန္းေ႒းက ခ်က္နဲ႔လက္နဲ႔ ထုတ္ျပပါတယ္။

ရာထူးအာဏာၾကီးသူေတြကို အပိုင္ကိုင္ထားလို႔ ရပ္ကြက္အဆင့္ရွိသူေတြေလာက္ေတာ့ အဖက္မလုပ္ပါဘူး။

“ၿမိဳ႕ထဲမွာ တိုက္ၾကီးတာၾကီးေတြ ေဆာက္ေနၾကတယ္။ ဘယ္လူမ်ဳိးမွန္းလည္းမသိ၊ ညာမွန္းလည္းမသိေပါ့။ ေဘးမွာ ဗမာမိသားစု ေတြ ေနၾကတယ္ေပါ့။ ႐ုတ္႐ုတ္ရက္ရက္ ျဖစ္ၾကၿပီေဟ့ဆိုရင္ ဧည့္စာရင္း စစ္ၾကၿပီေပါ့ဗ်ာ။ အဲလို စစ္ၿပီေဟ့ဆို ဗမာအိမ္ေလာက္ပဲ စစ္တယ္ဗ်ာ။ တိုက္ၾကီးက်ေတာ့ ေခၚမႏိႈးဘူးဗ်။ တာဝန္ရွိသူမ်ားက ေခၚႏိႈးလည္း တံခါးဖြင့္မေပးဘူးဗ်ာ” လို႔ ဦးသန္းေ႒းက ႏိႈင္းယွဥ္ေျပာ ေျပာပါတယ္။

စီးပြားလာဘ္လာဘအတြက္ အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ အလြမ္းသင့္တာမို႔ အတိုက္အခံ ႏိုင္ငံေရးအလုပ္နဲ႔ ခပ္ကင္းကင္း ခပ္ခြါခြါ ေနၾကတာလည္း သဘာဝက်လွပါတယ္။

“အရင္ ၈ဝ ေက်ာ္၊ ၇ဝ ေက်ာ္ ကာလေတြတုန္းက သူတို႔ကလည္း လက္လုပ္လက္စား ႐ိုး႐ိုးသားသားေတြပဲေလ။ သူတို႔လည္း အဖိႏွိပ္ခံလူတန္းစားထဲ ပါတာ။ ကုန္သည္ေတြ သူေ႒းေတြ မဟုတ္ေသးဘူးဗ်။ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ေရာင္းတဲ့ အဖိုးၾကီးေတြက သိပ္ၾကီးပြားခဲ့တာ မဟုတ္ဘူးဗ်။ အခုလူသစ္ေတြကေတာ့ ႏိုင္ငံေရး ကင္းတယ္ဗ်။ အလြန္ဆံုး သာေရးနာေရးအသင္း၊ ျဗဟၼစိုရ္တို႔ဘာတို႔ကို ေငြလႉတာေလာက္ပဲ လုပ္တာ” လို႔ ဦးတင္ေအာင္မိုးက ေျပာပါတယ္။

ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္ထဲကမွ လမ္း ၈ဝ-၈၄ လမ္းအတြင္း၊ ၇၇ လမ္းကေန လမ္း ၃ဝ အတြင္း အေနမ်ားၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရြာမ်ဳိးနဲ႔ ၿမိဳ႕သစ္ေတြမွာ ခမ္းနားထည္ဝါလွတဲ့ အိမ္ၾကီးၿခံၾကီးေတြနဲ႔ ေနၾကတာပါ။ ထီးနန္းက်ခဲ့တဲ့ နန္းေတာ္ၾကီးတမွ် ေဆာက္လုပ္ထားၾကတာပါ။

ေဒသခံေတြနဲ႔ အေျခအေနခ်င္း ကြာဟေနလို႔ မၾကာေသးခင္က ေက်ာက္ဝိုင္း ခိုက္ရန္ပဲြမ်ဳိး မ်က္ဝါးထင္ထင္ ျမင္ရေပမယ့္ ေအာင့္အည္းသည္းခံရမႈေတြက အစိုင္အခဲမ်ား ရွိႏိုင္မလားပဲ။

ဦးတင္ေအာင္မိုးက “သူလည္းကုန္သည္ ကိုယ္လည္း ကုန္သည္မို႔ ထိပ္တိုက္ျဖစ္တာ။ တခ်ဳိ႕လုပ္ငန္း အမ်ားစုမွာက ဗမာက အလုပ္သမားဗ်၊ သူတို႔က အလုပ္ရွင္။ ပိုင္ရွင္သူေ႒းဆိုေတာ့ မျဖစ္ျဖစ္ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ေက်ာက္ဝိုင္းလိုဟာမ်ဳိးက် သူတင္ကိုယ္တင္ကိုး။ ၿငိစရာရွိရင္ အဲဒါမ်ဳိးတေၾကာက ၿငိၾကတယ္” လို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ပါတယ္။

သူဆက္ေျပာတာက “သရက္တို႔၊ ဖရဲတို႔၊ သခြားေမႊးတို႔ တ႐ုတ္ျပည္ဘက္ သြားေရာင္းတယ္ဆိုရင္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ေစ်းႏွိမ္ခံေနရတာပဲ။ တခ်ဳိ႕ဆို ျပန္မသယ္ႏိုင္လို႔ ရသေလာက္နဲ႔ ထိုးေရာင္းရတယ္။ တခ်ဳိ႕က် လွည့္ကို မၾကည့္ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒါမ်ဳိးမွာလည္း ထိပ္တိုက္ေတြ႔ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ေစ်းကစားမႈကလည္း သူတို႔လက္ထဲမွာပဲ ရွိတာ။ ဒီလိုပဲ ငံု႔ခံလာခဲ့ၾကရတာေပါ့” ဆိုတာပါပဲ။

ဒီလိုေစ်းကြက္ေတြမွာ အုပ္စီးမိေအာင္ က်ားကန္ေပးထားတဲ့ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးအနက္ ျခစားလာဘ္စားတဲ့ လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရးနဲ႔ လုပ္ငန္းလုပ္ခြင့္ ေပးႏိုင္တဲ့ ေဒသခံ အရာရွိေတြေၾကာင့္လည္း ပါဝင္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ သူတို႔လံုၿခံဳေရး အကာအကြယ္ေပးဖို႔ တ႐ုတ္အစိုးရက ျမန္မာအစိုးရကို ေျပာထားတာေတြလည္း ရွိေနတယ္။

အျပင္က်ားကန္မႈသာမကက သူတို႔ခ်င္း အတြင္းက်ိတ္ အင္အားေတြလည္း ရွိေနျပန္ပါတယ္။

“သူတို႔အခ်င္းခ်င္းက လူအင္အားသာ နည္းတာ စည္းလံုးမႈကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္။ မိသားစုတခု အေၾကာင္းတခုခုေၾကာင့္ စီးပြားပ်က္တယ္ဆိုရင္ ဘံုေက်ာင္းကေန မတည္ေပးတဲ့ ပံုစံမ်ဳိးေတြ ေတြ႔ရတယ္။ အလုပ္လည္း ၾကိဳးစားၾကတယ္။ ဒါ သူတို႔ကို အတုယူစရာတခုေပါ့။ က်မတို႔ ျမန္မာလူမ်ဳိးမွာက စီးပြားေရးမွာ တဦးနဲ႔တဦး အားေပးမႈက ေတာ္ေတာ္နည္းတယ္” လို႔ မႏၲေလးအေျခစိုက္ ဝံသာႏု NLD ပါတီက အေထြေထြ အတြင္းေရးမႉး ေဒၚနန္းေရႊၾကာက သံုးသပ္ပါတယ္။

ဒီအခ်က္ကို ဌာေနတ႐ုတ္ၾကီး ဦးသန္းေ႒းကလည္း“သူတို႔နဲ႔ က်ေနာ္တို႔နဲ႔က ယဥ္ေက်းမႈလည္း ကြာတယ္။ ေတာ္ေတာ္ကြာျခားတယ္ဗ်။ အရင္တုန္းက တ႐ုတ္ေတြက ၿမိဳ႕ခံ အိမ္ရွင္ ေတြ အေပၚမွာ ေလးစားသမႈ ရွိတယ္။ ခပ္ယို႔ယို႔ပဲ ေနတယ္။ ပပလႊားလႊား သိပ္မရွိဘူး။ အခုလူေတြကေတာ့ ၿမိဳ႕ခံေတြကို သိပ္လူ မထင္ေတာ့ဘူး”
သေဘာတူပါတယ္။ “သူတို႔က အလုပ္မေရြးဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ဇြဲခတ္ၿပီးေတာ့ ေအာက္ေျခကေန စၿပီးလုပ္တတ္တဲ့ ဟာေလးေတြကလည္း ရွိေတာ့ တက္တက္လာတာ ေတြ႔ေနရတာပဲဗ်”

စာေရးဆရာၾကီးက “ေဆြမ်ဳိးထဲက သူေ႒းအၾကီးေတြ၊အဖြဲ႔အစည္း (ဘံုေက်ာင္း) ေတြရွိရင္ သူတို႔ခ်င္း ဝံသာႏု ၾကပါတယ္။ ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ သေဘာ ရွိပါတယ္” လို႔ ႐ႈျမင္ထားပါတယ္။

ဘံုေက်ာင္းေတြဆိုတာ ပင္လယ္ရပ္ျခား တ႐ုတ္မ်ားရွိတဲ့ ေနရာတိုင္းမွာ ထူေထာင္ထားၿပီး သာေရးနာေရး ကိစၥေတြကို အဓိကလုပ္ ေဆာင္ေပးဖို႔ ရည္ရြယ္ထားတာပါ။ ဒါထက္မက စီးပြားေရးအရ ခက္ခဲေနရင္ ေျမေထာင္ေျမႇာက္ရာ ေနရာဌာနအျဖစ္ ပါဝင္လာ ေလ့ရွိပါတယ္။
“က်မတို႔နဲ႔ ေစ်းထဲမွာ ယွဥ္ၿပီးေတာ့ လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ တ႐ုတ္မိသားစု တစုဆိုရင္ အရင္က အေပါင္ဆိုင္လုပ္တာ။ မီးေလာင္ေတာ့ ဘံုေက်ာင္းကေန စိုက္ထုတ္ မတည္ေပးတယ္” လို႔ ေဒၚနန္းေရႊၾကာက ဥပမာေပးပါတယ္။

ဦးသန္းေ႒းက “ဘံုေက်ာင္းေတြက တရပ္တရြာမွာ အားမငယ္ေအာင္ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ လက္တြဲတဲ့ သေဘာပါ။ လူမ်ဳိးအလိုက္ ဖြဲ႔စည္းထားတာပါ။ လူမ်ဳိးေတြကေတာ့ ဝမ္၊ က်င္ စသျဖင့္ အမ်ားႀကီးေပါ့။ သာေရးနာေရး အဓိကပါ။ လိုအပ္ရင္ လိုအပ္သလိုေပါ့။ အလုပ္မရွိလို႔ ဒုကၡေရာက္ေနရင္ တတ္ႏိုင္တဲ့သူေတြက သူတို႔အလုပ္႐ံု ပြဲ႐ံုေတြမွာ အလုပ္ေပးထားတာတို႔ စသျဖင့္ေပါ့။ ဆိုင္ဖြင့္ခ်င္တယ္ဆို ပိုက္ဆံေပးတာတို႔။ စီးပြားေရးမွာက်ေတာ့ အမ်ဳိးတူတဲ့ သူအခ်င္းခ်င္းဆို ကူညီတာ မ်ားတယ္။ ေငြေတြဘာေတြ ထုတ္ေပးတယ္။ မွန္မွန္သာ သြင္းရင္ ျပန္ရတယ္” လို႔ ရွင္းျပပါတယ္။

ေဒၚနန္းေရႊၾကာက “က်မလည္း ကုန္စံုဆိုင္ဖြင့္ထားတယ္။ ဆင္းရဲတဲ့ဗမာေတြ မ်ားမ်ားဝယ္ႏိုင္ေအာင္ အရင္းႏွီးႏွီးေစ်းနဲ႔ ေရာင္းပါ တယ္။ ဒါေပမဲ့ က်မ ရင္းႏွီးႏိုင္တာနဲ႔ သူတို႔ရင္းႏွီးႏိုင္တာနဲ႔ မတူေတာ့ ရရွိတဲ့အျမတ္လည္း မတူႏိုင္ဘူး။ သူတို႔က ေငြအင္အားနဲ႔ လႊမ္းမိုးႏိုင္ေတာ့ ယွဥ္လို႔မရတဲ့ အပိုင္းေတြ အမ်ားႀကီးေပါ့။ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံႏိုင္မႈအား အေပၚမွာလည္း မူတည္ပါတယ္” လို႔ စီးပြားေရးတြက္ကိန္း ထုတ္လာပါတယ္။

အရင္းနည္းတဲ့သူေတြအျပင္ အရင္းမဲ့တဲ့သူေတြကေတာ့ ၿမိဳ႕သစ္ေတြကေန ၿမိဳ႕ထဲ အလုပ္႐ံုေတြဆီ ေနထြက္မွသည္ ေနဝင္တဲ့အထိ လာလုပ္ရပါတယ္။

“တေန႔လုပ္မွ တေန႔စားေတြ။ စက္ဘီးကို တေန႔ ၂ဝဝ နဲ႔ ငွါးၿပီး ၿမိဳ႕ထဲ လာအလုပ္လုပ္ၾကရတယ္။ အလုပ္ကျပန္မွ ေစ်းဝယ္ၿပီးခ်က္ စား ၾကတဲ့သူ၊ သို႔တည္းမဟုတ္ ခ်က္ၿပီးသားေလး ဝယ္စားၾကျပဳၾကတဲ့ လူတန္းစားေတြေပါ့” လို႔ စာေရးဆရာၾကီးက ရွင္းျပပါတယ္။

ဒါနဲ႔ဆက္စပ္ၿပီး မႏၲေလး ကဗ်ာဆရာေတြ တင္စားေလ့ရွိတဲ့ ‘ေနလံုးကို ေက်ာပိုး’ ေနၾကရတယ္ဆိုတာလည္း ဆရာၾကီး ရွင္းျပလို႔  နားလည္ခြင့္ ရလိုက္ပါတယ္။

“အေရွ႕ဘက္ကေန အေနာက္ဘက္ကို လာၾကရတာ“သူတို႔ အခ်င္းခ်င္းက လူအင္အားသာ နည္းတာ စည္းလံုးမႈကေတာ့ ေတာ္ေတာ္
ေကာင္းတယ္။ မိသားစုတခု အေၾကာင္း တခုခုေၾကာင့္ စီးပြားပ်က္တယ္ဆိုရင္ ဘံုေက်ာင္းကေန မတည္ေပးတဲ့ ပံုစံမ်ဳိးေတြ
ေတြ႔ရတယ္။
ဆိုေတာ့ ေနလံုးကို ေက်ာပိုးၿပီး လာၾကရတယ္။ ျပန္ေတာ့လည္း ေနလံုးကို ေက်ာပိုးၿပီးျပန္တယ္လို႔ ဖြဲ႔ၾကတာေပါ့ဗ်ာ”

ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ေနလံုးကို ေက်ာပိုးထားရသူ ေရႊမန္းသား ေတြအဖို႔ က်ဳံးေရကို ျပန္ေသာက္၊ နာရီစင္ေအာက္ ျပန္ေရာက္ႏိုင္ဖို႔ ဆိုတာ အေတာ္လံုးပန္းရဖြယ္ ရွိပါတယ္။

ေထာင္က်ခဲ့ဖူးတဲ့ စာေရးဆရာၾကီးက “က်ေနာ္တို႔ ေထာင္ထဲမွာ ေျပာေနက် စကားတခုရွိတယ္ဗ်။ ေငြမ်ား တရားႏိုင္တဲ့ေခတ္ မဟုတ္ေတာ့ဘူးကြ။ ေငြနည္း တရားရံႈးတဲ့ေခတ္ ေရာက္ၿပီလို႔။ အနည္းနဲ႔အမ်ား ေပးေနၾကတာ။ သူတို႔က ပိုမ်ားမ်ား ေပးႏိုင္ၾကတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဥပေဒကို ေက်ာ္လႊားဖို႔ အေျခအေနက ေပးေနတာကိုး” လို႔ ဥပေဒစိုးမိုးေရးကို တ႐ိုးတမယ္ဖဲြ႔ျပပါတယ္။

ဒီအေျခအေနေတြကို ကာကြယ္ရဖို႔က ဥပေဒလား၊ ဝံသာႏုစိတ္ထားလား၊ အဓိက႐ုဏ္းနည္းလားဆိုတာ စဥ္းစားၾကေပမယ့္ အဓိက႐ုဏ္းကေတာ့ ျပႆနာေပါင္းစံုကို မေျဖရွင္းႏိုင္တဲ့ အစိုးရအတြက္ ျပည္သူကို အာ႐ံုေျပာင္းဖို႔ အၾကိဳက္ေတြ႔သြားမယ္လို႔ အတိုက္အခံ ႏိုင္ငံေရးအသိုင္းအဝိုင္းက သံုးသပ္ပါတယ္။

ကိုယ့္ေျမကိုယ့္ေရမွာ ကိုယ့္အေျခ ခုိင္ရဖို႔အေရး စာေရးဆရာ ညီပုေလးနဲ႔ မိုးမိုး (အင္းလ်ား) တို႔ အပါအဝင္ စာေပနယ္ပယ္က အဦးအဆြကတည္းက သတိေပးစာေပေတြ ေရးခဲ့ပါတယ္။ အခုလို အထင္အရွား ရင့္သန္လာတဲ့အခါ အျမင္လြယ္သေလာက္ ေျဖရွင္းရမွာက အလြယ္တကူ မဟုတ္ပါဘူး။

အမ်ားနည္းတူ ရွာေဖြၾကတဲ့အထဲမွာ ဆရာဝန္ ကဗ်ာဆရာ ျမတ္ထက္က သူ႔ကေလာင္စြမ္းနဲ႔ ဝံသာႏုလိုက္ပါရဲ႕ …။

ေမြးေျမ မႏၲေလး
တုတ္ေကြး လိႈက္စား
ႏံုးခ်ည့္ မသြားမီ
အဆီအႏွစ္မ်ား
အရည္ ျဖစ္မသြားဖို႔
စီဗစ္တျပားေတာ့ တိုက္ထားမွ…။ ။

ကိုေပါက္ |

5/ jul -2011



---------------------------------

- တုိက္ခတ္သြားတဲ့ ေလျပည္ထဲက မ်က္ရည္တစ္စ
မိုးသီး -
“တစ္ပါးေသာသူ ေကာင္းစားေရးတြက္ တစ္ေယာက္ေသာသူမွာ ေပးဆပ္ရစၿမဲ”

“ဒိုင္း” “ ဒိုင္း” အသံၾကား လိုက္ရသည္ ႏွင့္ တစ္ျပိဳင္နက္ လူေတြဟိုေျပး ဒီေျပး ေျပးေနၾကတာ ကို ျမင္ေနရတယ္။

ေဟာ္ဟစ္သံေတြ ငိုေၾကြးသံေတြနဲ့ လမ္းမေပၚတြင္ ဆူညံသြားတယ္၊ တစ္ခ်ိဳ့လူေတြက လည္း အကူညီ ေတာင္းေနၾကတယ္၊
နီစပ္ရာ အိမ္ေတြဆီမွ အသံေတြ ၾကားေနရတယ္ ဘာ ျဖစ္ၾကတာလဲ ဆိုျပီးေတာ့့ ေမးေနၾကတာေပါ့၊
လမ္းမေပၚတြင္ ျမင္ေနရတဲ့ ေသြးအိုင္ၾကီးေတြကေတာ့ စိတ္ေခ်ာက္လန့္ စရာ ျဖစ္ျခင္းနဲ့ အတူ ကံဆိုးမိုးေမွာင္ က်သြားတာေပါ့။

ျဖစ္ပြားပံုက ဒီလိုပါ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္ သီတင္းကြ်တ္ လဆန္း ၁၃ ရက္ေန့မွာေပါ့၊
ရခိုင္ျပည္နယ္ ၊ စစ္ေတြျမိဳ့၊ အုန္းတပင္ ရက္ကြက္ ေလးအတြင္းမွာ စစ္အစိုးရ ရဲ့ လူမဆန္ေသာ ရက္စယုတ္မာမူ ေၾကာင့္ အသက္ ဆံုး သြားတဲ့ မိသားစုေလးအပါအဝင္ အျပစ္မဲ့ ျပည္သူေတြေရာ ဒီ လူမဆန္ေသာ လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ အသက္ရွင္ေနလွ်က္နဲ့ ဘဝေသ သြားတဲ့ အျဖစ္ကို ေရာက္ရွိ သြားတာကို အမ်ားျပည္သူအေနနဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစား တစ္ရပ္ဟာ ျပည္သူေတြအေပၚ မွာ ဘယ္ ေလာက္ထိ ရက္စက္ယုတ္မာ သလဲ ဆိုတာကို ေနာင္လာ ေနာင္သားေတြ အေနျဖင့္ သိရွိေအာင္ ဒီျဖစ္ရပ္ မွန္ေလးကို ေဖာ္ထုတ္ လိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္၊

အုန္းတပင္ ရက္ကြက္ရွိ အိမ္တစ္အိမ္မွာ မနက္ဖန္တြင္ လုပ္မည့္ အလွဴပြဲ အတြက္ ျပင္ဆင္ စရာရွိတာကို ျပင္ဆင္ေနၾကတာေပါ့ဗ်ာ၊
မနက္ဖန္ဆို သီတင္းကြ်တ္ ေတာ့ မယ္ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ရပ္ကြက္ထဲရွိ ကာလသားေတြရပ္ကြက္ရွိ အပ်ိဳ ေလးေတြ က သီတင္းကြ်တ္ ပြဲေတာ္ ၾကီး၇ဲ့ အၾကိုေန့မွာ ေပ်ာ္ရြင္ေနၾကတာေပါ့၊

ညေနေစာင္းေတာ့ အလွဴအတြက္ ရက္ကြက္ထဲရွိ ေကာင္စီရံုးတြင္ ထား၇ွိတဲ့ ခံုေတြကို ရပ္ကြက္ ဥကၠဌ ထံတြင္ ငွားရမ္းျပီး ခံုေတြကို အလွဴလုပ္မဲ့ အိမ္ဆီသို့ ေျပာင္းေရႊ႕ ေနၾကတယ္၊

ဒိီအခ်ိန္မွာ စစ္အစိုးရ ရဲ့ စစ္တပ္မွ စစ္သားႏွစ္ေယာက္ဟာ ရြာျကီးေျမာက္ ရပ္ကြက္ ရွိ မဂၤလာေဆာင္ ညစာစားပြဲမွ သူတို့ စစ္ခန္းခ် ထားရာ ဆင္ကူးလမ္း ရပ္ကြက္ဆီသို့ ျပန္လာတာေပါ့၊

အုန္းတပင္ ရပ္ကြက္ ဟာ ဆင္ကူးလမ္း ရပ္ကြက္ႏွင့္ ရြာျကီးေျမာက္ ရပ္ကြက္ ၾကားမွာ တည္ရွိေနတဲ့ ရပ္ကြက္ေလးပါ၊
ဒါေၾကာင့္ လူယုတ္မာ စစ္သားႏွစ္ေယာက္ဟာ စက္ရံု လမ္း အတိုင္း ဆင္ကူးလမ္းရပ္ကြက္ရွိ သူတို့စခန္းခ် ထားရာ စီးပြား/ကူးသန္း ေရး ရံုးဆီသို့ လမ္းေလွ်ာက္ျပီးျပန္လာၾကတာေပါ့၊
ပံုစံု ၾကည့္ရတာ အရက္မူးေနတဲ့ ပံုစံုက သိသာထင္ရွားေစပါတယ္၊

အုန္းတပင္ရပ္ကြက္ကို ေရာက္ေတာ့ ေကာင္စီရံုးမွ ခံုေတြေျပာင္း ေနၾကတဲ့ လူေတြကို တစ္စံုတစ္ရာ ေမးျခင္း မရွိပဲ “မင္းတို့ အစိုးရ ခံုေတြကို ခိုးယူ ေနၾကတာပဲ” ဟုစပ္စြဲ လိုက္တယ္၊

ရြာသား တစ္ဦးက ျပန္ေျပာတယ္ “က်ေနာ္တို့ ရပ္ကြက္ ဥကၠဌဆီက ခြင့္ျပုခ်က္နဲ့ အလွဴအတြက္ ငွားရမ္းတာပါ” ဟု ျပန္ေျပာလိုက္တယ္၊
ဒီအခ်ိန္မွာ စစ္သားတစ္ေယာက္က “ေတာ္ေတာ္ရွာရွည္တဲ့ အေကာင္ပဲ” ဟုေျပာျပိး သူနဲ့အတူ ပါလာတဲ့ ေသနတ္ေပါင္နဲ့ ရြားသားရဲ့ မ်က္နွာကို ထုရိုက္လိုက္တယ္၊

အရိုက္ခံရတဲ့ ရြာသားရဲ့ နာမည္ကေတာ့ ေမာင္ခင္လွ ျဖစ္ပါတယ္၊
သူ့မ်က္နွာေပၚက ေသြးေတြစီး ဆင္းလာတယ္၊ ေမာင္ခင္လွ အရိုက္ခံတာကို ျမင္ေတာ့ ေဘးနားမွာ ပါလာတဲ့ သူ့အကိုက “ဟာဒီလို မတရား မလုပ္ၾက ပါနဲ့ဗ်ာ” ဟုေျပာလို့ မဆံုးခင္မွာပဲ ေမာင္ခင္လွ အကို့ရဲ့ မ်က္နာေပၚကိုလည္း ေသနတ္ဒင္ ေရာက္သြားတယ္၊

ရြာသားတစ္ခ်ိဳ႕ ကေတာ့ ထြက္ေျပးၾကတာေပါ့၊
တစ္ခ်ိဳ႕က အကူညီေတာင္းရန္ အနီး အနားမွာ ရွိတဲ့ အိမ္ေတြက လူေတြကို လွမ္းေခၚေနၾကတယ္၊

ဒီအခ်ိန္မွာ အခင္းျဖစ္ပြားရာနဲ့ ကပ္လ်က္မွာ ရွိတဲ့ ဦးသားထြန္းေအာင္ အိမ္ကို သြားျပီး အကူညီ ေတာင္းၾကတယ္၊
ခဏဆင္းလာျပီး ေျဖရွင္းေပးပါရန္ ေတာင္းဆိုၾကတယ္၊
ဦးသာထြန္းေအာင္ဟာ အုန္းတပင္ရပ္ကြက္ ဥကၠဌ မဟုတ္ေပမယ့္ ရပ္ကြက္ ရွိ သာေရး နာေရး အဝဝ ကို ကူညီေဆာင္ရြက္ေပးတဲ့ လူေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္၊

အသက္က ၆၀ ေက်ာ္ေလာက္ရွိေနပါျပီ၊
အသံကိုၾကားေတာ့ ဦးသာထြန္းေအာင္ ဟာ အိမ္ေပၚ ကေနဆင္းလာလိုက္တယ္၊
သူနဲ့ ေရွ့ဆင့္ ေနာက္ဆင့္ မွာပဲ သူ႕ရဲ့ သားျဖစ္သူ ဘတင္ေအာင္ က လဲ အေဖ ျဖစ္သူရဲ့ ေနာက္မွ လိုက္လာခဲ့တယ္၊
ဘတင္ေအာင္ ရဲ့ အသက္ဟာ ၂၈ ေလာက္ျဖစ္ေနျပီ၊

အခင္းျဖစ္ပြားတဲ့ ေနရာကို ေရာက္သြားေတာ့ ဦးသာထြန္းေအာင္က “ဒီကေလးေတြက ရပ္ကြက္ကပါ အလွဴလုပ္ဖို့ အုန္းတပင္ ရပ္ကြက္ ေကာင္စီရံုးမွာ ရွိတဲ့ ခံုေတြကို ဥကၠဌ ထံမွ ခြင့္ျပုခ်က္နဲ့ ငွား ရမ္းတာ ျဖစ္ပါတယ္ လို့ ေျပာလိုက္တယ္” စစ္သားက “ဒီအဖိုး ၾကီး နာခ်င္ေန ျပီနဲ့ တူတယ္” ဟု ေျပာျပီး ဦးသာထြန္းေအာင္ ရဲ့ ရင္ဘတ္က ေသနတ္ဒင္နဲ့ ထုရိုက္လိုက္တယ္ ၊

ဒါကို သားျဖစ္သူ ဘတင္ေအာင္ ကျမင္ေတာ့ လံုးဝသည္းခံ နိုင္စြမ္းကုန္ သြားတယ္၊
အေဖ ျဖစ္သူကို သားေရွ့မွာ မတရား ရိုက္နွက္ ေနတာကို ဘယ္သား သမီး က ၾကည့္ေနလို့ရပါမည္နည္း။

ဘတင္ေအာင္ ရဲ႕ မတရားတာကို ေခါင္းငံု မခံခ်င္လိုေသာစိတ္ အမွန္တရားဘက္ ရပ္တည္လိုေသာ လူငယ္ပီပီ စိတ္ေၾကာင့္ စစ္သားရဲ့ မ်က္နွာကို လက္သီးနဲ့ တစ္ခ်က္ ထိုးလိုက္တာေပါ့၊

အထိုးခံ လိုက္ရတဲ့ စစ္သားဟာ ေနာက္ကို နည္းနည္း ယိုင္သြားတယ္၊
ဒါကို ျမင္ေတာ့ အနားမွာ ရပ္ေနတဲ့ အရာရွိက သူ႔တပ္သားကို အမိန္႔ေပးလိုက္ တယ္ “ဒီေကာင္ေတြ အကုန္လံုးကို တစ္ေယာက္မက်န္ သတ္ပစ္လိုက္စမ္း” ဟု အမိန္႔ေပးလိုက္တယ္။

ဒီေနရာမွာ ဘာကိုေဖာ္ျပေနလဲ ဆိုေတာ့ တပ္မေတာ္ဟာ နိုင္ငံေတာ္ကို ကာကြယ္ဖုိ႔ ဖြဲ႔စည္း ထားတာမဟုတ္ဘူး အဖိႏွိပ္ခံ ျပည္သူေတြ ကို သတ္ဖို့ ဖြဲ႔စည္း တယ္လို႔ ျမင္တယ္၊ေသနတ္ေျပာင္းဝ ဟာ ျပည္သူလူထုဘက္ ကို ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ အေရးခင္းတုန္းက လဲ တစ္ၾကိမ္ လွည့္ခဲ့ျပီးျပီ အခု ၁၉၈၉ ခုႏွစ္မွာ လည္း ေနာက္ၾကိမ္လွည့္ လာခဲ့ျပီ၊

ေနာက္လည္း အျပစ္မဲ့ ျပည္သူ ေတြဘက္ကို လွည့္လာအံုးမွာပဲ လို့ ျမင္ေရာင္မိတယ္၊

အမိန့္ ကို ရရွိလိုက္တဲ့ စစ္ဘီလူး ဟာ အမိန့္ကို တေသြ မသိမ္း နာခံေတာ့ တာပါပဲ၊သူ့လက္စြဲေတာ္ G3 ေသနတ္ကို ေမာင္းတင္လိုက္ျပီး ေရွ႕ ဦးစြာ ဦးသာထြန္းေအာင္ ရဲ့ ရင္ဘတ္ ကို ၃ ခ်က္ ပစ္ခ် လိုက္တယ္၊

တဆက္တည္း မွာပင္ သားျဖစ္သူ ဘတင္ေအာင္ ရဲ့ ဦးေခါင္းကို အေသခ်ာခ်ိန္ ျပီးပစ္လိုက္တယ္၊
ဘတင္ေအာင္ ဦးေခါင္း ပြင့္ က်သြားတယ္ ။
ဒါကို မေက်နပ္နိုင္ေသးပဲ ေနာက္ထပ္ ၂ ခ်က္ သူ့ရဲ့ ရင္ဘတ္ ကို ပစ္ထည့္ လိုက္တယ္၊ေသြးေတြကေတာ့ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ လမ္းမ ေပၚတြင္ စမ္းေခ်ာင္း သဖြယ္ စီးဆင္းကုန္တာေပါ့၊

ထို့ေနာက္ မိုးေပၚကို (၇) ခ်က္ တိတိပစ္တယ္ ျပီးရင္ ေသနတ္သံၾကားလို ေၾကာက္ျပီး ထြက္ေျပးေနၾကတဲ့ ျပည္သူေတြ ကို လွမ္းပစ္ေတာ့တာေပါ့၊

ေသနတ္ သံနဲ့ အတူ ေအာ္ဟစ္သံ ေတြ ငိုေၾကြး သံ ေတြ ထြက္ေပၚလာတယ္။

လူေတြ ငိုေၾကြးေနၾကတယ္၊ က်ည္မွန္ တဲ့ သူေတြက လည္း နာက်င္မူ ေဝဒနာ နဲ့ အတူ အကူညီ ေတာင္းေနၾကတဲ့ အသံေတြ နဲ့ ဆူညံေနတာေပါ့၊
ဒီအခ်ိန္ထိေတာ့ အကူညီေပးမဲ့ သူတစ္ေယာက္မွ မေပၚလာေသးဘူး၊
ရြာသားတစ္ေယာက္က ဦးသာထြန္းေအာင္ ႏွင့္ ဘတင္ေအာင္ ေသဆံုး သြားျပိီ ျဖစ္ေၾကာင္းကို ဦးသာထြန္းေအာင္ ရဲ့ ေနအိမ္ကို လာျပီးအသိေပးတယ္။

အိ္မ္မွာ ရွိတဲ့ မိသားစုေတြ ဟာၾကားၾကားခ်င္း မယံုသလို နဲ့ ျပန္ေမးၾကတယ္၊ေသခ်ာရဲ့လားေပါ့
ဦးသာထြန္းေအာင္ရဲ့ ဇနီးျဖစ္သူ ေဒၚျမစိန္ ရဲ့ မ်က္ႏွာ ေပၚ တြင္ ဝမ္းနည္းသြား တဲ့ အမူအရာနဲ့ အတူ မ်က္ရည္ ဥေလးေတြစီးက်လာတယ္ ၊

ေယာက်ၤားျဖစ္ သူနဲ့ သားျဖစ္သူ ကိုတစ္ခ်ိန္ တည္း မွာ ဆံုးရံုးလိုက္ရ၍ သူ့ရင္ထဲ မွာဘယ္ေလာက္ထိ ေၾကကြဲ ခံစားသြားရမယ္ ဆိုတာကို စာဖတ္သူတို့အေနနဲ့ ေတြးၾကည့္ရင္ မ်က္လံုးထင္မွာ ျမင္ေယာင္မိမွာပါ၊

ဦးသာထြန္းေအာင္ ရဲ့ သမီး ျဖစ္သူ မွာ လည္းယူက်ဳးမရ ငိုေၾကြးေနတယ္၊သူေမာင္နဲ့ သူအေဖ ျဖစ္သူကို ဆံုုးရွံးလိုက္ရ ျပိိီ ။
ဒီဘဝအတြက္ အတူေနခိုင္ခြင့္ဟာ ဒီေန႔႔မွာ ကုန္ဆံုးသြားၿပီဆို တာသိလိုက္ေလၿပီ ၊

သမီးျဖစ္သူမွာက ကိုယ္ဝန္ လြယ္ထားရတယ္၊ဦးသာထြန္းေအာင္ရဲ့ ေခြ်းမ ျဖစ္သူ ေဒၚလွႏုခင္ မွာလည္း တတိယ ေျမာက္ ရင္ေသြးေလးျဖစ္လာမယ့္ ကိုယ္ဝန္ေလး ကို လြယ္ ထားတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့၊

ေမြးဖြားလာမဲ့ ကေလးဟာ လူ့ေလာကၾကီးမွာ အေဖ ေခၚစရာ လူမရွိေတာ့ ပါဘူး။
ျပီေတာ့ သူ့အေဖ ကိုေတာင္ သူ မျမင္ဖူးလိုက္ေတာ့ ရွာဘူး၊
ဦးသာထြန္းေအာင္ရဲ့ သမီး အငယ္ဆံုးက ေတာ့ ေက်ာင္းသူပါပဲ၊
ဒီ အခ်ိန္မွာ ငိုေၾကြးေနရာကေန ဦးသာထြန္းေအာင္ရဲ့ သမီးျဖစ္သူဟာ အခင္းျဖစ္ပြားတဲ့ ေနရာကို သြားရန္ အိမ္ေပၚ ကေန ေျပးဆင္း သြားတယ္။

သူ့ေနာက္က သူမိသားစုေတြေရာ အိမ္ေဘးနားက သူေဆြမ်ိဳး ေတြေရာ လိုက္ပါသြားၾကတယ္။
အခင္းျဖစ္ပြား ရာေနရာ ကိုေရာက္ေတာ့ လူယုတ္မာ စစ္သားေတြ က ထြက္ေျပး ကုန္ျပီ။ ရြာသားေတြနဲ့ အတူ ဦးသာထြန္းေအာင္ ရဲ့ မိသားစုဝင္ေတြ ဟာ စစ္တပ္ စခန္းခ် ထားရာ ဆင္ကူးလမ္းရပ္ကြက္ ရွိ စီးပြားကူးသန္း ရံုးဆီကို သြားၾကတယ္။

ရံုးေရွ႕ ကို ေရာက္သြားေတာ့ စစ္တပ္ကို ေတာင္းဆိုမူ ေတြလုပ္ၾကတာေပါ့။
လူသတ္တရားခံ ႏွစ္ေယာက္ ကို ထုတ္ေပးရန္ တရားဥပေဒ အရ ေဆာင္ရြက္ေပးရန္ ေတာင္းဆို ၾကတယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာ ပဲ အနီးက ရပ္ကြက္ေတြ ျဖစ္တဲ့ ရြာၾကီးေျမာက္ ရပ္ကြက္က ျပည္သူေတြေရာ ဆင္ကူးလမ္း ရပ္ကြက္ ရွိ ျပည္သူေတြပါ ေရာက္ရွိလာၾကတယ္။

ဒါေပမယ့္ စစ္တပ္ က ျပည္သူေတြ အေပၚ မွာ လိမ္ညာ ေနရံု မကဘူး ေရွ႕ တိုးလာတဲ့ သူကို ပစ္ထည့္ လိုက္မယ္ဆို ျပီး အာဏာကို လက္နက္ အားကိုး နဲ့ သံုးျပေနတယ္ေလ။

ေနာက္ဆံုး မတတ္နိုင္တဲ့ အဆံုးမွေတာ့ ဦးသာထြန္းေအာင္ရဲ့ သမီး ျဖစ္သူကပဲ လူထုကို နားလည္ေအာင္ေျပာျပတယ္ ။

က်မ တို့ ဒီလိုက ဆက္ျပီး ေတာင္းဆိုေနလို့ကေတာ့ ထူးလာမွာမဟုတ္ဘူး၊
ဒီေတာ့ က်မတို့ အိမ္ျပန္ၾကမယ္ - လုပ္စရာ ရွိတာေတြကို လုပ္ဖို႕ က်န္ေနေသးတယ္ လို႕ ေျပာလိုက္မွ လူထုဟာ ကိုယ့္အိမ္ကို ျပန္ၾကတယ္။

ဒီေနရာမွာ ဦးသာထြန္းေအာင္ရဲ့ သမီး ျဖစ္သူဟာ နိုင္ငံတစ္နိုင္ငံ ရဲ့ ဥပေဒ ကို လိုက္နာ ေလးစားတဲ့ သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေၾကာင္း ကို သူေျပာခဲ့ စကားေတြကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ေပၚလြင္ေစပါတယ္ ။

သူ့အေဖ ႏွင့္ သူ့ရဲ့ တစ္ဦးတည္းေမာင္ေလးဟာ ရက္ရက္စက္စက္ အသတ္ ခံလိုက္ရေပမဲ့ ဥပေဒ ေဘာင္အတြင္းကေန ေျဖရွင္းခ်င္တဲ့ စိတ္ဟာ နိုင္ငံသားေကာင္းတစ္ေယာက္ ရဲ့ စိတ္ဓါတ္ပါပဲ၊

ဒါဆိုရင္ ျပည္သူ ေတြ ဟာ ဘယ္လိုလူမ်ိဳး ေတြ ဆိုတာကို စာဖတ္သူတို့ အေနနဲ့ သိေလာက္မယ္ လို႕ထင္မိပါတယ္၊
ေနာက္ေန့မွာေတာ့ ကြယ္လြန္သြားတ့ဲ ဦးသာထြန္းေအာင္ ႏွင့္ သားျဖစ္သူ ဘတင္ေအာင္ ရဲ့ အသုဘ အခမ္းနားကို လူေထာင္နဲ့ ခ်ီ၍ လာေရာက္ၾကတယ္။

ေနာက္တစ္ပတ္ေလာက္ အၾကာတြင္ တရားရံုးမွာ တရား စီရင္ ခ်က္ခ်တယ္။ တရားခံ ျဖစ္တဲ့ အရာရွိဟာ သူ႕လက္ေအာက္ ငယ္သား တပည့္ျဖစ္သူ ကို ဒီအမူ႕ အားလံုး ကို တပည့္ ျဖစ္သူ တစ္ေယာက္တည္း က်ဳး လြန္ေၾကာင္းဝန္ခံ ရန္ နွင့္ က်န္ခဲ့မယ့္ သူ႔ မိသားစုအား ေထာက္ပံ ေပးမည္ ဟုေျပာရာ တပည့္ ျဖစ္သူက အမူ႔ အားလံုးအား သူတစ္ေယက္တည္း က်ဳးလြန္ေၾကာင္း ဝန္ခံ သြားတယ္။

တရားခံကို တရားသူၾကီးက ေထာင္ဒဏ္ (၈) ႏွစ္ခ်မွတ္လိုက္တယ္။
တရာခံ နာမည္ ကေတာ့ ပန္းေမႊး ျဖစ္ပါတယ္။

ယခု အခ်ိန္တြင္ ပန္းေမႊး သည္ေထာင္က လြတ္သြားတာၾကာျပီ ျဖစ္ေပမယ့္ ေသသြားတဲ့ လူႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ အသက္ျပန္ မရွင္လာေတာ့ ပါဘူး။
ဒီအျဖစ္ပ်က္ေၾကာင့္ အုန္းတပင္ရပ္ကြက္ မွ ေက်ာင္းဆရာၾကီး(ကြယ္လြန္) တစ္ဦးမွာလည္း က်ည္မွန္သြား တာေၾကာင့္ ေျခေထာက္ တစ္ဖက္ ျဖတ္လိုက္ရတယ္။

ေနာက္တစ္ေယာက္ မွာ လက္တစ္ဖက္ ျဖတ္လိုက္ရတယ္၊
ေမာင္ခင္လွ ဆိုတဲ့ တစ္ေယာက္ ကေတာ့ ယခု အခ်ိန္ထိ စိတ္ေဝဒနာ ရွင္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတယ္။
စစ္အစိုးရဟာ ျပည္သူေတြ အေပၚတြင္ ယခုလို လူမဆန္တဲ့ ရက္စက္မူ႔ ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနတာေၾကာင့္ ျမန္မာနိုင္ငံတြင္ စစ္အစိုးရ ရွိတဲ့ ကာလ ပတ္လံုး ဒီလို အျဖစ္ပ်က္ေတြ လည္း ေနာက္ထပ္ ရွိေနအံုးမယ္ ဆိုတာ ျပည္သူေတြ အေနနဲ့ အထူး သိထားဖို့ လိုအပ္ပါတယ္ ။

အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစား တစ္ရပ္ ဟာ လက္နက္အားကိုး နဲ့ တိုက္ခိုက္ သြားတဲ့ ေလျပည္ထဲက မ်က္ရည္တစ္စ ပါပဲ ။
ေဆာင္းပါးရွင္- မိုးသီး 29/ 6/ 2011

-------------------------------

“ေရႊျပည္စိုး၊ ဘိုင္အိုမင္းသစ္ ႏွင့္ ၆၆ ႏွစ္စာ ေသာက”

ျပည္သူ႔အျမင္စာေစာင္၏ တာဝန္ခံ ဆရာေရႊျပည္စိုးက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ၆၆ ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန႔အတြက္ အမွတ္တ ရတခုခု ေရးပါ လားဟုတိုက္တြန္းေတာ့ က်ေနာ့္စိတ္က စာေရးဆရာ၊ က်ဴရွင္ဆရာ ဘိုင္အိုမင္းသစ္ဆီေရာက္သြား၏။

၁၉၈၈ ခုႏွစ္ လူထုအံုႂကြမႈကာလတြင္ စင္ေပၚသို႔ လူအေတာ္မ်ားမ်ား တက္လာၾက၏။ ကိုယ္သန္ရာသန္ရာ ေထာင့္မ်ား မွေန၍ လူထု အားစည္းရံုးသိမ္းသြင္း လံႈ႔ေဆာ္ခဲ့ၾက၏။ သို႔ႏွင့္ က်ေနာ္တို႔လည္း ထိုသူမ်ားအနက္ သင့္ရာေတာ္ရာသူ မ်ားအားဖိတ္ကာ တရားပြဲ ေတြလုပ္ျဖစ္၏။ တႀကိမ္တြင္ အျခားသူမ်ားႏွင့္အတူ ဆရာဘိုင္အိုမင္းသစ္လည္းပါ၏။

တ ေယာက္ၿပီးတေယာက္ ေဟာၾကေျပာၾကရင္း သူ႔အလွည့္ေရာက္ေတာ့ သူက သူေဟာမည့္ပရိသတ္သည္ လူႀကီးမ်ားမ ဟုတ္ ေၾကာင္း အစခ်ီကာ မူလတန္းအလယ္တန္းကေလးမ်ားအား ေရွ႔ဆံုးတြင္ ေနရာယူ ေစ၏။ ထို႔ေနာက္ လူႀကီးမ်ား အား တရား ေဟာမည္မဟုတ္ေၾကာင္း၊ သူႏွင့္ကေလးမ်ားအေမးအေျဖသာ လုပ္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ လူႀကီးမ်ား ကိုယ့္ေန ရာကိုယ္ေနၿပီး သူႏွင့္ ကေလးမ်ားကိစၥတြင္ ဝင္မပါေစလိုေၾကာင္းဆို၏။

စစျခင္း သူက “သားတို႔သမီးတို႔ေရ..ဗိုလ္မင္းေရာင္ေခၚဗိုလ္လေရာင္ကို သိၾကသလား” ဟု ေမး၏။

ကေလးမ်ားက “သိပါတယ္.. သိပါတယ္”ဟု ဆိုေတာ့ “သိရင္ ဘယ္သူလဲ” ဟု ထပ္ေမး၏။

ကေလးတို႔က “ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္းဆန္းရဲ႔ အဖိုးပါ” ဟု အံုးအံုးႂကြက္ႂကြက္ ျပန္ေျဖ၏။

“ဒါဆိုရင္.. “ဦးဖါနဲ႔ေဒၚစုကိုေရာ” ဟုေမးေတာ့ ကေလးတို႔က “ဗိုလ္ခ်ဳပ ္ေအာင္ဆန္း အေဖနဲ႔အေမပါ” ဟု သံၿပိဳင္ ေျဖျပန္၏။

“ဒါျဖင့္ ေနာက္ဆံုးတခုေမးမယ္” ဟုဆိုၿပီး “ေဒၚေအာင္ဆန္းစု ၾကည္ ကိုေရာ” ဟုထပ္ေမးျပန္၏။

ကေလးတို႔ကလည္း သိေၾကာင္းေျပာျပန္၏။ “သိရင္ ေျပာ.. ဘယ္သူလဲ” ဟုဆို ေတာ့ ကေလးတို႔က “ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း သမီးပါ” ဟု သံၿပိဳင္ျပန္ေျဖ၏။

“မင္းတို႔ကလည္း အကုန္သိေနေတာ့တာပါပဲလား” ဟုဆိုကာ နဖူးကိုလက္ျဖင့္ ရိုက္ၿပီးေနာက္ “ကဲကြာ ဒါေလာက္ ေတာင္ သိတဲ့ ေကာင္ေတြ” ဆိုၿပီး “ဦးေနဝင္းကိုေရာသိၾကလား” ဟု အသံျမွင့္ၿပီးေမး၏။

ကေလးတို႔ကလည္း အားက် မခံ အသံကုန္ေအာ္ၿပီး “သိပါတယ္ သိ ပါတယ္” “ပါတီဥကၠ႒ႀကီးပါ..ပါတီဥကၠ႒ႀကီးပါ” ဟုေျပာျပန္၏။

 “ဟာ..ဒီေကာင္ ေတြ သိျပန္ၿပီ။ ကဲကြာ ဒါဆို ေျပာၾကစမ္း အဲဒီ ဥကၠ႒ႀကီး အေဖနဲ႔အေမ နာမည္ေတြ” ဟုလည္းဆိုလိုက္ေရာ ကေလး တို႔ဆီက ဘာသံမွထြက္မလာေတာ့။ အားလံုးတိတ္ၿပီးၿငိမ္က်သြား၏။

 သည္ေတာ့မွ သူက “အဲဒါပဲ… ေရွးလူႀကီးေတြ ေျပာတဲ့ လူမွာအမ်ိဳးၾကက္မွာအရိုးဆိုတာ..” ဟု ပိတ္ခ်လိုက္ေတာ့၏။ ကေလးပရိသတ္က ေၾကာင္ေနဆဲ၊ လူႀကီးပရိ သတ္ထံမွ လက္ခုတ္သံေတြတေျဖာင္းေျဖာင္း၊ လက္ေခါက္မႈတ္သံေတြတရႊီရႊီ၊ ပရိသတ္ကားပတ္တုတ္လို႔မရေတာ့။

ေလာကတြင္ လူတို႔ ေမြး၏။ ေန၏။ ေသ၏။ ဘာမွမဆန္း။ သို႔ေသာ္ လူတဦးျခင္းစီအလိုက္ အေမြး၊ အေန၊ အေသတြင္ မူ ယုတ္ျခင္း၊ လတ္ျခင္းႏွင့္ျမတ္ျခင္းရွိ၏။ လူတို႔က လူတဦးခ်င္းစီ၏ တန္ဖိုးဆိုသည္ကိုလည္း ထို အယုတ္၊ အလတ္၊ အျမတ္ႏွင့္ အေမြး၊ အေန၊ အေသ ဆို သည့္ ႏႈန္းစံတို႔ျဖင့္ ခ်င့္တြက္ၾက၏။ လူတို႔အတြက္ မဆန္းေသာကိစၥသည္ လူတ ဦးခ်င္းစီအတြက္ ထူး၏။

မေမြးခင္ကပင္ သေႏၶျမတ္ႏွင့္သူ၊ ေမြးေမြးျခင္း ေလာကေကာင္းခ်ီးရသူတို႔အေၾကာင္း ဗုဒၶဝင္၊ ခရစ္ဝင္ႏွင့္ ကိုရ္အန္ က်မ္းစာမ်ား၌ သာမက သူျမတ္တို႔အေၾကာင္း စာေပမ်ားတြင္ပါေတြ႔ရ၏။

ထိုမွ် မႀကီးျမတ္ျငားလည္း ထိုက္သေလာက္ႀကီးျမင့္သူတို႔၏ ေနျခင္းအတြက္ ေလာကဝမ္းေျမာက္ရသလို၊ ထိုသူတို႔၏ ေသျခင္း၌ ေလာကနာက်င္ရ၏။ ထိုသူတို႔ေနျခင္းအား ကမၻာေျမသည္အမြန္ျမတ္ အထြဋ္တပ္သေလာက္ ထိုသူတို႔ ေသ ျခင္းအား သခၤါရတို႔၊ အနိစၥတို႔ႏွင့္ ႏွလံုးသြင္းသည့္တိုင္ စုပ္တသတ္သတ္ျဖစ္ရ၏။ “အေသေစာလိုက္တာ” ဆိုသည့္ ျမည္တမ္းသံသည္ ထိုသူတို႔အား အေၾကာင္းျပဳ၍လာျခင္း ျဖစ္တန္ရာ၏။

မေမြးခင္ကပင္ သေႏၶယုတ္ႏွင့္သူ၊ ဖြားသည့္မိခင္၏ ဝမ္းရည္စပ္ရသူတို႔အေၾကာင္းလည္း ေလာကီႏွင့္ေလာကုတၱရာ စာေပတို႔တြင္ ေတြ႔ရ၏။ ထိုသူတို႔ေမြးဖြားလာျခင္းအတြက္ ေလာကညည္းတြားရသလို ထိုသူတို႔ေသဆံုးျခင္း၌ ပီတိျဖစ္ စရာမဟုတ္သည့္တိုင္ ေလာက ဝမ္းေျမာက္ရသည္လည္း ရွိ၏။ “သက္ဆိုး(ဇိုး)ေတာ္ေတာ္ရွည္ခဲ့တာ” ဆိုသည့္ ၿငီး တြားသံသည္ ထိုသူတို႔အားအေၾကာင္းခံျခင္း ျဖစ္တန္ရာ၏။

က်ေနာ္တို႔သည္ “အေသေစာလိုက္တာ” ဟု ဆိုစမွတ္တြင္ေလာက္ေအာင္ ႀကီးျမတ္သူတို႔ႏွင့္ ထိုက္တန္ခဲ့သူမ်ားျဖစ္ သလို၊ “သက္ဆိုး (ဇိုး) ေတာ္ေတာ္ရွည္” မ်ားႏွင့္လည္း ေနေနရ၏။

က်ေနာ္တို႔တြင္ ကေနာင္မင္းသားႀကီးကိုရခဲ့ဖူး၏။

တန္ဖိုးထားရေကာင္းမွန္းမသိသူတို႔လက္ခ်က္ျဖင့္ သူေရာ သူ႔ႏိုင္ငံပါ ဆံုးရံႉးခဲ့ရဖူး၏။

က်ေနာ္တို႔တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ကို ရခဲ့ဖူး၏။ အထြဋ္တင္ရေကာင္းမွန္း မသိသူတို႔လက္ခ်က္ျဖင့္ သူေရာ သူ႔တိုင္း ျပည္ ပါ နစ္နာေနရ၏။

က်ေနာ္တို႔တြင္ ယခု ေခါင္းေဆာင္တေယာက္ ရျပန္၏။

ယခုတိုင္ ရွင္သန္ေနရ ဆဲသည္ ေကာင္းပါ၏။

သို႔ေသာ္ ျပည္ဖ်က္သူတို႔၏ လက္ဖ်စ္ တတြက္တြင္ ထိုေခါင္းေဆာင္၏ အသက္တာသည္ ေရပြက္ပမာျဖစ္မသြားဟု မည္သူမွ မဆိုႏိုင္ၾက။ ေသာကျဖင့္ အေကာင္းကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ရျခင္းသည္ ပူေလာင္၏။ ဒြိဟ စိတ္ျဖင့္ ေမွ်ာ္ကိုးရျခင္းသည္ မခ်င့္မရဲ ျဖစ္ရ၏။ အပူကင္း အေကာင္းျမင္၊ ဧကစိတ္ခ်င့္ခ်င့္ရဲရဲျဖင့္ ကိုးစားရျခင္း၌ အ သက္ရာေက်ာ္ပါေစဟုသာ ဆိုခ်င္၏။

မ်ဳိးျမင့္ခ်ဳိ

(ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ၆၆ ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ အမွတ္တရ)

21/6/2011

------------------------------

အားသစ္ အင္သစ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အသစ္ေတြ

(၁)
လာမည့္ ဇြန္လ (၁၉) ရက္ေန႔ဟာ အေမ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ (၆၆) ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ပြဲျဖစ္ပါတယ္္။ ဒီႏွစ္က်ေရာက္တဲ့ ေမြးေန႔ပြဲကေတာ့ မဂၤလာရွိေသာ၊ ၿပီးျပည့္စုံေသာ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းေသာ ေမြးေန႔ပြဲ ဧကန္ မလြဲ ျဖစ္မယ္လို႔ ယံုၾကည္္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ေမြးေန႔ပြဲကို ႏွစ္ေပါင္း ဆယ္စုႏွစ္တခ်ဳိ႕ ပိုင္ရွင္မဲ့ ျပဳလုပ္ခဲ့ရတာ ျဖစ္ၿပီး ဒီႏွစ္မွာ ထူးထူးျခားျခား ေမြးေန႔ရွင္ အေမစု ကိုယ္တိုင္ အျပင္မွာ လြတ္လြတ္ လပ္လပ္ က်င္းပရေတာ့မွာမို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ပိုင္ရွင္ရွိတဲ့ ေမြးေန႔ပြဲ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ ျမန္မာျပည္သားေတြ အတြက္ သာမက ကမာၻကပါ အထူး ၀မ္းသာတဲ့ ပြဲျဖစ္မွာပါ။ အေမစုရဲ႕ေမြးေန႔ပြဲကို ဒီႏွစ္မွာေတာ့ အႏုပညာသည္ေတြပါ ပူးေပါင္းပါ၀င္ ဆင္ႏႊဲၾကမယ္ဆိုတဲ့ သတင္းၾကားရတာ အတိုင္းထက္ အလြန္ ၀မ္းသာလို႔ မဆုံးပါဘူး။ ဒီမိုကေရစီ လိုလားသူ အမွန္တရား အတြက္ ရဲ၀ံ့စြာ တိုက္ပြဲ ၀င္ေနၾကတဲ့ ျမန္မာျပည္သူ၊ ျပည္သားေတြ အားလုံး ပါ၀င္ တက္ေရာက္ၾကလိမ့္မယ္ လို႔ ယုံၾကည္ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။

(၂)
ျပည္တြင္းမွာ အခုလို အေမစုရဲ႕ ေမြးေန႔ပြဲ ျပဳလုပ္ေနၾကခ်ိန္ က်မတို႔လို ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာ့အေရး လႈပ္ရွားသူေတြကလည္း ေရာက္ရွိရာႏိုင္ငံ၊ ရရွိတဲ့အခြင့္ေရးကို အသုံးခ်လို႔ အေမစုရဲ႕ ေမြးေန႔ပြဲကို မျဖစ္ ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႔ က်င္း ပျပဳလုပ္သြားၾကမွာ ျဖစ္ပါ တယ္။ အဆိုေတာ္ေတြ အႏုပညာရွင္ေတြကလည္း သူတို႔ အႏုပညာ အစြမ္းျဖင့္ အေမ့ ေမြးေန႔ပြဲကို ဂုဏ္ျပဳၾကဖို႔အစီအစဥ္ေတြ ျပဳလုပ္ေနၾကပါၿပီ။

က်မတို႔ အခုလို ဘာေၾကာင့္ အေမ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ေမြးေန႔ပြဲကို မွတ္မွတ္ရရ ျပဳလုပ္ၾကသလဲဆိုရင္ ျမန္ မာျပည္သူ၊ ျပည္သားေတြအေပၚထားရွိတဲ့ အ ေမ့ရဲ႕ အႏိႈင္းမဲ့ အနစ္နာခံ စြန္႔လႊတ္ ေပးဆပ္မႈေတြႏွင့္ ဦးေဆာင္ လမ္းျပမႈေတြေၾကာင့္ လို႔ေျပာရ မွာပါ။ က်မတို႔ႏိုင္ငံ လြတ္လပ္တဲ့ ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ရာမွာ အေမ့ရဲ႕အသက္ကိုေတာင္ ပဓာနမထားခဲ့ဘူး ဆိုတာ လက္ေတြ႕ေပါင္း မ်ားစြာနဲ႔ က်မတို႔ သိရွိခဲ့ရပါၿပီ။

ဒီထက္ ပိုလို႔လည္း အေမ့ရဲ႕ စိတ္ဓါတ္နဲ႔ ခြန္အားေတြကို ျမန္မာျပည္ႀကီး အတြက္ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ ေပးေ၀ေနဦးမွာပါ။ ဘယ္ေတာ့မွ ဘာအေၾကာင္းႏွင့္မွ ေတြေ၀တုန္႕ဆိုင္းေနမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အေမစုကေတာ့ က်မတို႔ ျမန္မာႏိုင္င ံဒီမိုကေရစီရဖို႔ သူ႕ ဘ၀ တခုလုံးကို ပုံအပ္ၿပီး အေကာင္းဆုံး ေပးဆပ္ၿမဲ ေပးဆပ္ေနဦးမွာျဖစ္ တယ္လို႔ က်မ ယံုၾကည္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြသာမက ကမာၻကပါ အေမ့ကို ခ်စ္ခင္ ေလးစားလ်က္ရွိတာမို႔ ဆုတံဆိပ္ေပါင္း မ်ားစြာျဖင့္ ခ်ီးျမႇင့္ ဂုဏ္ျပဳလိုက္ၾကတာ ယေန႔ ထိ မစဲႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။
အေမ့ရဲ႕ ဂုဏ္ရည္ေတြထဲမွာ လက္နက္ႏွင့္ ရမ္းကားေနသူေတြကို လက္နက္မဲ့ ႏွလုံးရည္ျဖင့္ ခုခံတိုက္ပြဲ ၀င္ေနျခင္းဟာ အံ့အားသင့္ ေလာက္တဲ့ ဂုဏ္ရည္ျဖစ္ ပါတယ္။ အေမ့ရဲ႕အသက္ကို တခုခုျဖစ္မွာကို က်မတို႔ျမန္ မာျပည္သားေတြသာမက ႏိုင္ငံတကာကပါ စိုးရိမ္စိတ္ျဖင့္ အၿမဲသတိေပးေနၾကရတာပါ။
အခုဆို အေမ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ မအားလပ္တဲ့ၾကားက နယ္ၿမိဳ႕ ေတြကို ခရီး စထြက္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနပါၿပီ။ လူငယ္ ကြန္ ယက္အဖဲြ႕ေတြနဲ႔ ပါတီ၀င္ေတြကလည္း အေမ့အတြက္ အသက္ေပးလို႔ ကာကြယ္ေစာင့္ေ ရွာင့္ၾကဖို႔ ျပင္ဆင္ေနၾကပါ တယ္။ မနာလို မ႐ႈစိမ့္ႏိုင္သူေတြကေတာ့ ဘယ္လို အကြက္ဆင္ၿပီး လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္ရမလဲ ဆိုတာ စဥ္းစားေနၾကလိမ့္မယ္လို႔ က်မ သံသယျဖစ္မိပါတယ္။ ေျမေခြးလို ေကာက္က်စ္တဲ့စိတ္နဲ႔ အခ်ိန္မေရြး ေခ်ာင္းေျမာင္း တိုက္ခိုက္ခ်င္ေနၾကတာပါ။ ဒီပဲယင္း၊ ဂြတၱလစ္၊ ဓႏုျဖဴ စသျဖင့္ လုပ္ၾကံ သတ္ျဖတ္ဖို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကတာပါ။ သူေတာ္ေကာင္း နတ္ေကာင္း ေစာင္မတယ္ ဆိုတဲ့ စကား ကိုေတာ့ က်မ လက္ခံယုံ ၾကည္ခ်င္ပါတယ္။ တရားကို ေစာင့္ေသာသူကို တရားကလည္း ျပန္ေစာင့္ေရွာက္တယ္ ဆိုတာ ဒါမ်ဳိးပဲ လို႔ဆိုရင္ ရမယ္ ထင္ပါတယ္။ အေမစုကို ဘယ္လိုပင္လုပ္ၾကံသတ္ ျဖစ္မႈေတြျပဳလုပ္ခဲ့ေပမယ့္ အေမဟာ အသက္ေဘးမွ အႀကိမ္ႀကိမ္ လြတ္ေျမာက္လာႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ က်မ နားလည္သလို ဘာသာျပန္ၾကည့္ရရင္ လူထုကို အကာအကြယ္ေပး ခ်င္တဲ့၊ ေပးဖို႔ ႀကိဳးပမ္းေန တဲ့ အေမစုကို လူထုက ျပန္ၿပီးအကာ အကြယ္ေပးၾက တာျဖစ္ တယ္လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။

(၃)
ေမြးေန႔ရွင္ကိုယ္တိုင္ က်င္းပႏိုင္လို႔ အတိုင္းမသိ ေပ်ာ္ရႊင္လိမ့္မယ္ ဆိုေပမယ့္ အျပည့္အ၀မွ ေပ်ာ္ႏိုင္ပါ့မလား က်မ စိုးရိမ္မိျပန္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ နအဖဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားရဲ႕ ကေလးကလား အျပဳအမူေတြေ ၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါ တယ္။

သူတို႔အေခၚ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ (ေထာင္ဒဏ္တႏွစ္ပဲ ေလွ်ာ့ေပါ့ေပးတယ္ ဆိုတဲ့ ေၾကညာခ်က္) ေၾကာင့္ ယုံၾကည္ခ်က္ အတြက္ ေပးဆပ္ေနၾကတဲ့ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသား၊ အက်ဥ္းသူေပါင္း (၄၇) ဦးပဲ လြတ္ေျမာက္ လာခဲ့ပါတယ္။ အေမ ဘယ္လိုခံစားရေလမလဲ။ စိတ္တို ေဒါသ ထြက္မႈေတြနဲ႔ တၿပိဳက္နက္ထဲမွာလည္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိမွာ အမွန္ပါ။ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြကို လြတ္ေျမာက္ ေစခ်င္တဲ့ သေဘာထက္ ႏိုင္ငံတကာ နဲ႔ ျပည္သူလူထုရဲ႕ဖိအားကေန အရပ္၀တ္ အမည္ခံ စစ္အစိုး ရ လြတ္ေျမာက္ခ်င္တာက အဓိက ျဖစ္ေနတာက ကေလးေလးေတာင္ သိႏိုင္ပါတယ္။

အေမစုေျပာေနက်စကား ျဖစ္တဲ့ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသား အားလုံး ခြၽင္းခ်က္ မရွိ ျပန္လႊတ္ေပးေရးနဲ႔ အမ်ဳိးသား ျပန္လည္ သင့္ျမတ္ေရးကို က်မတို႔ ဆက္လက္ ေတာင္းဆို တိုက္ပြဲ ၀င္ၾကရပါလိမ့္မယ္။

(၄)
ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ႏိုင္ငံတကာေရာက္ ျမန္မာျပည္သားေတြသာမက ကမာၻကပါ အေမ့ေမြးေန႔ပြဲကို ပုံသဏၭာန္ အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ သရုပ္ေဖာ္လို႔ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီႏွစ္မွာလဲ ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံမွာ ပန္းခ်ီဆရာေတြ အေမစုရဲ႕ပုံတူ ပန္းခ်ီကားေတြ ေရးဆြဲၿပီး အေမ့ကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့ ပန္းခ်ီးကားျပပြဲ ျပဳလုပ္ေနပါၿပီ။ အလားတူပဲ ႏိုင္ငံ တကာေ ရာက္ ျမန္မာျပည္သား ဒီမိုကေရစီလိုလားသူေတြနဲ႔ အထူးသျဖင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာေရာက္ရွိေန ၾကတဲ့ ေရႊြ႕ေျပာင္း အလုပ္သမားေတြကလည္း ေသြးလွဴပြဲႀကီး ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲသဲ ျပဳလုပ္ၾက ဖို႔ လုပ္ေဆာင္ေနၾကပါၿပီ။
ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြထဲမွာ ေရႊြ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြက အေမ့ရဲ႕ေမြးေန႔ပြဲကို ပိုလို႔တန္ဖိုးထား လုပ္ကိုင္ၾကတယ္လို႔ က်မေတာ့ မွတ္ခ်က္ခ်ခ်င္ ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း အေမ့ရဲ႕ ေမြးေန႔ပြဲကို ဂုဏ္ျပဳေသာ အားျဖင့္ ေသြးလွဴပြဲ၊ ဆုေတာင္းပြဲ၊ ငါးလႊတ္ပြဲ၊ ပန္းခ်ီျပပြဲ စာစီစာကုံး ၿပိဳင္ပြဲ၊ ကဗ်ာၿပိဳင္ပြဲ စတဲ့စတဲ့ ပြဲေတြျပဳလုပ္ၾကတဲ့အခါ အလုပ္သမားေတြဟာ အလုပ္ ရွင္က အလုပ္ထုတ္ သည္ျဖစ္ေစ၊ အျပစ္ေပးသည္ျဖစ္ေစ၊ ဘယ္လိုမွဂ႐ုမစိုက္ပဲ အတက္ႂကြဆံုး တက္ေရာက္ၾကတာ က်မ အႀကိမ္ ႀကိမ္ၾကံဳခဲ့ ရလို႔ပါ။ အေမ့ရဲ႕ေမြးေန႔ပြဲေတြမွာ တက္ေရာက္ လာတဲ့ အလုပ္သမား ဦးေရဟာလည္း တႏွစ္ထက္ တႏွစ္ တိုးသည္ထက္ တိုးတိုးလာ တာကို ၾကည့္ယုံနဲ႔တင္ ခန္႔မွန္းႏိုင္ပါတယ္။ ေမြးေန႔ရွင္ အေမစုကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့ ပြဲေတြကို ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ သာမက မေလးရွား ေရာက္အလုပ္သမားေတြကလည္း ဘယ္ေလာက္ အခက္အခဲ အဖမ္း အဆီးေတြ ရွိေနပါေစ။ အတတ္ႏိုင္ဆုံး စုေပါင္း ကုသိုလ္ျပဳ တဲ့ပြဲကို မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္တတ္ၾကပါတယ္။
ႏိုင္ငံတကာမွာ အေမစုရဲ႕ ေမြးေန႔ပြဲေတြကို ျပဳလုပ္ၾကတဲ့ ျမန္မာျပည္သား ေတြဟာ အခြင့္အလမ္းခ်င္း တႏိုင္ငံနဲ႔ တႏိုင္ငံ မတူၾကပါ ဘူး။ မေလးရွားလို ႏိုင္ငံလို မ်ဳိး၊ ထိုင္းလ ိုႏိုင္ငံလိုမ်ဳိးေတြမွာက ဒုကၡေတြ ပိုလို႔ႀကီးပါတယ္။ တႏွစ္ကဆို အေမ့ရဲ႕ေမြး ေန႔ ပြဲကို တက္ ေရာက္လာၾကတဲ့ ျမန္မာျပည္သားေတြဟာ ပြဲၿပီးလို႔ အခန္းထဲက အထြက္ ေအာက္မွာ အဆင္သင့္ ေစာင့္ဆိုင္းေနတဲ့ မေလးရွားရဲ ေတြရဲ႕ ဖမ္းဆီး ေခၚေဆာင္တာကို ခံၾကရတာပါ။
အဲဒီလို အဖမ္းခံရႏိုင္တယ္လို႔ ခန္႔မွန္းမိၾကေပမယ့္ အေမစုရဲ႕ေမြးေန႔ပြဲကို မက်င္းပဘဲ မေနႏိုင္ၾကပါဘူး။ အေမ ေပးဆပ္ေနတာထက္ က်မတို႔ေပးဆပ္ရတယ္ ဆိုတာ ဘာဟုတ္ေတာ့လို႔လဲ ဆိုတဲ့ အေတြးေတြနဲ႔ပါ။ ဘယ္လို အခက္အခဲကို မဆို ျမန္မာျပည္သားေတြက ေက်ာ္လႊား ျဖတ္သန္းလို႔ အေမ့ကို ဂုဏ္ျပဳၾကမွာျဖစ္ပါတယ္။ အေမ့ရဲ႕ အႏိႈင္းမဲ့ ေမတၱာေတြေၾကာင့္လို႔ဆိုရမွာပါ။
က်မတို႔လို ျပည္ပေရာက ္ဒုကၡသည္ေတြကေတာ့ အေမစုရဲ႕ ေမြးေန႔ပြဲကို ျပည္တြင္းမွာ ဂုဏ္ျပဳ တက္ေရာက္ဖို႔ အခြင့္အလမ္း မရွိေပမဲ့ အေမ့ရဲ႕ေမြးေန႔ပြဲမွာ အေမက ရပ္ေ၀းရပ္နီးက လူထုေတြကို ႏႈတ္ဆက္လာမယ့္ အေမ့ရဲ႕ ပီတိ အျပံဳးနဲ႔ အေမ့ရဲ႕ ခြန္းေခြၽစကား ေတြကိုေတာ့ ၾကားရျမင္ရမွာပါ။ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာျပည္သားေတြအတြက္ အေမ့အျပဳံး အေမ့စကားေတြဟာ ခြန္အားေတြ ျဖစ္လို႔ေနမွာပါ။
(၅)
မႏွစ္ကေတာ့ အေမစုရဲ႕ ေမြးေန႔ပြဲကို ျပည္တြင္းမွာ NLD ပါတီ၀င္ေတြ ဦး ေဆာင္ၿပီး သစ္ပင္စိုက္ပြဲေတြ ျပဳလုပ္ၾကပါ တယ္။ သစ္တပင္ေကာင္း ငွက္တေသာင္းနား ေနႏိုင္တာမို႔ အေမ့ရဲ႕ ေမတၱာ၊ ဂ႐ုဏာေတြေ ၾကာင့္ ျပည္သူ အေထာင္အေသာင္း ေအး ျမ ခ်မ္းသာၾကဖို႔ ရည္ရြယ္ၿပီး ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကတယ္လို႔ မွန္းဆမိ္ပါတယ္။
ဒီႏွစ္မွာေတာ့ ပိုင္ရွင္ရွိတဲ့ ေမြးေန႔ပြဲကို ျမန္မာျပည္သား အားလုံး ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲ ခြင့္ရရွိမွာ ျဖစ္သလို အေမ့ရဲ ႕ ေမြးေန႔ပြဲမွာ မဂၤလာ အေပါင္း နဲ႔ ၿပီးျပည့္စုံၿပီး ႏိုင္ငံေရး အဓိပၸါယ္လည္း တစံုတရာ ႀကီးလိမ့္မယ္လို႔ က်မယံုၾကည္ ပါတယ္။
အေမရဲ႕သတၱိ၊ အေမရဲ႕ ခြန္အား အျပည့္ပါတဲ့ ေမြးေန႔ အထိမ္္းအမွတ္ ႏႈတ္ခြန္းဆက္စကားဟာ ျမန္မာျပည္သူ ျပည္သားေတြ အပါ အ၀င္ အေ၀းေရာက္ ဒီမိုကေရ စီလိုလားသူ က်မတို႔ အားလုံးအတြက္ ျဖန္႔ေ၀ေပးလိုက္တဲ့ အဆံုးအစ မရွိတဲ့ အားသစ္ အင္သစ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အသစ္ေတြ ျဖစ္မွာ ေသခ်ာပါတယ္။
အေမ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဒီထက္မက သက္ရွည္က်န္းမာၿပီး ႏိုင္ငံအက်ိဳး ဆထက္တိုး သယ္ပိုးႏိုင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေမတၱာပို႔သလ်က္ ...

အင္ၾကင္းေမ
-------------------

ဧည့္သည္ 

လာေရာက္ခုိနား
သူ ပ်ံသြားေသာ္
ကိုင္းဖ်ား ဆတ္ဆတ္ခါသတည္း။
ေမာင္ေပါက္စည္ (မႏၲေလး)

ခရီးအႀကိမ္ႀကိမ္ သြားတတ္ေလ့ရွိေသာ ကုိယ္သည္ ခရီးသြားျခင္းႏွင့္စပ္ေသာ စကားတစ္ခြန္းႏွင့္လည္း အလြန္ရင္းႏွီးပါ သည္။ ထုိစကားမွာ ဧည့္သည္ဆုိေသာ စကားျဖစ္ပါသည္။ ကုိယ္သည္ ဧည့္သည္လည္း အႀကိမ္မ်ားစြာျဖစ္ဖူးသလုိ အိမ္ရွင္ လည္း အႀကိမ ္မ်ားစြာ ျဖစ္ဖူးပါသည္။

 ကုိယ္က ဧည့္သည္ျဖစ္သျဖင့္ အိမ္ျပန္ရေသာ အခါမွာပဲျဖစ္ေစ၊ ကုိယ္ကအိမ္ရွင္ျဖစ္ သျဖင့္ အိမ္မွာက်န္ခဲ့ရေသာ အခါမ်ိဳးမွာပဲျဖစ္ေစ၊ ထူးျခားေသာ 'ဧည့္္ရသ'တစ္ခုကုိေတာ့ ခံစားမိတတ္ပါသည္။ ထုိသုိ႔ခံစား မိတတ္တုိင္း ဆရာေမာင္ေပါက္စည္၏ ကဗ်ာေလးကုိလည္း သတိရမိတတ္ပါသည္။ ဧည့္သည္ဆုိသည္မွာ ငွက္တစ္ေကာင္ အလားပမာျဖစ္ပါသည္။

လူသားဘဝဆုိသည္မွာကလည္း တစ္ေနရာထဲ၌ ရပ္တန္႔ကာ ေနထုိင္သြားႏုိင္ဖုိ႔ မလြယ္ကူတတ္ပါ။ ထုိအတြက္ သြားလာ လႈပ္ရွား ေနၾကရစၿမဲ ျဖစ္ပါသည္။ အေပါင္းအသင္းႏွင့္ ေနထုိင္ၾကရေသာေၾကာင့္လည္း တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ကူးလူးဆက္ဆံ ေနၾကရစၿမဲလည္း ျဖစ္ပါသည္။ သြားခ်ည့္တစ္ခါ၊ ျပန္ခ်ည္တစ္လွည့္။ စုန္ခဲ့တစ္ဖန္၊ ဆန္ခဲ့တစ္ဖုန္။ မဆုံးႏုိင္ေသာ ဘဝ ဇာတ္ခုံဝယ္ အိမ္ရွင္ဧည့္သည္ အလဲလွယ္ႏွင့္ မေသခ်ာလွေသာ ဇာတ္ရုပ္တစ္ခုႏွယ္ ကျပအသုံးေတာ္ ခံေနရစၿမဲပင္။

ေသခ်ာသည္ကေတာ့ ဧည့္သည္ဆုိသည္မွာ အခ်ိန္တန္လွ်င္ ျပန္မည့္သူသာျဖစ္သည္။ အေၾကာင္းအေပါင္းသင့္လုိ႔ ထပ္ လာခ်င္ လည္း လာလည္ႏိုင္ပါသည္။ ထို႔အတူ ထပ္လာ ခ်င္မွလဲ လာေပေတာ့မည္။  ျပန္လည္ဆံုေတြ႔ရန္ အခါအခြင့္ဆို သည္မွာ ရွိခ်င္မွသာ ရွိႏုိင္ေပမည္။ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္သည္ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္သာလွ်င္ ျဖစ္ေပမည္။   

ဧည့္သည္ဆုိသည္ကေတာ့ အစားစားရွိႏုိင္သည္။ စိတ္အႏြမ္းကုိ ေပးတတ္ေသာဧည့္သည္မ်ိဳးရွိႏုိင္သလုိ စိတ္အလြမ္းကုိ ေပးတတ္ ေသာ ဧည့္သည္မ်ိဳးလည္း ရွိႏုိင္ပါသည္။ ၄င္းအျပင္ ခဏတာ လာေရာက္လည္ပတ္ေသာဧည့္သည္၊ အခ်ိန္ အတန္ၾကာၾကာ လာ ေရာက္ေသာဧည့္သည္စသျဖင့္လည္း ဧည့္သည္အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိႏုိင္ျပန္ပါသည္။

မည္သုိ႔ေသာ ဧည့္သည္ ပင္ျဖစ္ေစ ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈ အတိုင္းအတာေပၚ လိုက္၍ ထိုဧည့္သည္ ျပန္သြားသည့္အခါ ခံစားရေသာ ခံစား ခ်က္ တစ္ခုခု ဆုိသည္မွာကေတာ့ အိမ္ရွင္တြင္ က်န္ေနတတ္ပါသည္။  မခြဲခြါလုိေသးခင္မွာ ခြဲခြါရသျဖင့္ ဝမ္းနည္းျခင္း၊ စိတ္မ ေကာင္းျခင္း စေသာ ခံစားမႈမ်ား။ ထုိခံစားမႈေေၾကာင့္  မ်က္ရည္စမ်ားျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္လက္ျပျခင္းမ်ိဳးလည္း ရွိႏုိင္သလုိ ခြဲခြါေစလုိခ်ိန္မွာ ဧည့္သည္ျပန္သြားသျဖင့္ လြတ္လပ္ျခင္း၊ ဝမ္းေျမာက္ျခင္းစေသာခံစားမႈမ်ား။ ထုိခံစားမႈေၾကာင့္ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ႏႈတ္ ဆက္ႏုိင္ျခင္းမ်ိဴးလည္း ရွိႏုိင္ပါသည္။

အႏြမ္းေပးတတ္ေသာဧည့္သည္ ျပန္ေလသျဖင့္ ပန္္းက်န္ရစ္ေသာအျဖစ္သည္ ယာယီအခုိက္အတန္႔မွ် အိမ္ရွင္အဖုိ႔ ႏြမ္းလ် ႏုိင္ပါ သည္။ သုိ႔ေသာ္ တမ္းတစရာ မဟုတ္ေလသမုိ႔ အခ်ိန္ၾကာၾကာ သတိတရ ရွိေနေကာင္းမွ ရွိပါမည္။

အလြမ္းေပးတတ္ ေသာ ဧည့္သည္ ျပန္ေလသျဖင့္ တမ္းက်န္ရစ္ရေသာအျဖစ္သည္ တစိမ့္စိမ့္စီးေပ်ာ္ဝင္ေသာ ေရပမာ ေျခာက္ေသြ႔ သြားဖုိ႔ ခဲ ယဥ္းႏုိင္ပါသည္။

ထာဝစဥ္မွ် ထင္က်န္ေတာ့ေလမလားရယ္ဟုပင္ ေတြးထင္မိတတ္ပါသည္။

လာေရာက္ခုိနားေသာ ငွက္ဆုိသည္မွာ ပ်ံခ်ိန္တန္လ်င္ျဖင့္ ပ်ံေလမည္မွာ ဓမၼတာသာပင္ျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ လာနားေသာ ငွက္ ပ်ံေလသျဖင့္ လႈပ္ခါက်န္ေနခဲ့ေသာ သစ္ကိုင္းကေလးအတြက္မူ မူလကဲ့သုိ႔ ျပန္လည္ တည္ၿငိမ္ရန္ဆိုသည္မွာ အခ်ိန္ အခါတစ္ခုကုိျဖင့္ အေသအခ်ာပင္ ေစာင့္ဆိုင္းရေပဦးေတာ့မည္။ ။

(ဝန္ခံခ်က္) ေလာကအလွမွ ရတနာ၏အေတြးကုိ ထပ္ဆင့္ခံစားပါသည္။

ေဖာ္၀ပ္ေမးလ္မွ ရရွိပါသည္။ (သူရိယ) 6/6/2011

---------------------

အထင္နဲ႕အၿမင္ - ဗမာ့ေသြး

လူစည္ကားရာ ေနရာ တခုႏွင္႕ မနီးမေ၀းေသာ လက္ဘက္ရည္ ဆုိင္ တခုတြင္ လူငယ္ ႏွစ္ဦး တစုံတခုကုိ မေက်နပ္သည္႕ ဟန္ၿဖင္႕ ေဒါသမာန္ ၿပင္းၿပစြာ ေပါက္ကြဲ ၿပလွ်က္ ရွိေေနသည္ ။

ပထမလူငယ္ ။ သမၼတၾကီး ကုိ ဒီေလာက္ဆုိး၀ါးလိမ္႕မယ္လုိ႕ လုံး၀ကုိ မထင္ထားဘူးကြာ..။ အၿပင္ပန္းက ၾကည္႕ရင္ ဟုတ္သလုိ လုိနဲ႕ အတြင္းကေတာ႕ စုတ္ၿပတ္သတ္ေနတာဘဲ ..။

ဒုတိယ လူငယ္ ။ ဟုတ္ပကြာ……..ငါတုိ႕ကေတာ႕ သူ႕အေၿပာကုိ ၾကည္႕ၿပီး အဟုတ္မွတ္ၿပီး  ဒီေန႕ကုိအားခဲ ထားတာ။ အခုေတာ႕ ခဲေလသမွ် သဲေရက် ၿဖစ္သြားရပါၿပီကြာ..။ ငါတုိ႕ကုိက အယုံလြယ္တာပါကြာ.

ပထမလူငယ္ ။ အဲဒီလုိလည္း ဘယ္ဟုတ္ပမလည္းကြာ……..သူအခုလုိ လိမ္ညာမယ္လုိ႕ မထင္လုိ႕ေပါ႕ကြာ.။ ငါတုိ႕ ႏွစ္ေယာက္ထဲ အလိမ္ခံရတာမွ မဟုတ္တာကြ…….မင္းၿမင္တဲ႕အတုိင္း အလိမ္ခံရတဲ႕ အမ်ားၾကီးပါဘဲကြ….။ စိတ္မပ်က္ပါနဲ႕ ကြာ.။ သမၼတနားက လူေတြကလည္း ကလိမ္ကက်စ္ေတြနဲ႕ မထင္ထားေလာက္ေအာင္ကုိ စိတ္ဓါတ္ေတြကလည္း ေအာက္တန္းက်ပါ႕ကြာ.

ဒုတိယ လူငယ္ ။ သူတုိ႕က တနပ္စားဥာဏ္နဲ႕ လုပ္စားေနၾကတာပါကြာ….. မသိေသးတဲ႕ လူေတြက သူတုိ႕ကုိ အဟုတ္ မွတ္ၿပီး အထင္ၾကီးေနသမွ် အဲဒီေကာင္ေတြ ဆက္လုပ္စားေနအုံးမွာဘဲကြ

ပထမလူငယ္ ။ ေသခ်ာတာေပါ႕ကြာ… ဒီေကာင္ေတြ အေၿပာမွာ ေမ်ာသြားလုိ႕ကေတာ႕ ခံရၿပီသာ  မွတ္ေပေတာ႕။ အၿခားလူေတြ လည္း လိမ္ၾကတာဘဲကြာ..ငါ ႕အထင္ သမၼတနားက လူေတြက ပုိၿပီး ယုတ္မာသလုိဘဲေနာ္ ။ ၾကည္႕လုိက္ရင္ စတုိင္ၾကီး တခြဲသားနဲ႕ လူလိမ္ေတြ ေကာင္း စားေနခ်က္ကြာ…။

ဒုတိယ လူငယ္ ။ ေတာ္ၿပီ ေနာက္ဆုိ သမၼတကုိ လုံး၀ မယုံေတာ႕ဘူး ။ ပထမလူငယ္ ။ ေအးကြာ ငါလည္း မင္းလုိဘဲ ေနာက္ဆုိ သမၼတေတာ႕ လုံး၀ကုိ မယုံေတာ႕ဘူး….။

ထုိလူငယ္ႏွစ္ဦးမွာ အၿပန္အလွန္ေၿပာဆုိေသာ စကားမ်ားကုိ ၾကည္႕ကာ စားပြဲထုိး လူငယ္ေလးမ်ားက ထူးဆန္းအံ႕ၾသစြာစုိက္ၾကည္႕ ေနၾကသလုိ ၊သူတုိ႕ေဘးနား စားပြဲမ်ားမွ လူအမ်ားကလည္း အာရုံစုိက္ကာ နားေထာင္ လွ်က္ ရွိၾကသည္ ။ ဒါ႕အၿပင္ သူတုိ႕ အနားမွ ၿဖတ္သြားေသာ လူအမ်ားကလည္း သူတုိ႕ ႏွစ္ဦး၏ အားမာန္ပါေသာ ေၿပာဆုိေနသံမ်ားေၾကာင္႕ စိတ္၀င္တစားၿဖင္႕ ရပ္တန္႕၍ နား ေထာင္လွ်က္ ရွိေနၾကခ်ိန္တြင္ အသက္အရြယ္အားၿဖင္႕ ငါးဆယ္ခန္႕ ရွိေသာ လူတဦးက အလြန္တရာမွ ႏွစ္ေထာင္းအားရ ရွိလွ သည္႕ ပုံစံၿဖင္႕

 “ ေမာင္ရင္တုိ႕ ႏွစ္ေယာက္ကုိေတာ႕ ဦးေလး တကယ္ ေလးစားသြားၿပီကြာ.. ။ အရြယ္သာငယ္တယ္ တယ္လည္း သတၱိေကာင္းၾက ပါလား ကြ..။ ေမာင္ရင္တို႕လုိ လူငယ္ေတြကုိ ၿမင္လုိက္ရတာ ဒုိ႕တုိင္းၿပည္ အတြက္ေတာ႕ အားတက္စရာေကာင္းပကြာ….”

လူငယ္ႏွစ္ဦးမွာ ထုိသူ၏ ေၿပာစကားေၾကာင္႕ သူတုိ႕ေၿပာလက္စ စကားကုိ ခတၱရပ္နားကာ ထူးဆန္းအံ႕ၾသစြာ ၿပန္ၾကည္႕ၿပီး မသိ နားမလည္သည္႕ ပုံစံၿဖင္႕ ၿပန္၍ ေမးခြန္း ထုတ္လုိက္သည္မွာ

“ က်ေနာ္တုိ႕ဘာမ်ား လုပ္မိလုိ႕ ဦးေလးက ဒီေလာက္ ခ်ီးၾကဴးေနရ တာလည္း “

ေမာင္ရင္တုိ႕က တုိင္းၿပည္ကုိ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ႕ သမၼတကုိ အခုလုိရဲ၀င္႕စြာ ေ၀ဖန္ေနတာကို ဦေလးက သေဘာက်လုိ႕ ခ်ီးမြမ္းတာပါ ေမာင္ရင္ရယ္..။

“ ဗ်ာ “ ဆုိသည္႕ အာေမဋိတ္ သံၿဖင္႕ ထုိလူၾကီးအား ၿပန္ၾကည္႕ကာ…..

က်ေနာ္တုိ႕က တုိင္းၿပည္ အုပ္ခ်ဳပ္ ေနတဲ႕ သမၼတၾကီးကုိ ေ၀ဖန္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး ခင္ဗ်ာ…..။ နမူနာ ၿပတုန္းကေတာ႕ ေကာင္းကြက္ေလးေတြ ေရြးၿပၿပီး တကယ္လည္း ၿပေရာ ဘာမွ အသုံးမက်တဲ႕ ဇတ္ကားကုိ ရုံတင္ၿပထားတဲ႕ သမၼတရုံၾကီး ကုိ စိတ္တုိလုိ႕ အခုလုိ ေၿပာေနတာပါခင္ဗ်ာ ။ ဒါတင္ မကပါဘူး သမၼတရုံနားက လက္မွတ္ေမွာင္ခုိ ပြဲစားေတြ ကလိမ္ကက်စ္က် တာကုိ စိတ္တုိလုိ႕ အခုလုိ ေပါက္ကြဲေနတာပါ ဦးေလးရယ္

ဆုိတဲ႕ ေၿဖရွင္းခ်က္ေပးရင္းက

ဒါနဲ႕ ဦးေလးကို တခုေလာက္ ေမးပါရေစအုံး ........... က်ေနာ္တုိ႕ ေၿပာတဲ႕ သမၼတနဲ႕ဦးေလး ေၿပာတဲ႕ သမၼတက အရမ္းကုိ တူေနလုိ႕လားဗ်ာ........ 

ဦးေလးလည္း အစကေတာ႕ အထင္ဘဲ ရွိတာပါ ........မင္းတုိ႕ေၿပာမွ ၿမင္ေယာင္လာလုိ႕ မေနႏူိင္လုိ႕ ေမးၾကည္႕မိတာပါကြာ.. ။

လူငယ္ ႏွစ္ေယာက္နဲ႕ ဦးေလးၾကီးတုိ႕ အၿပန္အလွန္ ေမးခြန္းေတြ ေမးအၿပီးမွာ ပထမက စိတ္၀င္တစားနဲ႕ ေစာင္႕ၾကည္႕ေနရင္းက စိတ္ပ်က္စြာ လွည္႕ၿပန္သြားတဲ႕ လူအမ်ားရဲ႕ ေနာက္ေက်ာကုိ ေငးၾကည္႕ရင္း လူငယ္ တစ္ဦးမွ

" ထုိေန႕က က်ေနာ္တုိ႕လည္း ခင္ဗ်ာတုိ႕လုိဘဲ စိတ္ပ်က္စြာနဲ႕ လွည္႕ၿပန္ခဲ႕ရပါတယ္ ဆုိတဲ႕ စကားကုိ တီးတုိးေရ၇ြတ္ကာ.""

ကဲမိတ္ေဆြတုိ႕ ေၿပာစရာ ရွိခဲ႕ရင္ ဒီေနရာေလးကုိ သာ လာၿပီး အားလုံးသိေအာင္ ရင္ဖြင္႕ခဲ႕ၾကဖုိ႕ ေလးစားစြာ ဖိတ္ေခၚပါတယ္ခင္ဗ်ာ.....။
http://www.facebook.com/note.php?note_id=218051144879207

------------------------------------------------------
မွန္
ေဒါက္တာ ေမာင္ဘခ်စ္
ေမ ၁၁၊ ၂၀၁၁

မွန္တိုင္းလည္း မေကာင္းဘူး။

မွန္တိုင္း ဘယ္ေကာင္းမလဲဗ်၊ ေသနတ္မွန္ရင္ ေသတာပဲမဟုတ္လား။

တခုေတာ့ရွိတာေပါ့။ အဲဒီေသနတ္ဟာ သူမ်ားကိုမွန္လား ကုိယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မွန္သလားဆိုတာပါပဲ။
မၾကာေသးမီက အိုစမာဘင္လာဒင္ ‘မွန္’ သြားသည္။ ေသနတ္မွန္ၿပီး ေသတာေပါ့။ သူ႔အျဖစ္က ဆိုးသည္။ ကမၻာသူ ကမၻာသားေတြ အားလံုဝမ္းသာၾကေပမယ့္ ေမာင္ဘခ်စ္တို႔ဆီမွာေတာ့ ဝမ္းနည္းသူေတြ ရွိဟန္တူသည္။

ဒါကို သတင္းအေနနဲ႔မယူဆလို႔လား မသိပါဘူး။ ျမန္မာသတင္းစာေတြျဖစ္တဲ့ ျမန္မာ့အလင္း၊ ေၾကးမံုတို႔မွာ ဒီသတင္းကို မထည့္ပါဘူး။ (အီးမွန္သြားဟန္ တူသည္) ျမန္မာသတင္းအဖြဲ႔ (စာေပစာနယ္ဇင္းအဖြဲ႔) ေတြကလည္း ပါကစၥတန္ကို သြားေလ့ရွိသည္။ ဘယ္လို ဆက္စပ္တယ္ေတာ့ မသိပါဘူး။

တခုေတာ့ ရွိသည္။ ပါကစၥတန္က ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသူေတြ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းက ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသူတို႔သည္ ျပည္တြင္းက မြတ္ဆလင္ေတြနဲ႔ ေပါင္းလုပ္ေနၾကသည္။ သူတို႔ရဲ႕ ေဆာက္လုပ္ေရး ကုမၸဏီေတြျဖစ္သည့္ Shine တို႔၊ Naing တို႔ဆိုတာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ တဝက္၊ အယ္ကိုင္းဒါး တဝက္ လို႔ေတာင္ ဆိုေနၾကသည္။
 

ဒါဟာ စစ္တပ္ကို အဲေလ … စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြကို သြားပုတ္ေလလြင့္ ေျပာတာျဖစ္မွာပါလို႔ ေမာင္ဘခ်စ္ ယံုၾကည္သည္။

သူတို႔စီးပြားေရးလုပ္တာ အေတာ္ဝါသနာပါဟန္ တူသည္။ (ခုတ္မယ္၊ ထစ္မယ္၊ ပါးပါးလွီးမယ္) စဥ္းစားၾကည့္ေလ။ စားအံုးဆီကုိ ကုမၸဏီ ၁၃ ခုက အင္ပို႔ဒ္လိုင္စင္ ရသတဲ့။သူတို႔နဲ႔ဆိုင္သူေတြခ်ည္းပါပဲ။ ဖဆပလ အစိုးရလက္ထက္က အင္ပို႔ဒ္လိုင္စင္ ေရာင္းစားတာကို ၾကားဖူးမွာပါ။ ႏိုင္ငံေရးသမားနဲ႔ ဆက္ႏႊယ္တဲ့သူေတြဟာ သူတို႔ရထားတဲ့ လိုင္စင္ေတြကိုေရာင္းစားၿပီး ကားဝယ္၊ တိုက္ေဆာက္ၾကသတဲ့။ ခုေတာ့ အင္ပို႔ဒ္လိုင္စင္ ဘာေရာင္းစားစရာလိုလဲ။ ေရာင္းမစားပါဘူး။ ေပါင္းစားၾကပါသည္။

ၾကံ့ဖြတ္၊ ေဇကမၻာ၊ ဦးပိုင္ စသည့္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားသည္ စားအံုးဆီ လိုင္စင္ေတြကို ရသည္။

ၾကံဖြတ္သည္ ယခင္က လူမႈေရးအဖြဲ႔။ ယခု ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႔။

ေဇကမၻာကေတာ့ ယခင္ စီးပြားေရး၊ ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္သည္။ ယခု ႏိုင္ငံေရးသမား ေဒါက္တာခင္ေရႊပါ။ စားလို႔ရသမွ် အကုန္စားသည္။

ဦးပိုင္က စစ္တပ္။

သူတို႔က စီးပြားေရး လုပ္တာလား၊ ႏိုင္ငံေရး လုပ္တာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ဘာလုပ္တာလဲ။

ေမာင္ဘခ်စ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး အံ့ၾသသြားသည္။ ဦးပိုင္ဆိုတာ ျပည္သူပိုင္ အေဆာက္အဦေတြကို ခပ္တည္တည္ႏွင့္ သိမ္းယူသည္။ သူတို႔က စစ္တပ္ပါ။ စစ္တပ္ဆိုတာ ျပည္သူက ဖြဲ႔ေပးထားတာေလ။ သူက ျပည္သူေပးတဲ့လစာကို ယူတယ္။ ျပည္သူေကၽြးတဲ့ထမင္းကို စားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘာလို႔ ျပည္သူကို လည္ပင္းညႇစ္တာလဲ။

ဦးေနဝင္းလက္ထက္က ဆီစာအုပ္ ဆိုၿပီး ျဖစ္ခဲ့သည္။ ဆီစာအုပ္ကို သာမာန္အားျဖင့္ ဆီထုတ္ခြင့္ စာအုပ္တခုဟုသာယူဆရင္ မွားေပမည္။ ၎သည္ တန္ဖိုးရွိေသာအရာတခု ျဖစ္ခဲ့သည္။ ေရာင္းစားလို႔ ရသည္။ ေပါင္စားလို႔ ရသည္။ စစ္တပ္၏ပေထြးႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္း အဲဒီေလာက္ေတာင္ ေတာ္သည္။

ဆီတပိႆာ (ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိသေလာက္ ၂ က်ပ္ခြဲ) ကေန ယေန႔ ဆီတပိႆာ ၄,၀၀၀ ေက်ာ္ ျဖစ္လာသည္။ တန္ဖိုးရွိေအာင္လုပ္ႏိုင္စြမ္း အံ့မခမ္းပင္ျဖစ္သည္။

“ဆီ တပိႆာ ၄,၀၀၀ ဗ်” လို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ဦးပိုင္ကိုေျပာေတာ့ သူက မဲ့သည္။

“ဟာဗ်ာ၊ စာအုန္းဆီက ၂,၀၀၀ ေက်ာ္ပဲေလ။ ခင္ဗ်ားတို႔ ဘာလို ႔မစားတာလဲ”

“ခင္ဗ်ား ‘ဆီ’ က ဆပ္ျပာခ်က္တဲ့ grade ဆို”

“ဟာဗ်ာ၊ ဒီဆီက ေကာ္လက္စထေရာ မရွိဘူး။ ႏိုင္ငံျခားမွာ မုန္႔ဖုတ္တဲ့ေနရာမွာ သံုးတယ္”

“ဒါဆို ခင္ဗ်ားတို႔ေကာ ဒီဆီကို စားလား”

“ဟာဗ်ာ၊ က်ဳပ္တို႔က အေပါစားဆီေတြ မစားဘူး။ ႏိုင္ငံျခားကတင္သြင္းတဲ့ ေနၾကာဆီတို႔၊ သံလြင္ဆီတို႔ပဲ စားတာ ဟဲ … ဟဲ”

“ဘာလို႔ ဒီကေစ်းႀကီးတဲ့ ေျမပဲဆီတို႔၊ ဖြဲႏုဆီတို႔ကို မစားတာလဲ”

“ဒီမွာ ခင္ဗ်ားကို ေျပာရဦးမယ္။ အဲဒီဆီေတြအားလံုးက စားအုန္းဆီေတြ ေရာတာဗ်”
“ဟင္ …၊ ခင္ဗ်ား ဘယ္လိုသိလဲ”
“က်ဳပ္တို႔ပဲ ေရာင္းေပးေနတာ။ ဥပမာ မေကြးက စားအုန္းဆီ ပိႆာ ၁၀၀ ဝယ္တယ္။ ရန္ကုန္ကေန မေကြးကို အဲဒီဆီေပပါေတြ သယ္သြားတယ္။ ေနာက္ မေကြးကေန ဒီ ဆီပီပါ ၁၀၀ ျပန္လာတယ္”

“ဒီအတိုင္း ျပန္လာလား”

“ဟာဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားကလည္း အ,လိုက္တာ။ ေရာတာေပါ့ဗ်ာ၊ အနံ႔ထည့္ အေရာင္ထည့္ရေသးတယ္”
“စားအုန္းဆီ အေကာင္းစားက အျဖဴဆို”

“ဟုတ္တယ္ေလ။ အဆံ Kernel ကေနထုတ္ရင္ေတာ့ အျဖဴကိုရတာေပါ့။ ခုဟာက အခြံေရာ ဘာေရာ ထည့္ႀကိတ္ထားတာဗ်”

“အႏၲရာယ္ မရွိဘူးလား”

“ခင္ဗ်ား ျမန္မာတိုင္းမ္တို႔လို ဂ်ာနယ္ေတြ မဖတ္ၾကည့္ဘူးလား။ အထဲမွာ ေရးထားတယ္။ စားအုန္းဆီ ဘာမွအႏၲရာယ္ မရွိပါဘူးတဲ့။ စာေလးဘာေလးလည္း ဖတ္ပါဦး ေမာင္ဘခ်စ္ရာ”
စာဖတ္ဖို႔ေျပာေလ့ရွိတဲ့ ေမာင္ဘခ်စ္သည္ ဦးပိုင္ ငတိနဲ႔ေတြ႔မွပဲ ‘ကၽြတ္စကီး’ ျပသြားသည္။

“ခုဆို ေသြးတိုးေရာဂါျဖစ္သူေတြ မ်ားေနၿပီဗ်”

“ဒါ ကမၻာ့အဆင့္ မီလာလို႔ေပါ့ဗ်ာ။ က်ဳပ္တို႔က ေဆးေတြ သြင္းေပးထားတယ္။ အျမတ္နည္းနည္းပဲ ယူတယ္။ ဟဲ … ဟဲ … ေနာက္ ပုဂၢလိကေဆး႐ံုေတြကိုလည္း ကိရိယာေတြ တင္ပို႔ေရာင္းခ်ေပးတယ္။ ျပည္သူေတြ က်န္းမားေရးကို ဂ႐ုစိုက္ပါတယ္”

ေမာင္ဘခ်စ္ ေက်ာ္ဟိန္းကို သတိရသြားသည္။ တေခတ္က မင္းသားေက်ာ္ဟိန္းက ျပည္လံုးခ်မ္းသာ ဆိုသည့္ ေဆးလိပ္ခုံကိုေထာင္တယ္။ ျပည္သူေတြက ေထာက္ခံ အားေပးပါတယ္။

‘ေက်ာ္ဟိန္း ခ်မ္းသာ၊ ျပည္လံုး ေခ်ာင္းဆိုး’ ဟု ေက်ာ္ၾကားခဲ့ပါသည္။

ခုလည္း သူတို႔က အဆင့္မမီ စားအုန္းဆီေတြကို တင္သြင္းၾကသည္။ ‘ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခ်မ္းသာ၊ ျပည္လံုးေသြးတိုး’ အျဖစ္ ဆိုက္ေပ ေတာ့ မည္။

ေလာေလာဆယ္ ပုဂၢလိကဓာတ္ဆီဆိုင္ေတြက ဓာတ္ဆီေတြကို ကားေတြ တန္းစီထုတ္သည္။ ၃ ရက္ ၆ ဂါလံ ေပးသည္။
‘မေရး ၂၀၀၀၊ မတူ ၃,၀၀၀ ၊ မပါ ၄,၀၀၀ ေပးၾကရသည္။
စာအုပ္တြင္ မေရး ပါက ၂,၀၀၀ ေပးရသည္၊ (ေနာက္တဆိုင္ ထပ္ထုတ္ႏိုင္သည္)
စာအုပ္က နံပါတ္နဲ႔မတူပါက ၃,၀၀၀ ေပးရသည္။
စာအုပ္ မပါလည္း ထည့္လို႔ရသည္။ သူ႔က်ေတာ့ ၄,၀၀၀ ေပးရသည္။

ဆိုင္က ပုဂၢလိကပဲ။ သူလုပ္ခ်င္တာကို လုပ္သည္။ ဓာတ္ဆီအေရာင္း စာေရး (စာေရးမမ်ား) ခိုးယူတာလည္း မဟုတ္။ လာဘ္စားတာလည္း မဟုတ္ေတာ့ သူ႔ကိုအေရးယူဖို႔ ဥပေဒလည္းမရွိပါဘူး။ ပိုင္ရွင္ကိုယ္တိုင္က ေဘာက္ဆာ (Boxer) ႏွင့္ ထုတ္ေရာင္းသည္။ (Boxer ဆိုသည္မွာ ဂါလံ ၁,၅၀၀ ဆန္႔ေသာ ကားႀကီးျဖစ္သည္) ကားတစီး ၄၅ သိန္းထိ ျမတ္ႏိုင္သည္။ ေဒၚလာ ၅,၀၀၀ ေပါ့။

ဒီမိုကေရစီလမ္းေၾကာင္းကို သူတို႔ဘယ္လိုသြားၾကမလဲ။ စဥ္းစားပါ။

နိဂံုး

အိုစမာဘင္လာဒင္က ၁၀ ႏွစ္ခန္႔ ေရွာင္ေနပါသည္။
ေနာက္ေတာ့ မွန္သြားပါသည္။
စစ္အစိုးအရ ႏွစ္ ၅၀ ခန္႔ ေရွာင္ေနပါသည္။
ဒီအတိုင္းေတာ့ မေနပါ။ ဒီမိုကေရစီလမ္းေၾကာင္းကို ေရာက္ၿပီပဲ။
မွန္ကို မွန္ရေပမည္။ ။

-------------------------

ေမေဒးေန႔ စာ
ေမာင္စြမ္းရည္
ေမ ၁၊ ၂၀၁၁

မိတ္ေဆြမ်ားခင္ဗ်ား

ဒီေန႔ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ေမေဒး ေခၚ အလုပ္သမားေန႔အေၾကာင္းပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္သမၼတ ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ႀကီးမွာ ေမေဒးပြဲ က်င္းပျဖစ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အလုပ္သမားေတြကုိလည္း အလုပ္သမားေန႔ပြဲ အထိမ္းအမွတ္ပြဲ က်င္းပခြင့္ေပးမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ မသမာတဲ့အစုိးရတုိင္းဟာ အလုပ္သမားေတြကုိ ေၾကာက္႐ြံ႕ ထိတ္လန္႔ၿမဲျဖစ္ပါတယ္။

အလုပ္သမားဆုိတာ အလုပ္႐ုံထဲမွာ အၿမဲတမ္း အစုံလုိက္ အေဝးလုိက္ ထုနဲ႔ ထည္နဲ႔ ရွိေနတာဆုိေတာ့ မေၾကာက္လုိ႔ မျဖစ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ စစ္အာဏာရွင္အစုိးရလက္ထက္မွာ အလုပ္သမား အစည္းအ႐ုံးမဖြဲ႔ရ၊ အလုပ္သမားေန႔လည္း မက်င္းပရဘူး၊ က်င္းပဖူး တုန္း ကလည္း “အလုပ္သမားအေရး - ဒုိ႔အေရး” လုိ႔ ေၾကြးေၾကာ္ခြင့္မေပးဘူး။ ျပည္ေထာင္စု မၿပိဳကြဲေရး-ဒုိ႔အေရး ဆုိတာမ်ိဳးပဲ ေၾကြးေၾကာ္ေစခဲ့ပါတယ္။ ဒါေတြ အမ်ားျပည္သူ သိၿပီးသားပါပဲ။
အလုပ္သမားေန႔ အထိမ္းအမွတ္ပြဲသာမက ေတာင္သူလယ္သမားေန႔အထိမ္းအမွတ္ပြဲမ်ားလည္း မက်င္းပရဲပါဘူး။ လယ္ယာေတြရဲ႕ မူလပုိင္ရွင္ဟာ ႏုိင္ငံေတာ္ျဖစ္တယ္ဆုိၿပီး လယ္ယာေတြကုိ ႏုိင္ငံပုိင္ စစ္တပ္ေတြအတြက္ သိမ္းယူ ထားပါတယ္။ ငတ္ျပတ္ေနတဲ့ စစ္တပ္ေတြကုိ သူတုိ႔ရဲ႕ မိဖျပည္သူေတြဆီက ဓားျပတုိက္ လုယက္ေစပါတယ္။ ဒီေတာ့ အလုပ္သမားေတြနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းမဆုိင္ရဲ ေတာ့ဘူးေပါ့။
လြတ္လပ္ေရးေန႔၊ ျပည္ေထာင္စုေန႔၊ အာဇာနည္ေန႔ဆုိတာေတြေတာင္ ခမ္းနားက်ယ္ျပန္႔ေအာင္ မက်င္းပရဲေတာ့ပါဘူး။ လက္ရွိ စစ္တပ္မွာ သမုိင္းေၾကာင္း၊ သမုိင္းေကာင္း မရွိရွာဘူး။ လြတ္လပ္ေရးေန႔ က်င္းပၿပီး ျပည္သူေတြကုိ လြတ္လပ္ေရးေန႔ ေနာက္ခံ သမုိင္းေၾကာင္းကုိ စဥ္းစားခြင့္ေပးလုိက္တုိင္း ျပည္သူေတြရဲ႕ တုိက္ပြဲသမုိင္းပဲ ေပၚလာမွာကုိး။

တပ္မေတာ္ဆုိတာ မူလတုန္းက ျပည္သူ႔လြတ္လပ္ေရးယူဖုိ႔ ျပည္သူေတြက ဖြဲ႔စည္း ေမြးထုတ္ ခဲ့တာ မဟုတ္လား။ မလြတ္လပ္ဘဲ လြတ္လပ္ေရးေန႔ က်င္းပရင္လည္း စစ္တပ္အရွက္ကြဲရမွာက အရင္ဆုံး ခံစားရမွာကုိး။ ျပည္ေထာင္စုေန႔ဆုိျပန္ရင္လည္း “ပင္လုံ”ဆုိ တဲ့ အသံကုိ နားဝ ေလသံမွ် သူတုိ႔ မၾကားရဲၾကရွာဘူးမဟုတ္လား။ အာဇာနည္ေန႔ဆုိျပန္ရင္လည္း အာဇာနည္ေတြရဲ႕ ဓါတ္ပုံေတြကုိ ေမာ္မဖူး ဝံ့ၾကရွာဘူးေလ။ ခုဆုိရင္ တပ္မေတာ္ေန႔ေတာင္ မက်င္းပေတာ့ဘူး။ တပ္မေတာ္ေန႔ဆုိတာ ျပည္သူေတြရဲ႕ ေတာ္လွန္ေရးကုိ နာမည္ ဖ်က္ထားတာ မဟုတ္လား။
သူတုိ႔မွာ ရာဇဝင္အတၴဳပတၱိ မရွိဘူး။

“ရာဇဝင္အတၴဳပတၱိလည္း ရွိရမယ္၊ေမာ္ကြန္းလည္း ထုိးေလာက္တယ္၊ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ဗုိလ္ေအာင္ဆန္း ရယ္”ဆုိတဲ့ ျပည္သူေတြ ဆုိစရာ သီခ်င္းမရွိဘူး။ “ယုတ္မာတဲ့ ဗုိလ္သန္း ေရႊရယ္” လုိ႔ပဲ ဆုိခ်င္ဆုိဖုိ႔ပဲ ရွိတယ္။
တပ္မေတာ္ေန႔တုိင္း တပ္မေတာ္ဆုိတာ ျပည္သူလူထုရဲ႕ အသက္အုိးအိမ္စည္းစိမ္ကုိ ကာကြယ္ဖုိ႔ ျဖစ္တယ္လုိ႔ ျပည္သူေတြရဲ႕ ေရွ႕ ေမွာက္၊ တပ္မေတာ္သားေတြရဲ႕ေရွ႕ေမွာက္မွာ ေန႔စဥ္ ျပရတာ မ်က္ႏွာပူရရွာမွာပဲ။ ျပည္သူ ေတြရဲ႕ အသက္အုိးအိမ္စည္းစိမ္ကုိ ဒင္းတုိ႔ပဲ ဖ်က္ဆီးေနၾကတာကုိး။ ျပည္ပ အႏၱရာယ္ ကာကြယ္ရေအာင္ကလည္း ဘာမွ မရွိေတာ့ခက္တာေပါ့။
တကယ္ေတာ့ အလုပ္သမားလူတန္းစားဆုိတာ ကမၻာ့သမုိင္းမွာ ေပၚထြက္ကတည္းက အုပ္စုိးသူ အရင္းရွင္ အာဏာရွင္အစုိးရတုိ႔ဟာ သမုိင္းမွာ ေမြးရာပါ ရန္ဘက္ေတြပဲေလ။ အလုပ္ရွင္ အရင္းရွင္၊ အာဏာရွင္ေတြက ဖိႏွိပ္သူ၊ ေခါင္းပုံ ျဖတ္သူ၊ အလုပ္သမားေတြက အဖိႏွိပ္ခံရသူ၊ ေခါင္းပုံျဖတ္ခံရသူ “ဓမၼေသာက”ေတြပဲ မဟုတ္လား။
အလုပ္သမားသမိုင္းကုိ ျပန္ၾကည့္ရင္လည္း ေရနံေျမသပိတ္တပ္ႀကီးရဲ႕ သမုိင္းကအရိပ္ႀကီး ထုိးေနမွာပါပဲ။ “ေရနံေျမ သပိတ္တပ္ႀကီး ခ်ီတက္လာပါၿပီ။ ရန္သူနယ္ခ်ဲ႕အလီကုိ လွီဖုိ႔ရာႀကံစည္၊ ရာခုိင္ႏႈန္းျပည့္ အခြင့္အေရး မရသမွ်အတည္၊ ရေအာင္ရေအာင္ အ႐ုိးေၾက ေၾက အရည္ ခန္းခန္း၊ မေသြတမ္း တုိက္ဖ်က္ၾကပါမည္။” ဆုိတဲ့ ၁၃၀၀ ျပည့္အေရးေတာ္ ပုံေတးသံဟာ ဧရာဝတီရဲ႕ေကာင္းကင္မွာ အသံမစဲ ပ်ံဝဲေနတုန္းပါပဲ။
၁၃၀၀ ျပည့္အေရးေတာ္ပုံ အရိပ္ျပဘဲေလးဆုိတာ ရဲေဘာ္ျမတ္ေလး တီထြင္တင္ဆက္ခဲ့တာေလ။ ဒီသီခ်င္း လည္း သူပဲ ေရးဖြဲ႔ခဲ့တာ ပဲ။ စႏၶယားခ်စ္ေဆြနဲ႔ တီထြင္ခဲ့တာ။ ကုိခ်စ္ေဆြႀကီးနဲ႔ ျပန္လည္တင္ဆက္ၾကဖုိ႔ ေကာင္းတယ္။
သမုိင္းမွာ အလုပ္သမားတင္းရင္ ဘယ္မင္းမွ မခံႏုိင္ပါဘူး။ အလုပ္သမားေတြမွာ ေႏွာင္ႀကိဳးကလြဲရင္ ဘာမွ ဆုံး႐ႈံးစရာမရွိဘူး။ ဒါဟာ သမုိင္းတြင္မယ့္ အလုပ္သမားႀကံဳးဝါးသံ၊ အလုပ္သမားေၾကြးေၾကာ္သံပဲ။ အလုပ္ သမားေတြက ႐ုန္းကန္တြန္းလွန္ရင္ ေႏွာင္ႀကိဳးအားလုံးျပတ္ကုန္မွာပဲ။ မ႐ုန္းကန္ရင္ေတာ့ ေႏွာင္ႀကိဳးေတြ မျပန္႐ုံ သာမက ပုိၿပီး တင္းလာ ရစ္ လာမွာ မလြဲပါဘူး။ ဒါဟာ သမုိင္းရဲ႕လက္ေတြ႔တရားပါ။
အလုပ္သမားဆုိတာ ခြန္အားရွင္ ၿခၤေသ့မင္းပါ။ ၿခၤေသ့မင္းက မလႈပ္မရွားဘဲ အိပ္ေနရင္ေတာ့ ၿခၤေသ့မင္းရဲ႕ ခံတြင္းထဲကုိ ဘယ္သား ေကာင္မွ အေပ်ာ္တမ္း ခုန္ဆင္းၾက႐ုိးမရွိေပဘူး။ တုိက္ပြဲ မရွိရင္ ေအာင္ပြဲမရွိ။ အလုပ္သမားအေပါင္းတုိ႔ ဘာလဲ ဘယ္လဲ၊

က်ေနာ္ ေမာင္စြမ္းရည္ပါ။

၂၀၁၁၊ ေမ -၄။

----------------------------

ဗုိလ္ေန၀င္းနဲ႔ ဗိုလ္ေအာင္ၾကီး ရန္ကုန္သိမ္းတဲ့ကိစၥ နဲ႔ သခင္တင္ျမ၏ ပုံျပင္
ကိုမိုက္ခဲစိန္
မိုးမခ၊ ဧျပီ ၂၀၊ ၂၀၁၁
သခင္တင္ျမက ေနာ့သန္စတားဂ်ာနယ္မွာ ဗုိလ္ေန၀င္းနဲ႔ ဗိုလ္ေအာင္ၾကီးအေၾကာင္း အတြင္းေရးျဖစ္ေလဟန္ ေဆာင္းပါးေတြ ေရး ေနတယ္။

ေနာက္ျပီးေတာ့ ျပည္သူ႔ေခတ္ဂ်ာနယ္မွာလည္း ေမာင္ေဇယ်ာက သြားေလသူ ဗိုလ္ေန၀င္းရုပ္ပုံလႊာေရးတယ္။

အဲသည္မွာ ၁၉၄၅ ေမလ ၁ ရက္ေန႔ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးကာလ၊ ရန္ကုန္ကို သိမ္းေတာ့ ဗမာတပ္မေတာ္က ျဗိတိသွ်ထက္ ဦးေအာင္ သိမ္းတဲ့အေၾကာင္း ေၾကညာခ်က္ ေမလ ၇ ရက္မွာ ထုတ္ခဲ့တယ္။ ျမန္မာ့ေရဒီယိုဌာနကေန ေၾကညာလိုက္ေတာ့ ဘီဘီစီထက္ ဦးသြားတယ္။

သမိုင္းမွာ ဂ်ပန္လက္ေအာက္က ဗမာျပည္ကို ျပန္သိမ္းေတာ့ အဓိကျမိဳ႔ေတာ္ ရန္ကုန္က်ျပီ ဆိုတဲ့ဆီမွာ ဗမာ့တပ္မေတာ္က ကနဦး အစသိမ္းတယ္ဆိုတဲ့ မွတ္တမ္း က်န္ရစ္တယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ႏိုင္ငံေရးအျမင္တခုကေတာ့ ဂ်ပန္ကုိေတာ္လွန္တဲ့ ဗမာ့ေတြက ျဗိတိသွ် ကိုလိုနီနယ္ခ်ဲ႔ေတြနဲ႔ ပုခုံးခ်င္း ယွဥ္ျပီး ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကို ျပန္သိမ္းႏိုင္ခဲ့တယ္လို႔ သေဘာထားျဖစ္တယ္လို႔ အဲသည္တုန္းက အဂၤလိပ္ ဘာသာျပန္ေရးသူ ဦးခင္ေမာင္လတ္က ေျပာခဲ့တယ္။

(ဒါမ်ဳိးက ဂ်ာမဏီျပည္ မဟာမိတ္ေတြ ၀င္သိမ္းက်ေတာ့၊ ဘာလင္က်တဲ့ဆီမွာ အေနာက္ဘာလင္က မဟာမိတ္၊ အေရွ႔ဘာလင္က ဆိုဗီယက္တပ္ေတြ အျပဳိင္သိမ္းခဲ့ၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ အေရွ႔နဲ႔ အေနာက္ ဂ်ာမဏီျပည္ ကြဲခဲ့ရတာ စစ္ေအးတေခတ္လုံးလို႔ ဆိုရမယ္)
သို႔ေသာ္ … တိုင္းျပည္ရဲ့ လြတ္လပ္ေရးဖခင္၊ တပ္မေတာ္ဖခင္ ဗုိလ္ခ်ဴပ္ ေအာင္ဆန္းက အဲသည္ေၾကညာခ်က္မွာ နံမယ္ခံသူ ဗုိလ္ေန၀င္းကို အျပစ္တင္ရာမွာ "စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္" လို႔ ကင္ပြန္းတပ္မိတာကို ေထာက္ျပေ၀ဖန္ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဒါကလည္း ျဖစ္ရပ္ မွန္တခုပါပဲ။ အဲသည္အတြက္ ၀ိုင္းျပီး ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကသူေတြအတြင္းမွာေတာင္ "ဘာေျပာရမွန္းေတာင္ မသိပါဘူးကြာ …" လို႔ ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့လည္း ဒီကိစၥဟာ ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ ျပီးသြားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ေနာ့သန္စတားဂ်ာနယ္မွာေကာ၊ ျပည္သူ႔ေခတ္ဂ်ာနယ္မွာပါ ရန္ကုန္သိမ္းစဥ္က လက္ဦးမႈယူခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းတခ်က္ကို ထည့္သြင္းေျပာဆိုျခင္း မရွိလို႔ ၀င္ျဖည့္တဲ့ သေဘာပါပဲ။ ျပီးေတာ့ အဲသည္ ေၾကညာခ်က္ကို ဗမာဘာသာနဲ႔ ေရးသူတဦးကေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔ အလြန္ရင္းႏွီးသူ၊ စာနယ္ဇင္းဆရာၾကီး ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ဦးခ်စ္ေမာင္လည္း တဦး အပါအ၀င္ ျဖစ္တယ္ ဆိုတာလည္း ျဖည့္လုိက္ပါရေစ။
ေနာက္တခ်က္ေျပာခ်င္တာက ဗိုလ္ေအာင္ၾကီးနဲ႔ ဗိုလ္ေန၀င္းတို႔ရဲ့ အတြင္းေရးေတြ၊ မေၾကလည္မႈေတြကို ကြယ္လြန္သူ ဗိုလ္ေန၀င္း က က်န္ရစ္သူ ဗိုလ္ေအာင္ၾကီးအေၾကာင္း အလံနီလူထြက္ေတြ ေခၚျပီး အတင္းေျပာခဲ့တာကို သခင္တင္ျမက အဟုတ္အဟတ္လုပ္ျပီး ေရးေနတာ ျဖစ္တယ္။ ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ဗိုလ္ေန၀င္းက လူေတြကို စည္းရုံးတဲ့ေနရာမွာ အလြန္ေတာ္တယ္၊ ဉာဏ္နီ ဉာဏ္နက္ အလြန္မ်ားတယ္ ဆိုတာကို ေတြ႔ရတယ္။ သခင္တင္ျမတို႔ကို ေခၚျပီး ဗိုလ္ေအာင္ၾကီးက ငါ့ကို လူလည္လုပ္ျပီး ခ်သြားတယ္ ဆိုတာကို တရားခံရွာသလိုလို သနားစရာ သတၱ၀ါကေလး လုိလို အဂၤလိပ္လိုဆိုရင္ေတာ့ ဒရာမာ လုပ္တယ္လို႔ ေခၚတယ္၊ ျမန္မာလိုဆိုရင္ ပုံေျပာတာေပါ့ဗ်ာ … ဒါက သိသာတဲ့ အခ်က္ၾကီးပဲ။ ဘယ္ဘက္မွ လိုက္ျပီးေတာ့ ေျပာေနစရာမလိုဘူး ထင္တာပဲ။

ေနာက္ဆုံးတခ်က္ကေတာ့ သခင္တင္ျမက ဗိုလ္ေအာင္ၾကီး၊ ဗိုလ္ေန၀င္း အရႈပ္ ၾကားဖူး နား၀ ပုံျပင္ကို ျပန္လည္ဆန္းသစ္တယ္ ဆိုတာက စစ္အုပ္စုေတြမွာလည္း အသည္းနဲ႔ အကြဲနဲ႔ပါဆိုတာ တဖက္လွည့္နဲ႔မ်ား ေျပာခ်င္လို႔ေလလား။ စာေပစိစစ္ေရးကို မ်က္စိ လွည့္ျပီး ေရးလိုက္ေလသလား အထင္ၾကီးခ်င္မိပါရဲ့။ မ်က္စိလွည့္ထားတဲ့ ပုံျပင္ဖတ္ျပီး မ်က္စိလည္သြားမယ့္ ပရိသတ္အတြက္ မိုက္ခဲစိန္တို႔က ေပါက္ေဖာ္လုပ္ေပးလိုက္တာပါပဲ။

(ဖတ္ခ်င္ ဖတ္ဖို႔ ပိေတာ္ေျမက လင့္ခ္ - http://padaukmyay.blogspot.com/2011/04/blog-post_15.html ျပီးေတာ့ ျပည္သူ႔ေခတ္က ေဆာင္းပါး စကင္ထားတာ)

25/ 4/ 2011

----------------

အာဏာငရဲ လႈိင္းငရဲ … ဒိုု႔ စာနာ ေၾကကြဲ
Share our love
Share our peace
Share our harmony
ကုိသားေထြး၊ ကုိတိုးလြင္တို႔ ေနာက္ကေန ကလပ္စီကယ္တီးခတ္သံႀကားက ေတးေရးကိုရဲလြင္ရဲ႕အသံဟာ ဓမၼဆရာတစ္ေယာက္ တရားေဟာသလို ထြက္ေပၚေနပါတယ္။ ေနရာကေတာ့ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ရံုးတြင္းခမ္းမ ထဲမွာပါ။ ေနာက္တစ္ေယာက္တက္လာပါတယ္။
လူ…စက္…ျမိဳ႕…ျမိဳ၀ါး
နာဂါစကီ ဗံုး၀င္စား…
ဆူနာမီနဂါး။ ။
ပန္းခ်ီေတြလညး္ေရး သီခ်င္းလည္းဆုိတဲ့ ညီညီလြင္ရဲ့ အသံ ထပ္မံထြက္ေပၚလာပါတယ္။ ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းလွတဲ့ ဂ်ပန္ဆူနာမီဒဏ္သင့္ခံရတာကို အဘဦး၀င္းတင္ေရးစပ္ထားတာကို ညီညီလြင္က တကယ့္ဂရုဏာတရားနဲ႔ ရြတ္ဆိုလိုက္တာပါ။

ေနာက္ ကဗ်ာဆရာျငိမ္းသစ္ ေငးေနတဲ့ကမၻာ … တဲ့
သဘာ၀ေဘးအႏၱရာယ္ေႀကာင့္ ေသဆံုးရသူနဲ႔ အာဏာရွင္လက္ေအာက္ အသက္ေပ်ာက္ခဲ့ရသူေတြ ပိုမ်ားေနတယ္။

စြပ္စြဲခ်က္ေလလား။ ကမၻာဦး အစကတည္းက အတၱယွဥ္စစ္ပြဲမ်ားကို ျမင္ေယာင္မိေစပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ခုဟာကေတာ့ ဆူနာမီေလ … ဆူနာမီ။
ေဟာ ေနာက္တစ္ေယာက္ ကဗ်ာဆရာမိုဃ္းေဇာ္ တက္လာျပန္ပါတယ္။ သူကလည္း ထပ္မံ ေမးခြန္းထုတ္ေနျပန္ပါတယ္။

ခင္ဗ်ားသားသာ အဲ့ဒီလိႈင္းေတြထဲ ပါသြားရင္
ခင္ဗ်ား အေဖအေမေတြသာ အဲ့ဒီလိႈင္းေတြထဲ ပါသြားရင္
ခင္ဗ်ား အမ အကုိ ဦးေလး အေဒၚ ညီမ ညီေလးသာ အဲ့ဒီလိႈင္းေတြထဲ ပါသြားရင္
ခင္ဗ်ား အခုလိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႔
အခုလို ကုလားထုိင္ႀကီးမွာ
ဘာမွမျဖစ္သလို မ်ိဳးနဲ႕
ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္း ခ်ိတ္ျပီး
မိန္႔မိန္႔ႀကီး ထုိင္ေနနုိင္ပါ့မလား …
က်ေနာ့္ကို ေမးခြင့္ျပဳပါ။

ဂီတသံနဲ႔ ကဗ်ာသံ ေရာေထြးယွက္တင္ျပီးေတာ့ ေႀကကြဲစရာ ေတးတစ္ပုဒ္ေတြလိုေပါ့။ ဆြတ္ပ်ံ့စရာ ေကာင္းလာေနပါတယ္။

ေဇာ္မိုးလြင္၊ ႏွင္းပြင့္ေ၀၊ ခန္႔မင္းထက္၊ ျမတ္မင္းခန္႔၊ ညီမင္းညိဳ ေနာက္ ကဗ်ာတေခတ္ထူေထာင္ထားနိုင္တဲ့ ႀကည္ေမာင္သန္း၊ ဟိန္းျမတ္ေဇာ္၊ ရိုးေ၀းထက္၊ မံုရြာေအာင္ရွင္၊ ဖ်ာပံုနီလံုဦး၊ ႀသရ၊ တိုးလြင္ (ဥတၱရအလင္း) စတဲ့ ကဗ်ာဆရာေတြရဲ့ ကဗ်ာေတြ စာနာဖြဲ႔ႏြဲ႔မႈေတြဟာ လြမ္းဆြတ္ဖြယ္ ပ်ံ႕ႏွံ႕ေနပါတယ္။
ဂ်ပန္ျပည္သူေတြကို စာနာဖြဲ႔ႏြဲ႔ထားတာေလးေတြပါ။ လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ရဲ့ သ၀ဏ္လႊာကုိေတာ့ ဖတ္တာ မေတြ႕ရပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီသ၀ဏ္လႊာဟာ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေတြရဲ့ ႏွလံုးသားမွာေတာ့ ယိုစိမ့္ခုိလံႈေနမွာ ေသခ်ာပါတယ္။

က်ေနာ့္ျမင္ကြင္းမွာ လိႈင္းေတြ လိႈင္းေတြ တုိက္တာ အေဆာက္အဦေတြ ျပိဳပ်က္က်ေနတာ၊ ကားေတြ အထပ္လိုက္ ကေလးကစား စရာလို ျဖစ္ေနတာေတြ ျမင္ေယာင္ေနသလိုပဲ။ နဴကလီးယားဓာတ္ေပါင္းဖို ေပါက္မထြက္သြားေအာင္ ၀ိုင္း၀န္းမီးျငိမ္းသတ္ေနတဲ့ ဂ်ပန္ျပည္က မီးသတ္သမားေတြ၊ တပ္မေတာ္သားေတြကို ျမင္ေယာင္ေနပါတယ္။

ေနာက္ျမင္ကြင္းကလည္းခ်ိန္းသြားပါတယ္။ နဴကလီးယားဓာတ္သင့္နိုင္တာ သိသိနဲ႔ ဓာတ္ေပါင္းဖိုကို မီးသြယ္တန္းေပးေနတဲ့ ဂ်ပန္ ဆာမူရိုင္းေတြကို တဆက္စပ္တည္း ျမင္ေနရျပန္ပါေသးတယ္။

ေလးစားစိတ္ဟာ ငယ္ထိပ္ အထိေရာက္သြားပါတယ္။ ႀကက္သီးျဖန္းျဖန္း ထလာပါတယ္။ ထိန္းမထားရင္ တြဲခိုေနတဲ့မ်က္ရည္ေတြ ထိမ္းမရေအာင္ က်လာလိမ့္မယ္လုိ႔ ကိုယ့္ဖာသာ သတိထားမိပါတယ္။
ဆာမူရိုင္းတို႔ေရ အႀကိမ္ႀကိမ္ ဦးညြတ္လိုက္ပါရဲ႕။

လည္တယ္၊ လည္တယ္။ ကမၻာဟာ သူ႔၀င္ရိုးေပၚမွာ လည္တယ္။
လႈပ္တယ္၊ လႈပ္တယ္။ ငလ်င္ဟာ ဆန္ဒိုင္းကိုမွ ေရြးလႈပ္တယ္။

ခန္႔မင္းထက္ေလး အသံႀကားေတာ့ ဖူကူရွီးမားကို သတိရမိတယ္။ ဗမာေတြ အမ်ားႀကီးေနတာတဲ့၊ ရင္ထဲမွာ လွပ္ခနဲ တခ်က္ ျဖစ္သြားတယ္။ ေသြးသားဆိုတဲ့ အခ်င္းရာက ေသြးျပန္ေႀကာကေနတဆင့္ ၀င္လာတယ္။ အားလံုး ေသြးသားခ်င္း ဆုိေပမယ့္ ဘာသာစကားတူညီမႈက အေလးသာေစသလား။

ေငးဆဆ ႏြမ္းလ်ေနတယ္။ ဆုေတာင္းပြဲ ေခၚေလမလား။ ေအာက္ေမ့တသပြဲ ေခၚေလမလား။ ၀ိဉာဥ္မ်ားအတြက္ ေႀကကြဲပြဲ ေခၚမလား။ ကမၻာ့အေရွ႔ဆုံးေသာ တုိင္းျပည္က ဆံုးရံႈးနစ္နာရမႈ ေႀကကြဲစရာ အျဖစ္ပ်က္ဆုိးမ်ားအတြက္ က်ေနာ္တုိ႔ တာ၀န္ေက်ခဲ့ႀကပါတယ္။

အသိစိတ္ေတြ ေျမာက္မ်ားစြာနဲ႔ ဆုိင္တစ္ဆိုင္ထုိင္ေနတုန္း ျဗဳန္းဆုိ ဖုန္း၀င္လာေလရဲ့။ တယ္လီဖုန္းမ်က္ႏွာျပင္ကိုႀကည့္လိုက္ေတာ့ နုိင္ငံျခားက ဖုန္းမွန္းသိလိုက္တယ္။ အခမ္းနားပြဲေတြဆိုရင္ ျပည္ပသတင္းဌာနက ဆက္တတ္ေလေတာ့ မီဒီယာကပဲ ထင္လိုက္တယ္။

ဟယ္လို … က်မ ဂ်ပန္က … … … ပါ။

ဟုတ္ကဲ့၊ အခုပဲ က်ေနာ္တို႔ ဂ်ပန္ျပည္သူေတြ စာနာပြဲအေနနဲ႔ ကဗ်ာေတြ ရြတ္ဆုိခဲ့ႀကပါတယ္။ ဘယ္သူနဲ႔ ေျပာခ်င္သလဲ ဆုိေတာ့ က်ေနာ္အံ့အားသင့္သြားတယ္။ က်ေနာ့္ကိုပဲေျပာေနတာ ေျပာေနတဲ့အေႀကာင္းအရာက ငလ်င္နဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ဘူး။

သူတို႔ အေ၀းေရာက္ေနတဲ့ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ဂ်ပန္ေရာက္ေနတဲ့ျမန္မာေတြစုေပါင္းျပီး ေထာင္ထဲေရာက္ အက်ဥ္းက်ေနတဲ့ လူေတြ … လူမသိ သူမသိနဲ႔ အနစ္နာခံေနတဲ့ ေထာင္တြင္းက လူေတြကို ေရြးခ်ယ္ျပီး အညတရသူရဲေကာင္းဘြဲ႔ ေပးမယ္ ဆုိတဲ့ အစီအစဥ္ကုိ ေျပာေနတာပါ။ က်ေနာ္တို႔လည္း စြမ္းသမွ် ကူဖုိ႕ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုကမၻာပ်က္ခ်ိန္မွာ ကိုယ့္အတြက္ကုိယ္ မစဥ္း စားဘဲ ျမန္မာျပည္ထဲကလူေတြကုိ ေအာက္ေမ့တသေနတာ၊ ေထာင္သြင္း အက်ဥ္းခ်ထားခံရသူေတြကို တသသ သတိတရျဖစ္ေနတာကိုေတာ့ တုန္လႈပ္စိတ္နဲ႔ အားက် ေလးစားမိပါေပရဲ႕။

ဆုက အဓိကမဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္ဓာတ္ခြန္အားေတြ ေပးခ်င္တာပါ။ ဗမာျပည္ထဲက အက်ဥ္းက်ေနသူေတြဟာ အထီးက်န္ေတြ မဟုတ္ ဘူး ဆိုတဲ့ သတင္းစကား ပါးခ်င္တာပါ …တဲ့။
ဂ်ပန္ျပည္ကေန ဆက္ေနတဲ့ဖုန္းလိုင္းသံဟာ ျပတ္သား ႀကည္လင္ အားေကာင္းေနေလရဲ့။ ေဘးနားက လာေျပာေနေလသလား၊ ကဗ်ာဆရာေတြကေတာ့ က်ေနာ္ေျပာေနတာေတြကိုမသိေတာ့ ဂ်ပန္ငလ်င္အတြက္ စာနာေနေလရဲ့။

က်ေနာ္တေယာက္တည္းသာ ငလ်င္ေဒသသင့္သူကေန ျပန္လည္အားေပးတာကို ပီတိနဲ႔တကြ ခံစား ေငးရီေနရတယ္။ ၀ိုင္းတစ္၀ုိင္းတည္းမွာ ဂရုဏာတရားဟာ လြန္းထိုးေနတယ္။
က်ေနာ္လည္း ဟုတ္ကဲ့ ကလြဲလို႔ ဘာ ျပန္ေျပာမိတယ္ မသိဘူး။ ကမၻာပ်က္ ႏွစ္ခု ခ်ိတ္ဆက္ျပီး ဂရုဏာရသကို သြန္းထုေပးရ ေတာ့ မွာပါလား။

ကိုမုိဃ္းေဇာ္က ဖုန္းေျပာလို႔။ ကိုျငိမ္းသစ္ကလည္း သူ႔ကဗ်ာထဲကအတုိင္း ေငးရီေန။ ကိုညီညီလြင္ေကာ ဆံပင္ရွည္ေတြ သပ္တင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္လုိ႔။ ကိုတိုးလြင္၊ ခန္႔မင္းထက္၊ တပ္ဦးလ၊ သက္ျငိ္မ္သစ္၊ ညီမင္းညိဳ၊ ေအာင္ရင္ျငိမ္း အစရွိတဲ့ ကဗ်ာဆရာ ႀကီး ငယ္ ရြယ္ လတ္တို႔ကေတာ့ ကိုႀကည္ေမာင္သန္းဆီ သြားဖုိ႔ တိုင္ပင္ေနႀကေလရဲ့။

က်ေနာ္ေငးရီေနမိပါတယ္။ “သြားမယ္၊ တိုက္မွာ အလုပ္ရွိေသးတယ္ …” တဲ့။
ေအးသက္တဲ့အျပံဳးပိုင္ရွင္ ကိုရင္နီ ႏႈတ္ဆက္ေတာ့ က်ေနာ္ အသက္၀င္လာတယ္။ သူထ ထြက္သြားတယ္။ သူ႔ ေက်ာျပင္ကို ေငးရင္း က်ေနာ္ ခုနက သူရြတ္သြားတဲ့ သူ႔ကဗ်ာေလးကုိ သံေယာင္လုိက္ေနမိတယ္။
ခင္ဗ်ားတို႔လည္း ဆူနာမီ
က်ေနာ္တုိ႔လည္း ၂၀၀၈ နာဂစ္နဲ႔
၂၀၁၀ တာေလငလ်င္ …
က်ေနာ္တုိ႔လည္း ဘယ္သက္သာပါ့မလဲ
ေတာင့္ထား ခ်ယ္ရီ … ေတာင့္ထားတဲ့။

ကဗ်ာဆရာကေတာ့ ကဗ်ာတုိင္း ဖြဲ႔ႏြဲ႔သြားေလသလား အျခားေသာ အဓိပၸါယ္ ေဆာင္ေလသလား။

က်ေနာ္ကေတာ့ ၂၀၀၈ကိုေကာ ၂၀၁၀ ကိုပါ နာက်ည္းမိပါရဲ့။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ေတြးျပီးေတာ့ ျပံဳးမိပါတယ္။

လူသားကမၻာနဲ႔ အာဏာရွင္ကမၻာ ဘာမ်ား ကြာေနပါလိမ့္။
ခုနက ဖုန္းသံရွင္ကိုလည္း သတိရလုိက္ပါရဲ့။

သဘာ၀ဆူနာမီတိုက္ခတ္ခံရသူက အာဏာရွင္ဆူနာမီ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဆူနာမီ သင့္သူေတြကုိ ကုိယ္ခ်င္းစာေနေလရဲ့။

က်ေနာ္ ျပံဳးလုိက္မိတယ္။ နာက်ည္းခံျပင္းမႈေလလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ပီတိအျပံဳးလား။ က်ေနာ္ေ၀ခြဲမတတ္ေတာ့ က်ေနာ့္ပီတိျပံဳးကို အာဏာရွင္ေတြ ဘယ္လိုမ်ားထိလို႔ ရမွာပါလိမ့္။ ဆူနာမီသင့္ ဂ်ပန္ျပည္သူမ်ားနဲ႔ အိမ္အေ၀းကို ေရာက္ေနတဲ့ ျမန္မာျပည္သူမ်ားကို ကိုရဲလြင္ရဲ့ ေမတၱာထပ္မံမွ်ေ၀ပါတယ္။

Share our love
Share our peace
Share our harmony
အားလံုးကိုခ်စ္ခင္လ်က္။ ။

ရာဇာ
ဧျပီ ၁၅၊ ၂၀၁၁
 

-----------------

“အခ်ိန္တန္ရင္ အိမ္ျပန္ႀကတာေပါ့”

ဘယ္ႏွစ္ရာသီ ဘယ္ႏွစ္မိုးတိုင္ခဲ့ပီလဲ
ဇူးေရ
သိမ္းထုပ္ထားခံရတဲ့ ဆႏၵခ်ိဳခ်ိဳေတြ
မႈိမ်ားလိုက္ေနပီလားဟယ္
ေဆာင္းမရွိတဲ့ကြ်န္းမွာ
နင္ဘဝေရာ ခ်ိန္သားက်ရဲ႕လား
သူငယ္ခ်င္းေရ.....
ျဖစ္ခ်င္တာနဲ႕ျဖစ္သင့္တာ
အခ်ိဳးအစား ဘယ္တုန္းကမွ
မမွ်တခဲ့ဘူးေလ။

ကံတရားက ငါတို႕မွ
မြဲ မြဲႏိုင္လြန္းတယ္ဟယ္
ဒီေခတ္တစ္ခုမွာမွ ငါတို႕က
လူစျဖစ္ခဲ့ရတာကိုး
မိေဝးဖေဝးဆိုတာကိုက
ေခါက္ရိုးက်ိဳး ဘဝေလမ်ားလား။
ေခတ္ေတြ စနစ္ေတြ
ငါတို႕နားမလည္တဲ့ဘာညာေဗဒေတြနဲ႕
ခပ္ေဝးေဝးကသာေနလိုက္ေတာ့
ေသခ်ာတာက
အခ်ိန္တစ္ခု မွာ ငါတို႕အိမ္ျပန္ႀကမယ္ဆိိုတာပဲ။
အေနာက္ကုိေလွ်ာက္ပါလို႔ အေရွ႕ကိုပဲေမွ်ာ္ရေတာ့မယ္
ဇူးေရ...............
ပိေတာက္ေတြ ခေရေတြ စိတ္ကူးေလးနဲ႔
ခူးႀက ပန္ႀကတာေပါ့
အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ဘဝပီသေအာင္
ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ခ်ိဳး ေရွ႕သို႕ပဲရဲရဲတုိးႀကရမယ္။
ဒါေပမဲ့.....
သူငယ္ခ်င္းေရ
ေရႊေရာင္ေတာင္ပံနဲ႕ ငါတို႕အိမ္မက္ေတြကို
ဘယ္လိုမွ်ားအစင္းစင္းနဲ႕မွ ပစ္မခ်လိုက္ပါနဲ႕
ဒို႕ေတြ အခ်ိန္တန္ရင္ အိမ္ျပန္ႀကရမယ္ေလ။
သူငယ္ခ်င္းေရ
မက္ေဒါနယ္နဲ႕ ကိုကာကိုလာထက္
က်စိမ့္တစ္ခြက္နဲ႕ မုန္းဟင္းခါးကို
ငါတို႕က ပိုခ်စ္တယ္...
ကမာၻေက်ာ္ ဘယ္ေနရာပဲျဖစ္ေစ
ငါကေတာ့ TIME SQUARE ထက္ အင္းယားကိုပိုခ်စ္တယ္
လြမ္းတယ္ဆုိတာ..ရင္မွာတေျမ႕ေျမ႕ေလာင္တဲ့မီးေတာက္ဆို
အဲ့သလို အလြမ္းေတြနဲ႕
ငါရန္ကုန္ကိုလြမ္းတယ္.....
သူငယ္ခ်င္းေရ...

ဇူးေရ
မိိုးေတြက မလိုတဲ့ေနရာမွာ ေစြလြန္းတယ္ဟာ
ေခတ္ကိုပဲအျပစ္တင္ရမလား စနစ္ကိုပဲအျပစ္တင္ရမလား
ဘဝဒိုင္သူႀကီးရဲ႕ ပြဲပီးခရာသံကိုပဲ
နားတစြင့္စြင့္ေနလိုက္ေတာ့တယ္။
အရုဏ္တစ္ခါလင္းတိုင္း
မွတ္မွတ္ရရရြတ္ဆို......
အခ်ိန္တစ္ခုမွာ ငါတို႕အိမ္ျပန္ႀကရမယ္။
သူငယ္ခ်င္းေရ
"လဲေနသူထူေပးပါ အားငယ္သူအားေပးပါ"
ငါတုိ႕ရင္ႏွီးခဲ့သမွ် စာသားေတြက
တခ်ိဳ႕ေနရာမွာ အသံုးခ်ခြင့္မရရွာဘူး
အတၱေတြ အေရာင္ထူ လြန္းသကိုးကြဲ႕။
ေနညိဳလာရင္ ငါတို႕မသိေအာင္
ဆႏၵတစ္ခ်ိဳ႕ေတြက အိမ္ခိုးခိုးျပန္ႀကတယ္
ေတာ္ရာမွာ ေပ်ာ္ေအာင္မေနႏိုင္သူရဲ႕
၀ဋ္နာကံနာ လို႕သာဆိုႀကပါစို႕။
ဇူးေရ
သူငယ္ခ်င္းေရ
ခ်စ္ေရ...............
ခရီးႀကမ္းမဟုတ္တဲ့ မာယာလမ္းမွာ
ငါတို႕ယံုႀကည္ခ်က္ေတြ မ်က္စိမလည္ေႀကး
ငါတို႕ ရင္မွာပ်ိဳးထားတဲ့
အိမ္မက္တစ္ပြင့္ကို....ရွင္သန္ပါေစ
ႀကီးထြားပါေစ....
ငါတို႕ေတြက
အခ်ိန္တန္ရင္ အိမ္ျပန္ႀကရမယ္ေလ...

အိမ္ျပန္ႀကရမယ္
အိမ္ျပန္ႀကရမယ္
အိမ္ျပန္ႀကရမယ္
အိမ္ျပန္ႀက....
အိမ္ျပန္...
အိမ္.........
အိမ္.......
.........................
.............................
.............................................။

ႏုငယ္

--------------------------

မိမိုးကို မုန္းလိုက္ၿပီ …
က်ေနာ္ “ငအင္” ႏုနယ္စဥ္ ႏွပ္ေခ်းတြဲေလာင္း အရြယ္မွစ၍ ယခု ၁၇ ကို ၂ နဲ႔ေျမာက္ အရြယ္အထိ မိုးႏွင့္ပတ္သက္လာလွ်င္ အလြန္ ေပ်ာ္ခဲ့သည္၊ အလြန္ခံစားတတ္ခဲ့
သည္။ ငယ္စဥ္က မိုးေလထဲ ေဆာ့ကစား ေျပးလႊားေနရတာကိုက နတ္ျပည္ေရာက္သည္ထင္ခဲ့သည္၊ ဆရာ ဆရာမမ်ား၏ ထားဝယ္ ႀကိမ္ကို မေၾကာက္တတ္ပဲ မိုးရြာလွ်င္ ေက်ာင္းေျပးကာ မိုးရြာထဲတြင္ ေဘာလံုးကန္၊ က်ဳိင္းေကာင္ဖမ္း၊ ပုဇြန္လံုး (ဂဏန္း) ႏိႈက္ျဖင့္ အေတာ္ေလးကို အေပ်ာ္က်ဴးခဲ့သည္။
လူပ်ဳိေပါက္ ဂီတာ စတီးတတ္အရြယ္မွစ၍ ယခုခ်ိန္အထိလည္း မိုးသီခ်င္းမ်ားကို ခံစားခ်က္ျဖင့္ ဖြဲ႔ဖြဲ႔ႏြဲ႔ႏြဲ႔ သီဆိုဟစ္ေႂကြးခဲ့သည္။ ေကာင္မေလး အိမ္ေရွ႕ ညည ဂစ္တာသြားတီးတာေတာင္ ေႏြေခါင္ေခါင္တြင္ပင္ မိုးသီခ်င္းမ်ားကို မဆီမဆိုင္ သီဆိုခဲ့သည္၊

 ထိုသီခ်င္းမ်ားေၾကာင့္ပင္ ေကာင္မေလးက အိမ္ေပၚထပ္မွေန၍ သနပ္ခါးတံုးျဖင့္ ထုခဲ့ဖူးသည္ကိုလည္း အမွတ္ရေနခဲ့သည္။ ေကာင္မေလးႏွင့္ ပတ္သက္တာကို မသီဆိုဘဲ မိုးသီခ်င္းကိုသာ သီဆို ေသာေၾကာင့္ ေကာင္မေလးက အေပၚထပ္မွေန၍ “နင္ ငါ့ဆီမလာနဲ႔ေတာ့ … နင့္မိုးဆီကိုသာသြားေတာ့ … ေသာက္ညင္ကပ္တယ္” ဟု ဆုေပးခဲ့ဖူးသည္။ မိုးကို အဲေလာက္ အဲေလာက္ ခ်စ္တာ။
အခု လူလတ္ပိုင္းအရြယ္ ေရာက္လာသည္အထိ မိုးကို ခင္တြယ္ေနတုန္း၊ သို႔ေသာ္ အရင္လို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ မရွိသလို ခံစားရသည္။ အေၾကာင္းကား …
သူမ်ားလို ကားမစီးႏိုင္သျဖင့္ ဆိုင္ကယ္ ဖြတ္ခ်က္ ဖြတ္ခ်က္ေလးစီးကာ မိုးရြာထဲတြင္ သြားရသည့္ဘဝကို ရြံမုန္းလာသည္၊ ပင္ပန္းလြန္းသည္ဟု ခံစားရလာသည္။

အလုပ္သြား မိုးမိ၊ အလုပ္ျပန္မိုးမိ၊ စိုစိုစိစိျဖင့္ ညညအိပ္လွ်င္လည္း ေခါင္းမိုးယိုသည့္ ကိစၥအား ေျဖရွင္းရသည္မွာလည္း တစ္မႈ။ မေန႔ညက အလုပ္က အျပန္ ေဖာက္ျပန္ သည့္မိုးက အညွိဳးႀကီးစြာ ေႏြေခါင္ေခါင္ ရြာသြန္းေလေတာ့ ေမာင္မင္းႀကီးသား ငအင္ မိုးမိပါေလေရာ။ အိမ္ေရာက္သည္ႏွင့္ ေဆးေတြ ကမန္းကတန္းေသာက္ ေႏြးေႏြး ေထြးေထြး ေနလိုက္ေတာ့ မဖ်ားျဖစ္လိုက္ပါ။
သို႔ေသာ္ … မနက္မိုးလင္း အလုပ္သြားေတာ့ တစ္လမ္းလံုး မိုးမိျပန္သည္၊ ဆိုင္ကယ္ေမာင္းရင္း မိုးကို တစ္လမ္းလံုး ႀကိမ္ဆဲလာသည္ (မိုးႀကိဳးမကလို႔ ဘာႀကီးနဲ႔ပဲ  ပစ္ေစေတာ့)။
ဘယ္လိုပင္ ျဖစ္ေစ မိုးႏွင့္ပတ္သက္လာလွ်င္ ငယ္စဥ္ကလို သံေယာဇဥ္ မရွိေတာ့တာ အမွန္ပင္၊ အမွန္တကယ္လည္း မိုးကို မုန္းလာမိသည္၊ အမွန္အကန္ ပက္ပက္ စက္စက္ကို မုန္းသြားမိသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ … “ဟတ္ … ဟတ္ … ဟတ္ခ်ဳိး …” မိမိုးကို မုန္းလိုက္တာေလ ... မိမိုးကို မုန္းလိုက္တာ ေလး ေဟး ......................
ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစ …
ငအင္

21, 3, 2011

-------------

သူမ ႏွင္႕ လမ္းခြဲ နိဂုံး
က်ေနာ္ႏွင္႕ သူမသည္ နည္းပညာ ဆုိသည္႕ အရာၾကီးေၾကာင္႕ ထိေတြ႕ဆက္ဆံကာ နီးစပ္လာခဲ႕သည္ ။ သူမကုိ အေၾကာင္းၿပဳ၍ စီးပြားေရး လုပ္ငန္း တခုထူေထာင္ရန္ အၾကံရသည္ကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ ေဆာင္ရြက္သည္႕ေနမွစ၍ အၿမဲလုိလုိ ထိေတြ႕ ဆက္ဆံမိခဲ႕ေလသည္ ။ သူမကုိ ယုံၾကည္၍ က်ေနာ္႕ဘ၀ အနာဂတ္မ်ား လွပလာေတာ႕မည္ဟု ယုံၾကည္ကာ ေပးဆပ္သင္႕တာ မွန္သမွ်ကုိ ေပးဆပ္ၿပီး စိတ္ကူးယဥ္ခဲ႕သည္႕ အၾကိမ္ အေရအတြက္လည္း မနည္းလွပါ ။ အစ ပထမတြင္ သူမ၏ လုပ္ေဆာင္ ခ်က္ မ်ားေၾကာင္႕ အက်ိဳးမ်ားစြာ ရွိ၍ က်ေနာ္႕၏ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းကုိ ထပ္မံတုိးခ်ဲ႕ရန္ပင္ စဥ္းစားမိေသးသည္ ။ သုိ႕ေသာ္ အေနၾကာလာ သည္ႏွင္႕ အမွ် သူမ၏ မူမမွန္သည္႕တုန္႕ၿပန္မႈမ်ားေၾကာင္႕ ေန႕စဥ္ႏွင္႕ အမွ် စိတ္ပ်က္ေနရသည္ ။

ဒီေန႕လည္း တေနကုန္ က်ေနာ္ ေဒါပြေနကာ တစ္ေယာက္တည္း စကားေၿပာရင္း မေက်နပ္ခ်က္မ်ားကုိ ကုိယ္႕ဟာကုိ ရင္ဖြင္႕ ေနမိ သည္ ။ ဟုတ္သည္ .......က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ ၿမတ္ႏူိးကာ တန္ဖုိးထား၍ ယုယေနပါလွ်က္ အၿမဲသစၥာ ေဖာက္ေနေသာ သူမကုိ တခါတရံ ခြင္႕ မလႊတ္ႏူိင္ေလာက္ ေအာင္မုန္းတီးေနမိသည္.....။ သုိ႕ေသာ္ က်ေနာ္႕၏ အနာဂတ္ဟု သတ္မွတ္ကာ တည္ ေထာင္ထားသည္႕ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းသည္ သူမႏွင္႕ တုိက္ရုိက္သက္ဆုိင္ ေနသလုိ နည္းပညာကုိ အေၿခခံသည္႕ ရုိးသားသည္႕ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းဟု ခံယူသတ္မွတ္ထား၍ သူမကုိ မစႊန္႕ပစ္ရဲသည္႕ ကုိယ္႕ ဘ၀ကုိဘဲ အၿမဲလုိလုိ အၿပစ္တင္တာ အက်င္႕ပါေနမိ၍ သက္ၿပင္းသာ တြင္တြင္ခ်ေနမိသည္ ။ အေရးတၾကီး ခ်ိန္းဆုိထားမႈ မ်ားတြင္ ေလးတိေလးကန္ႏွင္႕ သူ႕လုပ္ရပ္မ်ားေၾကာင္႕ မ်က္ႏွာ ပ်က္ရေပါင္းလည္း မ်ားလွၿပီ....။

သူမ၏ လုပ္ရပ္မ်ားေၾကာင္႕ က်ေနာ္ ေဖာက္သည္ မ်ားကုိ ရွင္းၿပရေပါင္းလည္း မ်ားလွပါၿပီ.....။ အစ ပထမက သူမအတြက္ အၿမဲ ကာကြယ္ ေၿပာေလ႕ရွိေသာ္လည္း အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၿပႆနာ ရွာေနတတ္သည္႕ သူမေၾကာင္႕ က်ေနာ္ အရွက္ရေပါင္းလည္း မ်ားလွ၍ လူအမ်ားကို အၿမဲေတာင္းပန္ေနရသည္႕ ဘ၀ ကုိ က်ေနာ္ အေတာ္ပင္ စိတ္ပ်က္လွပါၿပီ ။ သူမကုိ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက မေက်နပ္ၾက ။ စိတ္တုိ၍ ေအာ္ဟစ္သံမ်ား အၿမဲလုိလုိ စိတ္မခ်မ္းမသာဖြယ္ရာ ၾကားသိရတဲ႕ က်ေနာ္ သူမ အတြက္ တခုခု လုပ္မွ ရမည္ကုိ အၿမဲလုိလုိ စဥ္းစားမိေသာ္လည္း လက္ေတြ႕ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ မေဆာင္ရြက္ႏူိင္ေသးေခ် ။

အမည္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေၿပာင္းလဲ၍ ေခတ္မီွ နည္းပညာ အသစ္အဆန္း ဆုိသည္႕ စကားကုိ ပါးစပ္ဖ်ားက ေရလည္သုံးလွ်က္ သူမသည္ က်ေနာ္႕ထံမွ ေငြေၾကးမ်ား လိမ္လည္ ေတာာင္းရမ္းေနသည္ဟု ေတြးမိေသာ္လည္း မယုံတ၀က္ ယုံတ၀က္ၿဖင္႕ ေပးဆပ္ခဲ႕ေပါင္း မနည္းလွေခ် ။
ထုိက္တန္သည္႕ ေပးဆပ္မႈ တခု ၿပဳလုပ္ႏူိင္လွ်င္ ညီမွ်သည္႕ အက်ိဳးအၿမတ္ေတာ႕ ရႏူိင္သည္ဟု ထင္ထားကာ က်ေနာ္႕ သူ႕အတြက္ ေငြေၾကးမ်ားစြာ အကုန္က်ခံခဲ႕ကာ ဘ၀ တခုလုံးကုိ ပုံအပ္၍ လစဥ္ က်ေနာ္႕၀င္ေငြမ်ားမွ သူ႕အတြက္ ေပးဆပ္ခဲ႕ေသာ္လည္း သူမ ဘက္က သေဘာထားက မေၿပာင္းလဲသြားပါ..........။ အေၿပာင္းအလဲမ်ား ၿမန္ဆန္လြန္းသည္႕ ဒီေန႕ ေခတ္ကမာၻတြင္ မေၿပာင္းလဲ တာဆုိ၍ သူမ၏ တုန္႕ေႏွးသည္႕ အသြင္သ႑န္ႏွင္႕ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ မူယာမာယာ မ်ားသည္႕ အက်င္႕ဆုိးမ်ားဟု ပင္ တခါတေလ ထင္မိေတာ႕သည္ ။ သူမသာ မဟုတ္ အုပ္ထိန္းသူမိဘမ်ားသည္လည္း ထုိနည္း လမ္းေကာင္း သိပ္ေတာ႕ မထူးၿခားလွ ။

သူမႏွင္႕ ပက္သက္သည္႕ အတြက္ လစဥ္ သူတုိ႕ကုိ ေပးဆပ္ေနသည္ကုိ သိေနပါလွ်က္ ႏွင္႕ မ်က္ႏွာလႊဲ ခဲပစ္ႏူိင္လြန္းလွသည္ ။ လစဥ္ ပုံမွန္ေငြ မေပးႏူိင္လွွ်င္ သူမႏွင္႕ အဆက္အသြယ္ ၿဖတ္ဖုိ႕ အၿမဲၾကိဳးစား လုပ္ေဆာင္ေနေသာ္လည္း သူမႏွင္႕ ပက္သက္သည္႕ ကိစၥမ်ား အတြက္ အကူအညီေတာင္းလွ်င္ ေခါင္းေရွာင္ ႏူိင္လြန္းလွသည္ ။ မရမက အတင္းေမ၍ အေၿဖ ေပးၿပန္လွ်င္လည္း မေရ ရာသည္႕ အေၿဖမ်ား ၊ မတိက်သည္႕ လမ္းညႊန္ခ်က္မ်ားသာရရွိေလ႕ ရွိသလုိ အထပ္ထပ္ေမးမိၿပန္လွ်င္ ဆူပူ ၾကိမ္းေမာင္ကာ ၿမည္ တြန္ ေတာက္တီးၿခင္းကုိ အၿမဲလုိလုိ ခံရေလ႕ ရွိသည္ ။

ေသခ်ာ ၿပန္ေတြးလုိက္ေတာ႕လည္း သူမကုိ အၿပစ္တင္မိေသာ္လည္း က်ေနာ္႕အေနႏွင္႕ သူမႏွင္႕ မခြဲႏူိင္ မခြာရက္ ၿဖစ္မိသည္႕ အတြက္ ေဒါသေလွ်ာ႕ကာ ၿပန္လည္ သုံးသပ္ဖုိ႕ ဆုံးၿဖတ္၍ စားပြဲခုံတြင္ ၀င္ထုိင္လုိက္ကာ ေသခ်ာ စဥ္းစားမိသည္ ။ သူမ၏ ေဖာက္ၿပန္မႈ အတြက္ က်ေနာ္ ဒုကၡေရာက္ကာ အရွက္ကြဲေပါင္းမ်ားလည္း မ်ားလွၿပီ ။ ခ်ိန္းဆုိမႈ ပ်က္ကြက္သည္႕ အတြက္ လူတခ်ိဳ႕ ၏ ၿပစ္တင္ေ၀ဖန္မႈမ်ားလည္း ခံရေပါင္းမ်ားလွတဲ႕ အတြက္ တခုခု ဆုံးၿဖတ္ခ်က္ ခ်မွ ရေတာ႕မည္ ။

ကုိယ္႕ဘက္က အၿမဲလုိလုိ ေပးဆပ္ေနပါလွ်က္ သူမဘက္က ပ်က္ကြက္မႈ မ်ားၾကာင္႕ က်ေနာ္ ဆုံးၿဖတ္ခ်က္မွာ သူမနဲ႕ လမ္းခြဲဖုိ႕ ၾကဖုိ႕သာ ရွိေတာ႕သည္ ။ သူမနဲ႕တုိက္ရုိက္ဆက္သြယ္လွ်င္ ေ၀႕လည္ေၾကာင္ပတ္ႏွင္႕ ေလးတိေလးကန္ သူ႕လုပ္ရပ္မ်ားေၾကာင္႕ စိတ္ကူးေၿပာင္းလဲမည္ဆုိး၍ သူမအုပ္ထိန္းသူမ်ားႏွင္႕ တုိက္ရုိက္ ေၿပာၾကားမွ ၿဖစ္မည္ဟု ဆုိကာ......ခ်က္ခ်င္း ဖုန္းဆက္၍ .......

လူၾကီးမင္းမ်ား ခင္ဗ်ာ...........က်ေနာ္႕အိမ္တြင္ တပ္ဆင္ထားေသာ အင္တာနက္ ကုိ ဒီေန႕မွ စ၍ အသုံး မၿပဳေတာ႕လုိပါ၍ ရပ္နား လုိေၾကာင္း သတင္းေပးပုိ႕ပါသည္ ဆုိသည္႕ အခ်က္ကုိ အားရပါးရ ေၿပာကာ ကြန္ပ်ဴတာမွာ တပ္ဆင္ထားသည္႕ အလြန္မွပင္ မူယာ မာယာမ်ားသည္႕ မင္းသမီးတဦးႏွင္႕ တူလွသည္႕ သူမဆုိသည္႕ အင္တာနက္ လိုိင္း ၾကိဳးကို ဆြဲၿဖဳတ္လုိက္၍ ထာ၀ရ လမ္းခြဲ လုိက္ပါ ေတာ႕သည္.......။

ခင္မင္ေလးစားလွ်က္
ဗမာ႕ေသြး

------------

ျပည့္တန္ဆာတဦးႏွင့္ ေတြ႔ဆုံျခင္း (အပုိင္း ၁)

ကမၻာေပၚတြင္ အယ္ဒီတာတုိ႔ မရိွလွ်င္ ေကာင္းမည္ဟု ေတြးမိသည္။ ဟုတ္သည္၊ သိပ္ေကာင္းမည္။ သူတုိ႔ အုိင္ဒီယာမ်ား အေကာင္ အထည္ေပၚေစရန္ အလုိ႔ငွာ ကြ်ႏု္ပ္တုိ႔ သတင္းေထာက္မ်ားက ဖတ္ဖတ္ေမာ လႈပ္ရွားၾကရသည္။အယ္ဒီတာမ်ား ကြ်ႏု္ပ္ကို အသြား ေစခုိင္းသည့္ေနရာက ျပည့္တန္ဆာတုိ႔ က်က္စားသည့္ေနရာ ဟူသတတ္။

သြားရေပမည္။ ညႊန္ၾကားခ်က္ ေရာက္လာျပီ မဟုတ္ေလာ။

အတုိခ်ဳပ္ဆုိရလွ်င္ အသက္ ၂၀ ေက်ာ္ အရြယ္ ရိွေသာ၊ တခ်က္တခ်က္ ႏွစ္လုိဖြယ္ ျပဳံးျပတတ္ေသာ၊ ညဥ့္ငွက္ ဆုိေသာ္လည္း ေန႔ဘက္တြင္ လႈပ္ရွားေသာ၊ ရြက္ၾကမ္းေရက်ဳိ အေနအထားထက္ အနည္းငယ္ပုိသည့္ ရူပါကုိ ပုိင္ဆုိင္ေသာ၊ သံခ်ပ္ႏွင့္ဆင္တူသည့္ ဟစ္ပ္ေဟာ့ပ္သီခ်င္း၊ ပီေက၊ ၀က္သားတုတ္ထုိးတုိ႔ကုိ ႀကိဳက္တတ္ေသာ ျပည့္တန္ဆာတဦးႏွင့္ ကြ်ႏု္ပ္ ေတြ႔ၾကေလသည္။

ေနရာက ရန္ကုန္ျမိဳ႕လယ္တေနရာရိွ အႏွိပ္ခန္းတခုတြင္ ျဖစ္သည္။ အႏွိပ္ခန္းတြင္ လုပ္ကုိင္ေနေသာ္လည္း သူက ႏွိပ္တတ္ပုံမေပၚ။ ကိစၥမရိွ။ စားသုံးသူတုိ႔က အႏွိပ္ခံရန္ ဤေနရာသုိ႔ လာျခင္း မဟုတ္။ အီစီကလီ၊ အယုအယ၊ ဟုိဒင္းဟုိဟာ တုိ႔အတြက္ လာျခင္း ျဖစ္သည္။

သူက ႏႈတ္ခမ္းနီ ထူထူ၊ မိတ္ကပ္ ခပ္ပါးပါး လိမ္းထားသည္။ အရပ္အေမာင္းကေတာ့ သူလုိငါလုိ ငါးေပ ႏွစ္လက္မခန္႔ ျဖစ္မည္။ ဘာသာျပန္၀တၳဳစာအုပ္ထဲက ျပည့္တန္ဆာမ်ားတြင္ ရိွသည္ဟု ဆုိေသာ အေပါစား ေရေမႊးနံ႔က သူ႔ထံတြင္ မရိွေပ။ ထုိ၀တၳဳမ်ား ဖတ္မထားသျဖင့္ ထုိသုိ႔ေသာ ေရေမႊး အသုံးမျပဳျခင္းလည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။

ႏႈတ္ခမ္းနီမေလးက ကြ်ႏု္ပ္ကုိ ျပဳံးျပျပီး ေမးခြန္းတခုျဖင့္ အစျပဳႏႈတ္ဆက္ေလသည္။

ႏႈတ္ခမ္းနီမေလး။ ။ ဆက္ရွင္ ဘယ္ႏွစ္ခု ယူထားလဲ။

ရန္လုိကြ်ဲ။ ။ တခုပဲယူထားတယ္။

ေလး။ ။ တခုတည္းလား၊ နည္းတာေပါ့။

ကြ်ဲ။ ။ ဟင္ - နည္းလား။ နည္းလည္း မတတ္ႏုိင္ဘူး။ ပိုက္ဆံ သိပ္ရိွတာမဟုတ္ဘူးကြ။

ေလး။ ။ သူေဌးကမ်ား ညည္းေနရေသးတယ္၊ ဒီက ညည္းဖုိ႔လည္း ခ်န္ပါအုံး။ ဟင္းဟင္းဟင္း။

သူေဌး အထင္ခံရသျဖင့္ ကြ်ႏု္ပ္ ရန္လုိကြ်ဲ ေက်နပ္သြားသည္။ တကယ္မဟုတ္ေသးသည့္ အေျခအေနတြင္ အထင္ခံရသည္က ေက်နပ္စရာ မဟုတ္ေလာ။ ႏႈတ္ခမ္းနီမေလးက အေျပာအဆုိ ညက္လွသည္။ ေဒးကာနက္ဂ်ီ ေလွ်ာက္ေရးထားသည့္ လူေပၚ လူေဇာ္ လုပ္နည္း နိႆရည္းတုိ႔ကုိမ်ား ဒီကေလးမ ဖတ္ထားေလသလား -----။ ဟုတ္ဟန္မတူ။ လက္ေတြ႔ဘ၀ထဲတြင္ သင္ယူက်င့္သုံးျခင္း ျဖစ္မည္။ ဒုိင္ေတြ သိပ္ေကာင္းသည္။ ေျပာရဲဆုိရဲလည္း ရိွသည္။ ေစ်းကြက္ရွာေဖြေရးမန္ေနဂ်ာပင္ ျဖစ္ႏုိင္သည္။ သူ ထပ္ေျပာ သည္ကုိ ၾကည့္ေလာ့ -

ေလး။ ။ ရွင့္ ရွပ္အကၤ်ီက အေကာင္းစားပဲ။ ရွင္နဲ႔လည္း အရမ္းလုိက္တယ္။ အင္း - ဘာ၀တ္၀တ္ ရွင္က ၾကည့္ေကာင္းမွာပါ။

ကြ်ဲ။ ။ ဟုတ္လား၊ ဟီးဟီး။

ေလး။ ။ ဟုတ္တယ္။ ရွင္က ညိဳေခ်ာ ေခ်ာတယ္။

ေျမွာက္ပင့္ေျပာသည္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အရိွအတုိင္း သုံးသပ္သည္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေက်နပ္စရာပင္။ အလွအပ ႀကိဳက္ေသာ ကြ်ႏု္ပ္ ႏွင့္ လွပ အေျပာ ခ်ဳိေသာ ႏႈတ္ခမ္းနီမေလးတုိ႔ ႏွစ္ဦးသား အ၀တ္အစား၊ ဖက္ရွင္တုိ႔အေၾကာင္း ေရာက္တတ္ရာရာ စကားေကာင္းေနမိသည္မွာ ၁၀ မိနစ္ေက်ာ္ ၾကာသြားေလသည္။

ေလး။ ။ စကားေျပာလုိ႔ ေကာင္းလုိက္တာရွင္။ ဒီကုိလာတ့ဲသူေတြက စကား သိပ္ေျပာၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ အင္း - ေလေအးစက္ ပ်က္ျပန္ျပီ ထင္တယ္၊ ပူလုိက္ အုိက္လုိက္တာ။ ရွင္ မအုိက္ဘူးလား။

ကြ်ဲ။ ။ နည္းနည္းေတာ့ အုိက္တယ္။ အကၤ်ီ ခြ်တ္လုိက္အုံးမွပဲ။

ေလး။ ။ ဟီဟိ၊ အခုမွေတာ့ ခြ်တ္မေနနဲ႔ေတာ့။ အခ်ိန္ေစ့ေတာ့မယ္။

ကြ်ဲ။ ။ ဟင္ - အခ်ိန္ေစ့ေတာ့မယ္၊ ဟုတ္လား။ ဘာမွေတာင္ မလုပ္ရေသးဘဲ အခ်ိန္က ေစ့ေတာ့မွာလား။

ေလး။ ။ ဘာမွမလုပ္ရေသးဆုိ ရွင္က ဘာမွမွ မလုပ္ဘဲ။ လြယ္ပါတယ္၊ လုပ္ခ်င္ရင္ ဆက္ရွင္ ေနာက္တခု ထပ္ယူေပါ့ရွင္။

ကြ်ဲ။ ။ ဟ - ဘာမွမလုပ္ရေသးဘဲ ဆက္ရွင္တခု ျပီးသြားတယ္ ဆုိတာေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူး ထင္တယ္။ ငါ့ကုိ အူ တူတူ အ တတ ထင္ျပီး ခြင္ရုိက္မယ္ မႀကံနဲ႔။ ဒီမွာ - ရန္ကုန္မွာေမြးတ့ဲ ရန္ကုန္သား ကြ။ ရန္ကုန္မွာေန၊ ရန္ကုန္မွာ ႀကီးလာတာ အႏွစ္ ၃၀ ျပည့္ေတာ့မယ္။

ေလး။ ။ တကယ္ေျပာတာပါရွင္။ အခ်ိန္က ျပည့္သြားပါျပီ။

ကြ်ဲ။ ။ ဆက္ရွင္တခုကုိ တနာရီ မဟုတ္ဘူးလား။

ေလး။ ။ မဟုတ္ပါဘူးရွင္။ အဲ - ဟုတ္ပါတယ္ရွင္။ မဟုတ္ဘူးဆုိတာ ဟုတ္ပါတယ္ရွင္။

ကြ်ဲ။ ။ ဘာ မဟုတ္တာလဲ၊ ဘာ ဟုတ္ပါတယ္လဲ။

ေလး။ ။ ဆက္ရွင္တခုကုိ တနာရီ ဆုိတာက လႊတ္ေတာ္မေခၚခင္တုန္းကပါ။ အခု လႊတ္ေတာ္ေခၚျပီးေတာ့ အခ်ိန္က ေျပာင္းသြားပါျပီ။

ဟုိက္ - ရွာလဘတ္ရည္။ လႊတ္ေတာ္ ဆုိပါလား။ အႏွိပ္ခန္းတြင္ အလုပ္လုပ္သူ ႏႈတ္ခမ္းနီမေလးဆီက လႊတ္ေတာ္ ဆုိေသာစကားသံ ထြက္လာသည္က ထူးျခားေနသည္။ သူက ဆက္လက္ ရွင္းခ်က္ ထုတ္သည္-

ေလး။ ။ လႊတ္ေတာ္ တခါ က်င္းပရင္ ၁၅ မိနစ္ပဲ ၾကာတယ္တ့ဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ ဒီမွာလည္း ဆက္ရွင္တခုကုိ ၁၅ မိနစ္ပဲ သတ္မွတ္လုိက္ တယ္။ အလုပ္ရွင္က သတ္မွတ္လုိက္တာပါ။

ကြ်ဲ။ ။ ဟုိက္ - ဘာဆုိင္လုိ႔လဲကြ။ လႊတ္ေတာ္ဆုိတာက ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ သြားထုိင္၊ သြားငုိက္၊ သြား အိပ္တ့ဲေနရာ။ မင္းတုိ႔က အႏွိပ္ခန္းေလကြာ။

ေလး။ ။ ေငြေၾကးကိစၥ၊ အခ်ိန္ကိစၥေတြကေတာ့ က်မလည္း မသိပါဘူးရွင္။ အလုပ္ရွင္ ေျပာျပတာကေတာ့ တႏုိင္ငံလုံးအတြက္ ေဆြးေႏြးညိွႏိႈင္းျငင္းခုံရတ့ဲ လႊတ္ေတာ္ေတြမွာေတာင္ ဆက္ရွင္တခုကုိ ၁၅ မိနစ္ပဲ သတ္မွတ္တယ္ တ့ဲ။ ဒီေတာ့ လူတေယာက္ကုိပဲ ဆားဗစ္ေပးရတ့ဲ ဒီေနရာမွာ ဆက္ရွင္တခုကုိ ၁ နာရီ ဆုိတာ မ်ားတယ္ တ့ဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီမွာ ဆက္ရွင္ တခုကုိ ၁၅ မိနစ္ ဆုိျပီး ေျပာင္းလုိက္တာ တ့ဲ။

ကြ်ႏု္ပ္လည္း ေနာက္တႀကိမ္ “ဟုိက္ - ရွာလဘတ္ရည္” ဟု အ့ံၾသတႀကီး ေရရြတ္မိရုံမွတပါး ေျပာစရာစကား မရိွေတာ့ေပ။

ရန္လုိကြ်ဲ
မတ္ ၈၊ ၂၀၁၁

--------------------

ေအာင္ျမင္မႈနဲ႔ စြမ္းေဆာင္မႈ

ႏုိင္ငံျခားသြားခ်င္ၾကတဲ့ လူငယ္လံုမယင္ေလးေတြကို အဂၤလိပ္စကားေျပာသင္တဲ့ ဆရာလုပ္ေနစဥ္က ဘာေၾကာင့္ ႏုိင္ငံျခားသြား ခ်င္ၾကတာလဲဆိုတဲ့စကား အၿမဲေမးျဖစ္ပါတယ္။
အေမးခံရသူေတြဟာ ဆရာ၀န္၊ အင္ဂ်င္နီယာ၊ တကၠသိုလ္ဆရာ ဆရာမ၊ သေဘာၤသား၊ ဘြဲ႔ရ၀န္ထမ္း၊ ဘြဲ႔ရအလုပ္လက္မဲ့၊ စီးပြား ေရးသမား၊ ကုမၸဏီပိုင္ရွင္၊ ေက်ာင္သူေက်ာင္းသား အလႊာေပါင္းစံုက ျဖစ္ၾကပါတယ္။ တကၠစီေမာင္းသူနဲ႔ ဆိုက္ကားနင္းရင္း မဟာ တန္းတက္ ေနသူမ်ဳိးေတာင္ ပါပါတယ္။

လူေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ားေမးေမး အေျဖက တစ္ခုတည္းပဲ ၾကားရေလ့ရွိတယ္။ အဲဒါကေတာ့ “ေအာင္ျမင္ခ်င္လို႔“ ဆိုတဲ့အေျဖ ျဖစ္ တယ္။ ၁၀ တန္းေအာင္ၿပီးစ တကၠသိုလ္တက္ဖို႔ ေစာင့္ေနၾကတဲ့ သူေလးေတြ အားလံုးမွာလည္း အဆံုးမွာ ႏုိင္ငံျခားသြားဖို႔ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိၾကတယ္။

ဘယ္လိုေအာင္ျမင္ခ်င္တာလဲ၊ ဘာေၾကာင့္ေအာင္ျမင္ခ်င္တာလဲလို႔ ေမးလိုက္တဲ့အခါမွာလည္း ဆင္တူေၾကာင္းကြဲအေျဖပဲ ထြက္လာ ပါတယ္။
အားလံုးလိုလိုက ႏုိင္ငံျခားသြားပိုက္ဆံရွာမယ္၊ စူမိေဆာင္းမိေအာင္ လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိၾကပါတယ္။ တခ်ဳိ႔တေလက ျပန္ လာဖို႔ စိတ္ကူးမရွိဘူး။
ေရာက္ရာႏုိင္ငံမွာ ဒုတိယတန္းစား၊ တတိယတန္းစားလူမ်ားအျဖစ္ေတာင္ ေနမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားၾကတယ္။ တခ်ဳိ႔တေလက ပိုက္ဆံ ရွာၿပီးျပန္လာမယ္၊
ဒီမွာရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံၿပီး အလုပ္လုပ္မယ္လို႔ စိတ္ကူးရွိၾကတယ္။ ဒီလိုလူမ်ဳိးေတြက အမ်ားစုျဖစ္တာကို ေတြ႔ရတဲ့အတြက္ စိတ္သက္သာ ရေသးတယ္။

ဒီေန႔လူငယ္အမ်ားစုေခါင္းထဲမွာ ပိုက္ဆံအမ်ားႀကီးရေအာင္ ရွာႏုိင္တာ၊ ခ်မ္းသာေအာင္လုပ္ႏုိင္တာကို “ေအာင္ျမင္မႈ” လို႔ သတ္မွတ္ ယံုၾကည္ေနၾကတာေတြ႔ရတယ္။ ပိုက္ဆံမရွိရင္ ဘာမွျဖစ္မလာႏုိင္ဘူးလို႔လည္း မွတ္ယူၾကတယ္။ ေပါေပါသံုးခ်င္တယ္၊ ေကာင္း ေကာင္းစားခ်င္တယ္၊ လွလွ၀တ္ခ်င္တယ္ဆိုတာ လူငယ္သဘာ၀မို႔ ခ်မ္းသာခ်င္တာကို အျပစ္ မတင္ပါဘူး။ ေလာကမွာ မခ်မ္းသာ ခ်င္တဲ့သူ ဘယ္သူမွမရွိပါဘူး။ မခ်မ္းသာခ်င္ပါဘူးေျပာရင္ အရူးပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။

ပိုက္ဆံခ်မ္းသာတိုင္း စိတ္ခ်မ္းသာတာမဟုတ္ဘူး။ ေလာကမွာ စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔က အေရႀကီးဆံုး ျဖစ္တယ္။ ပိုက္ဆံဆိုတာ မေကာင္း မႈမွန္သမွ်ရဲ့ ေရေသာင္ျမစ္ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ ဓမၼကထိကေလသံမ်ဳိးနဲ႔ လူငယ္ေတြကို တရားမျပခ်င္ဘူး။ တရားဆိုတာ ျပတိုင္းရတာမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။
ကိုယ္တိုင္ ဒုကၡကိုေတြ႔မွ ေနာင္တရၿပီး ကိုယ္တိုင္က လိုလိုလားလားလိုက္ရွာမွ ေတြ႔ႏုိင္၊ ရႏုိင္တာမ်ဳိး ျဖစ္ပါတယ္။

လူငယ္ေတြကို ေျပာခ်င္တာက သူတို႔အျမင္မွားေနတဲ့ “ေအာင္ျမင္မႈ”အေၾကာင္းျဖစ္ပါတယ္။ “ေအာင္ျမင္မႈ”ဆိုတာကို ဘ၀ရဲ့ ရည္မွန္း ခ်က္ႀကီး တစ္ခုအျဖစ္ သေဘာထားေနၾကတာ အျမင္မွားေနလို႔ပါ။ ေလာကမွာ ေအာင္ျမင္မႈရဖို႔ မခက္ပါဘူး။ နာမည္ႀကီးဖို႔ မခက္ပါ ဘူး။ အိုစမာဘင္လာဒင္လည္း နာမည္ႀကီးပါတယ္။
ေဂ်ာ့ဘုရွ္လည္း နာမည္ႀကီးပါတယ္။ အီမယ္လ္ဒါမားကို႔စ္လည္း နာမည္ႀကီးပါတယ္။ ေမာ္နီကာလူ၀င္စကီးလည္း နာမည္ႀကီးပါတယ္။

နာမည္ေက်ာ္တိုင္း ေအာင္ျမင္မႈရတယ္လို႔ မဆိုႏုိင္ဘူး။ ဘယ္လိုေနရာမွာ နာမည္ႀကီးတာလဲ၊ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ နာမည္ႀကီးတာလဲ ဆိုတာက အေရးႀကီးတာျဖစ္တယ္။
အိုစမာဘင္လာဒင္ကို ၉/၁၁ ဆိုတဲ့ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္တဲ့ လုပ္ရပ္ႀကီးေၾကာင့္ ကမာၻကသိလာရတာျဖစ္တယ္။ အေမရိကန္သမၼတေဂ်ာ့ဘုရွ္လည္း အာဖဂန္နစၥတန္ကို ၀င္တိုက္တဲ့ကိစၥနဲ႔ အီရတ္ကို၀င္တိုက္တဲ့ ကိစၥေၾကာင့္ နာမည္ႀကီးလာ တာ ျဖစ္တယ္။ သူ႔ရဲ့ သမၼတသက္တမ္း ဒုတိယအႀကိမ္ေရာက္တဲ့အထိ အေမရိကန္ျပည္တြင္းေရးမွာ ျပည္သူျပည္သား မ်ားရဲ့ လုံၿခံဳမႈတိုး တက္ေအာင္၊ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး အဆင့္ျမင့္လာေအာင္၊အခြန္အတုပ္ေတြ ေလ်ာ့ပါးသြားေအာင္ အလုပ္လက္မဲ့ႏႈန္းေတြ က်ဆင္း သြားေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ခဲ့တာ၊ အေကာင္အထည္နဲ႔ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ ျပႏုိင္တာ တစ္ခုမွမရွိခဲ့ဘူး။

နာမည္ႀကီးဖို႔၊ ေအာင္ျမင္ဖို႔လုပ္ရတာ မခက္ပါဘူးလို႔ ဒါေၾကာင့္ဆိုခဲ့တာပါ။ ဒီေခာတ္ႀကီးမွာ ေပၚျပဴလာျဖစ္ေအာင္လုပ္ဖို႔ အင္မတန္ လြယ္ပါတယ္။ အင္တာနက္ေခတ္မဟုတ္လား။

ေအာင္ျမင္မႈ(success)ဆိုတဲ့စကားနဲ႔ စြမ္းေဆာင္မႈ(achievement)ဆိုတဲ့ စကားႏွစ္ခုျခားနားတာကို လူငယ္ေတြ သတိျပဳမိေစခ်င္ တယ္။

Success ဆိုတာကို Oxford American Dictionary က - success (n) – 1. A favorable outcome, doing what was desired or attempted, the attainment of wealth,
or fame or position 2. a person or thing that is successful လို႔ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုျပပါတယ္။ ျမန္မာလိုဆိုေတာ့ - ေအာင္ျမင္မႈ
၁။ ႏွစ္လိုဖြယ္ရာရလဒ္၊ လုပ္ခ်င္တာကို ႀကိဳးပမ္းခ်င္တာကို လုပ္ကိုင္ႀကိဳးပမ္းေနရျခင္း။ ဥစၥာစည္းစိမ္၊ ေက်ာ္ၾကားမႈ၊ ရာထူးဌာနႏ ၱရ တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု ရရွိျခင္း
၂။ ေအာင္ျမင္သူ၊ ဒါမွမဟုတ္ ေအာင္ျမင္တဲ့အရာလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

achieve ကိုေတာ့ .. achieve (v) – to accomplish, to gain achievement (n) – reach by effort စြမ္းေဆာင္ႏုိင္ျခင္း၊ ႀကိဳး ပမ္းအားထုတ္မႈျဖင့္ အႏုိင္ရျခင္း၊ ေရာက္ရွိရျခင္းလို႔ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုထားပါတယ္။ ျခားနားခ်က္ကေတာ့ ေအာင္ျမင္မႈဆိုတာက ကိုယ့္လိုဘျပည့္၀သြားျခင္းျဖစ္တယ္။
ေကာင္းတာျဖစ္ျဖစ္၊ ဆိုးတာျဖစ္ျဖစ္ ပါ၀င္တယ္။ ၉/၁၁ ဟာ အိုစမာဘင္လာဒင္အဖို႔ေတာ့ ေအာင္ျမင္မႈ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လိမ့္မယ္။
လူသားမ်ားအတြက္ေတာ့ စက္ဆုပ္စရာေကာင္းလွတဲ့ လူမဆန္မႈႀကီးျဖစ္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ေအာင္ျမင္မႈဆိုတာ သက္သက္ မမက္ ေမာသင့္ဘူး။
ဘယ္ေနရာမွာ၊ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ ဘယ္သူ႔အတြက္ ေအာင္ျမင္မႈလဲဆိုတာၾကည့္ၿပီးမွ အကဲျဖတ္သင့္တယ္။

achievement စြမ္းေဆာင္ႏုိင္မႈဆိုတာက်ေတာ့ ကိုယ္တိုင္က်ားကုတ္ က်ားခဲႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ၿပီးမွ ရတဲ့အရာျဖစ္ၿပီး ေယဘူယ်အား ျဖင့္ ေကာင္းမြန္ျမင့္ျမတ္တဲ့အလုပ္မ်ဳိးကို စြမ္းေဆာင္ႏုိင္မႈလို႔ မွတ္ယူၾကတယ္။ မေကာင္းတဲ့ အဓိပၸါယ္မပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ လိုလားအပ္တယ္။

လူငယ္တိုင္း လူငယ္တိုင္းကို တဒဂၤေအာင္ျမင္မႈေတြေနာက္ အေမာတေကာ လိုက္ေနၾကမယ့္အစား ရာသက္ပန္တည္ရွိေနမယ့္ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္မႈ တစ္ခုခုလုပ္ႏုိင္ေအာင္သာ ႀကိဳးပမ္း အားထုတ္လုပ္ၾကပါလို႔ တိုက္တြန္းႏႈိးေဆာ္ လိုက္ခ်င္ပါတယ္။

၂၄။ ၂၅၊ ၂၀၁၁
လူထုစိန္၀င္း၏ ပထမတန္းစားစိတ္ဓာတ္မွ တဆင့္ကူးယူမွ်ေ၀သည္။

---------

“ျမက္႐ိုင္းထဲကေၾကး႐ုပ္”

ျမက္႐ိုင္းထဲတြင္
ထိုင္ဆဲမလႈပ္၊ ဆန္းေၾကး႐ုပ္။

သမိုင္းမ်ားစြာ
ျဖတ္သန္းလာေတာ့
ငါသည္ျမက္႐ိုင္း
ေနရာတိုင္းကို
သမိုင္းျပ႐ုပ္
ဆန္းေၾကး႐ုပ္ကို
ကြၽႏ္ုပ္တို႔ ေမ့ခဲ့ၾကၿပီ။

ဆန္း၏လမ္းစဥ္ တို႔မျမင္ေတာ့
ေက်းဇူးရွင္မွန္း မသိစြမ္းေတာ့
ဆန္း၏ဂုဏ္ပုဒ္ ဆန္းေၾကး႐ုပ္က
တိမ္ျမဳပ္ခဲ့ၿပီ အတိတ္ဆီ။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း
ခင္းေသာလမ္းက
လြမ္းစရာပင္ အလွမ္းကြာခဲ့ၿပီ။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္လက္တြင္
စာ႐ြက္လိပ္ထား
ေၾကးဝါျပားကို
ေရာင္းစားဖို႔ရာ
ခြာခဲ့ရွာေပါ့
လက္မွာ စာ႐ြက္မဲ့ခဲ့ၿပီ။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေဟာရ
ေမာရ ေသာကအမ်ား
ေက်ာကမၾကား ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။

လြတ္လပ္ေရးကို
ေသြးႏွင့္ရင္း၍
အပ္ႏွင္းခဲ့ရ
သူ႕ဘဝကို ေျမခ်သၿဂႋဳလ္ခဲ့ၾကၿပီ။

သမိုင္းနာလည္း
နာမွန္းမသိ
တို႔မထိေတာ့
တို႔၏အက်ဳိး၊ တို႔ထုတ္ပိုးကို
အမ်ဳိးသားေရး၊ တို႔မေတြးအား
အေရးေတာ္ပံု၊ တို႔မျဖံဳအား
တို႔ယံုသည္က၊ တို႔ေကာင္းစားဖို႔
အမ်ားအေရး တုိ႔မေတြးအား
ကိုယ့္ေရးၾကည့္ရာ၊ ကိုယ္လိမၼာဖို႔
အရာရာတြင္၊ ကိုယ္က်ဳိးျမင္က
မီးစင္ၾကည့္၍ က,တတ္ၿပီ။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေၾကး႐ုပ္
ျမက္႐ိုင္းအုပ္လည္း
မခုတ္ေတာ့ပဲ
မ်က္ႏွာလဲႊၿပီ
ေနျမဲေနၾကပါေစေတာ့....

တင္မုိး

------------------

အကယ္ဒမီဟာသမ်ား

၂၀၁၁အကယ္ဒမီေပးပဲြက ဟာသမ်ားကုိေတာ့ ျမန္မာ့ရုပ္ျမင္သံၾကားကေန ျပည္သူလူထုမ်ားကို မၾကည့္မေနရ ၾကည့္ခုိင္းလုိ႔ ၾကည့္လုိက္ရပါတယ္။ တျခားၾကည့္စရာလည္း မရွိဆုိေတာ့ ဒါကိုပဲ အိပ္ခ်င္ေျပေလးဆုိျပီး ၾကည့္ကာမွ ဟာသမ်ားနဲ႔တုိးေနလို႔ မ်က္လုံးမ်ားေတာင္ က်ယ္သြားရေၾကာင္းပါ၊
အကယ္ဒမီလင္ပန္းကိုင္မေလးမ်ားဟာျဖင့္ စင္ေပၚမွာ ေျခတစ္လွမ္း ေဒၚလာတစ္သန္းနဲ႔ လွမ္းေနၾကတာဟာ အင္မတန္မွ ရယ္ခ်င္လ်က္ လက္တုိ႔ ျဖစ္ရပါတယ္။ အစီအစဥ္မ်ားအရ ကပ္ေၾကးညွပ္မယ့္သူမ်ား၊ ေၾကျငာေပးသူမ်ားနဲ႔ အကယ္ဒမီဆုရွင္္မ်ားက စင္ေပၚမွာေနရာယူေနျပီးကာမွ စင္ေတာ္က စင္မမမ်ားရဲ႕ ေျခလွမ္းမ်ားက ကာယကံရွင္မ်ားေရွ႔အေရာက္ လွမ္းတာကို ေစာင့္စားေနၾကရပုံမ်ားကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အရုပ္ဆုိး အက်ဥ္းတန္လွေၾကာင္းပါ။

အဲသည္ေမာ္ဒန္မေလးမ်ားကုိၾကည့္ေနရတာနဲ႔တင္ အူႏွိပ္ျပီး ရယ္ေနရပါတယ္။ သူတုိ႔ေျခလွမး္ ျမန္ျမန္မေလွ်ာက္ရဘူးလုိ႕ ဆုိထား လုိ႔လား ခင္ဗ်။ ဒါဆုိလည္း စကတည္းက တုိင္ပင္ကုိက္ေအာင္ လုပ္ထားပါေတာ့လား။ ေက်းဇူးတင္စကားေျပာမယ့္ အကယ္ဒမီဆုရွင္ မ်ားခင္မ်ာ သူ႔ကုိ မုိက္ခြက္လာေပးမယ့္ ေမာ္ဒယ္ေလးလမး္ေလ်ာက္တာကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေစာင့္ေနရပါတယ္။ ေမာ္ဒယ္အလွေလွ်ာက္စင္နဲ႔ အကယ္ဒမီစင္နဲ႔ မ်ား မွားျပီး ေရာက္လာေလသလား ခင္ဗ်ား …။

ေနတုိး အကယ္ဒမီရမယ္ ဆုိတာ အမွန္ေျပာရရင္ မုိင္အကယ္ဒမီ အေနနဲ႕ ၾကိုတင္ျပီး ရိပ္မိထားပါတယ္။ ၾကဳိျပီး မေျပာတာကေတာ့ ကိုယ္ၾကိဳေျပာထားလုိက္မိလုိ႔ မရမွာ စုိးရိမ္လုိ႔ပါပဲ။ ေနတုိးဟာ သူရုိက္ထားတဲ့ အျငိမ့္ဟာသမ်ားနဲ႕ပတ္သက္ျပီး အစုးိရကုိ ေဆာ္ထား တာမ်ား ပါလုိ႔ အကယ္ဒမီမရႏုိင္ေၾကာင္း နံမယ္ထြက္ထားတာပါ။ သုိ႕ေသာ္လည္း အစုိးရက တခါတရံမွာ သူတုိ႔ နံမယ္ေကာင္းရဖုိ႔၊ သေဘာထားၾကီးေၾကာင္း ျပခ်င္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အဲသည္လုိမ်ဴိး ေပးေလ့ ေပးထရွိပါတယ္။ ဒိလုိဥပမာမ်ား ကုိယ့္ကိုယ့္ဖာသာ စဥ္းစားၾကည့္လုိ္က္ရင္ ေတြ႕ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေနတုိးရလုိက္တဲ့အတြက္ ျပည္သူေတြရဲ႕ရင္ထဲမွာ နည္းနည္းေတာ့ ျမဴးသြားရ တယ္ေပါ့။ ဒါကုိက ႏုိင္ငံေရးလွည့္ကြက္တခုပါပဲ ခင္ဗ်ား
အကယ္ဒမီမ်ား ရသြားတဲ့ “မုိးညအိပ္မက္ျမဴ” ကားဟာ တကၠသိုလ္ဘုန္းနုိင္ရဲ႕ နံမယ္ၾကီး၀တၱဳၾကီး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒိ၀တၱဳထဲက ဇာတ္ ေကာင္မ်ားျဖစ္တဲ့ မမထား၊ မမရီနဲ႕ အျငိမ့္သမေလး စတဲ့ မင္းသမီး သုံးလက္ဟာျဖင့္ရင္ အင္မတန္မွကုိ သဘာရင့္ ၀ါရင့္တန္းမ်ားျဖင့္ သာ သင့္ေတာ္တဲ့ ဇာတ္ရုပ္မ်ားျဖစ္ပါတယ္။ ဒီဇာတ္လမ္းကုိ တက္သစ္စမ်ားနဲ႕ ရုိက္ကူးလုိက္တာကိုေတာ့ျဖင့္ မုိင္အကယ္ဒမီ တစ္ေယာက္ထဲတင္ မကပါဘူး။ ဒီအရင္က ၾကည့္ခဲ့ဖူးတဲ့ မုိးညအိပ္မက္ျမဴ ရုပ္ရွင္ပရိသတ္ေဟာင္းမ်ားကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး အစာမေၾကျဖစ္သြားရေၾကာင္းပါ။

ေနတုိးရဲ႕ဇာတ္ရုပ္မ်ားကုိေတာ့ အရင္ရုပ္ရွင္ပရိသတ္မ်ားက အားမလိုအားမရျဖစ္ၾကေၾကာင္း ေတြ ၾကားမိပါတယ္။ ဒါကုိေတာ့ မုိင္ အကယ္ဒမီအေနနဲ႔ မေ၀ဖန္တတ္ပါဘူး။ ရုပ္ရွင္ထဲက မမထားရဲ႕အေမအျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္တဲ့ ခင္သီတာထြန္းကုိေတာ့ ၾကည့္သူ တုိင္းဟာ အုိဗာအုိက္တင္ၾကီးျဖစ္ေနလုိ႔ စိတ္ပ်က္မိၾကပါတယ္။

ခင္သီတာထြန္းဟာ အမွန္အားျဖင့္ သူငယ္စဥ္ သူ႔ကာရုိက္တာအရ ေျပာရရင္ ေအးေဆးေသာ တည္ျငိမ္ေသာ ရုိးသားေသာ ဟန္အမူ အယာမ်ားဟာ လုပ္ျပီး သရုပ္ေဆာင္ျပစရာမလုိေလာက္ေအာင္ ျပည့္စုံတဲ့ မင္းသမီးတစ္လက္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲသည္မင္းသမီးက အခုအုိဗာအုိက္တင္နဲ႔ ဆုိေတာ့ သူ႕ကုိၾကည့္ရတာ ထားရဲ႕မိခင္ရင္းပုံေတာင္ မေပါက္ဘဲ မိေဒြးပုံစံ ေပါက္သြားပါတယ္။ ဒီလုိဇာတ္ရုပ္မ်ဴိးကုိ အင္မတန္ ပုိင္နို္င္ေသာ ေဒၚသီတာခင္ေထြး၊ ႏြဲ႕ႏြဲ႔စန္းတုိ႔သာဆုိရင္ အုိဗာအုိင္တင္ကုိ ေကာင္းေကာင္းၾကီး သရုပ္ ေဆာင္ျပတတ္မွာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒါရုိက္တာအေနနဲ႕လည္း ခင္သီတာထြန္းအခန္းမ်ားကုိ သူကုိယ္တုိင္ ပရိသတ္ေနရာကေန ၾကည့္ ရင္ ထင္ထင္ရွားရွားျမင္မွာပါ။ ဒါကို ဒီအတုိင္းလႊတ္ေပးလုိက္တာဟာ မေျပာရဲလုိ႔ဘဲလား။ ဒါမွမဟုတ္ ၀ါရင့္မင္းသမီးတစ္လက္ျဖစ္လုိ႔ ပုိင္မွာပဲလုိ႔ တြက္ဆထားလုိ႔လား မသိပါဘူး။

အခုတင္ျပလုိက္တာေတြကေတာ့ ပရိသတ္မ်ားဆီက စကားမ်ားကုိ ျပန္လည္တင္ျပျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမ်ဴိးကုိ ျပည္တြင္းဂ်ာနယ္ ေတြထဲလည္း ဘယ္သူမွ ေရးမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ပရိသတ္မ်ားဆီက အသံကုိေတာ့ ၾကားသင့္တယ္ထင္ျပီး ေရးလုိက္တာပါပဲ
အဲ… အကယ္ဒမီေပးပဲြလည္းျပီးလုိ႔ လူၾကီးမင္းမ်ားနဲ႔ ဂါရ၀ျပဳၾကနဲ႔ ဟုတ္လုိ႕ပါပဲ။ သို႕ေသာ္ လူၾကီးမင္းမ်ားလည္း ျပန္ပါေရာ … အလုိေလး … အကယ္ဒမီစင္ၾကီး တခုလုံးဟာ တခါတည္းကုိ ပတ္စာခြာ ဖ်ာသိမ္း တဟုုန္ထိုုး သိမ္းဆည္းၾကေတာ့တာပါပဲ။

ဆရာမရွိ တပည့္ ေသာင္းက်န္း ဆိုလား…။ အကယ္ဒမီစင္ျမင့္က မီးကုိ ပိတ္ေတာ့တာပါပဲခင္ဗ်ာ။ အကယ္ဒမီဆုရွင္မ်ား ဓါတ္ပုံရုိ္က္ ၾကတာကိုလည္း မေက်မနပ္နဲ႔ မီးကုိ ဖြင့္လုိက္ ပိတ္လုိက္ လုပ္တယ္ခင္ဗ်။ အစကေတာ့ မီးမ်ားပ်က္သြားတယ္ ထင္တာ။ မဟုတ္ဘူးခင္ဗ်။ သူတုိ႔က ပဲြကုိ သိမ္းခ်င္ေနၾကျပီ။ စကတည္းက “အျဖစ္” လုပ္ျပတာကိုး။ ပဲြျပီးျပီလည္းဆုိေရာ မဂၤလာေဆာင္အခန္း အနားျပီးလုိ႔ စာပြဲထိုုးေတြ၊ မဂၤလာေဆာင္မိသားစုုေတြ တက္သုုတ္ရိုုက္ သိမ္းၾက ဆည္းၾက သလိုုမ်ဳိး ပါခင္ဗ်ာ။ ဒါဟာလည္း အင္မ တန္ရုပ္ပ်က္တဲ့ ကိစၥပဲ ဆုိပါေတာ့ေလ။ ဒါကုိ ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ အကယ္ဒမီေပးပဲြကို ေစတနာနဲ႔ လုပ္တာ မဟုတ္ဘူး၊ အျဖစ္ လုပ္ ျပတာ ျဖစ္တယ္။ အမ်ားအျမင္မွာ အကယ္ဒမီပဲြကုိ ေအာင္ျမင္စြာက်င္ပျပီးစီးေၾကာင္း ေၾကျငာခ်င္ရုံသက္သက္ လုပ္ျပလုိက္ တယ္ ဆုိတာ ရွင္းေနတာပါပဲ။ ဒါကို အႏုပညာသည္မ်ားက စစ္ပါရမီျဖည့္ေနၾကတယ္ ဆုိတာ စဥ္းစားရင္ေပၚပါတယ္။

လာပါလိမ့္ဦးမယ္။ အျဖစ္လႊတ္ေတာ္ၾကီး။ အကယ္ဒမီအမတ္မင္းၾကီးေတြလည္း လႊတ္ေတာ္ထဲ ေမာင္းသြင္းျပီး သတိ၊ သက္သာ၊ ေအးေစ၊ ျပီးတာနဲ႔ တန္းျဖဳတ္။ ျမန္ျမန္ ျပန္ထြက္ၾက။ ေနာက္ ၄ ႏွစ္ ၅ ႏွစ္ေနမွ ျပန္လာခဲ့ၾက ဆိုုတာမ်ဳိး လုုပ္ၾကဦးမွာ ျမင္ေယာင္ မိ ပါရဲ့။ အဲသည္က်ေတာ့လည္း အကယ္ဒမီၾကိဳတင္မဲ အမတ္မင္းၾကီးမ်ားက လႊတ္ေတာ္ေလွ်ာက္လမ္းမွာ ခုုတင္က ေမာ္ဒယ္မေလး မ်ားလိုု အခ်ိန္ဆြဲျပီးေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကရုုံသာ ရွိေတာ့တာေပါ့ေလ။ သြပ္ သြပ္ သြပ္ …။
မုိင္အကယ္ဒမီစိန္-  မိုုးမခ
ဇန္န၀ါရီ ၃၀၊ ၂၀၁၁

/////////////////////

-----------------

------------

“ျခေသၤ႔မနိုးပြဲ” ---ေဂ်ာ္ဒီး

“ေဟး … သာဂိ…။ တူကေလး ေမာင္သာဂိ…။ အိပ္ေပ်ာ္ေနသလား။
ထေတာ့ … ထ ေတာ့…။ ေဒၚစု လြတ္ျပီေဟ႔…။ တကယ္ လြတ္လာဘီဟ…”

ဒီတခါ ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္ လုပ္လာသူက ဂ်ီးေဒၚ…။ မ်က္ႏွာၾကီး တခုလံုးလည္း သကာအိုးထဲ ျပဳတ္က်ထားသလို ခ်ိဳ ျပံဳး ရႊင္လို႔။ သာ ဂိ ကား သူ႔ထံုးစံအတိုင္း ျမန္မာ့မလင္း၊ ေၾကး မွဳန္တုန္တုန္ တို႔ကို ေရွ ႔တြင္ ခ်ျပီး ဘာေတြ ဘီးဇီး ေနသည္ မသိ။

“လမ္းထိပ္အိမ္မွာ DVB သြား ၾကည္႔ ျပီး ျပန္လာတာ သာဂိေရ … ။ ƞ